Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

Το τέλος του νόμου Κατσέλη αφήνει την φτωχοποιημένη κοινωνία απροστάτευτη.



 Του Δημήτρη Κατσούλη



Η παράταση του Νόμου Κατσέλη ως προς την προστασία της πρώτης κατοικίας κατά δύο μήνες προβάλλεται αυτές τις μέρες ως μεγάλη και γενναιόδωρη παραχώρηση της Ένωσης Τραπεζών, των θεσμών και της Κυβέρνησης. Ο αρμόδιος Υπουργός είχε μάλιστα εξαγγείλει το τέλος το Νόμου Κατσέλη ως αχρείαστου πλέον γιατί η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια άρα και από την κρίση.
Από τα πλέον έγκυρα χείλη, του πρώην Γενικού Γραμματέα του Καταναλωτή την περίοδο 2009-2011, δηλαδή εκείνου που επεξεργάστηκε τον νόμο Κατσέλη, του κ. Δημήτρη Σπυράκου, ειπώθηκε με επιχειρήματα εδώ στην Χαλκίδα, στην Ημερίδα που διοργάνωσε η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Στερεάς Ελλάδας (10.12.2018), ότι νόμο για την προστασία και την ρύθμιση των υποχρεωμένων φυσικών προσώπων και συνακόλουθα για την προστασία της Κύριας Κατοικίας είχαν σχεδόν όλα τα Ευρωπαϊκά Κράτη και η Αμερική από τις αρχές της δεκαετίας του 90 ως νομικό θώρακα της οικονομίας και των πολιτών, χωρίς ασφαλώς αν έχουν κρίση αυτού του μεγέθους και αυτής της έντασης. Η ελληνική έννομη τάξη εμπλουτίστηκε με αυτόν τον νομικό θώρακα μόλις το 2010, στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων που θέσπισε η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Συνεπώς ακόμη και εάν το τέλος των μνημονίων ήταν και τέλος της κρίσης η προστασία των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και της πρώτης κατοικίας  είναι εκ των ων ουκ άνευ για μία ευρωπαϊκή δημοκρατική έννομη τάξη.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Το διακύβευμα των Περιφερειακών Εκλογών του 2019



Αρκετοί επίδοξοι αιρετοί της Περιφέρειας επικαλούνται  την «αυτοδιοικητική» ιδιότητα και το «αυτοδιοικητικό διακυβευμα» των περιφερειακών εκλογών. Όσοι δεν καταφεύγουν σε αυτό για να αποκρύψουν την κομματική τους στήριξη ή υπαγωγή, το αναμασούν διότι δεν έχουν καταλάβει ότι ο δεύτερος βαθμός «τοπικής αυτοδιοίκησης» στο επίπεδο της Περιφέρειας δεν είναι ούτε Δήμος ούτε Κοινότητα. Πρόκειται για το ενδιάμεσο επίπεδο εξουσίας μεταξύ Κράτους και Δήμων που καθορίζεται από την θέση αυτή. Από την Αυτοδιοίκηση παίρνει την ιδιότητα της πολιτικής και διοικητικής αυτονομίας όπως αυτή καταστρώνεται στον Ευρωπαϊκό Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας και από το Κράτος την αποστολή της εκπόνησης των δημοσίων πολιτικών και της υλοποίησής τους με ίδια μέσα και μηχανισμό. Ιδιαίτερα η Περιφέρεια αποτελεί πυλώνα υλοποίησης των ευρωπαϊκών πολιτικών σε εταιρική, συνεργατική και όχι εξαρτησιακή σχέση με το κεντρικό Κράτος, μεταβαλλόμενη σε θεσμό κλειδί για την εφαρμογή της αρχής της επικουρικότητας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πέραν από θεσμός της «αυτοδιοίκησης» η Περιφέρεια είναι πυλώνας της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης στην ευρωπαϊκή της διάσταση.
Η ένταξη μάλιστα της Περιφέρειας στο ευρωπαϊκό σύστημα της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης, εφόσον ασφαλώς εμπεδωθεί ή και κατακτηθεί από τις Περιφερειακές Αρχές του υπερσυγκεντρωτικού και απομακρυσμένου από το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» ελληνικού κράτους, μπορεί να γίνει μοχλός χειραφέτησης και ταυτόχρονα υπέρβασης και αποδόμησης του ελληνικού συγκεντρωτισμού.

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Master Plan του Λιμένα της Χαλκίδας και Δημοκρατική Νομιμοποίηση. Μία χαρακτηριστική περίπτωση υφαρπαγής της τοπικής λαϊκής εξουσίας.



Η σημερινή (1.12.2018) σύσκεψη για τη Διαβούλευση για το  Master Plan του Λιμένα της Χαλκίδας που εκπονήθηκε με ανάθεση από τον Οργανισμό Λιμένων Νομού Ευβοίας (Ο.Λ.Ν.Ε.) και το οποίο στο site του Ο.Λ.Ν.Ε. προβάλλεται ως «Νέο Σχέδιο- Σύγχρονο Λιμάνι- Όμορφη Πόλη» ανέδειξε για μία ακόμη φορά την παντελή έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης του εν λόγω Οργανισμού και την λειτουργία του ως προς την διαδικασία εκπόνησης του Master Plan κόντρα στις συνταγματικές επιταγές για την αποστολή των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης  αφού αυτοί αποκλείονται – εν προκειμένω- από την διακυβέρνηση υποθέσεων κυρίως περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας.
Ο Ο.Λ.Ν.Ε. αντικατέστησε τα Λιμενικά Ταμεία ενοποιώντας τη διαχείριση των Λιμένων της Εύβοιας υπό μία Κρατική Ανώνυμη Εταιρία η οποία από την ίδρυσή της έως σήμερα είναι κομματικό -και όχι μόνο- φέουδο της εκάστοτε Κυβέρνησης και δρα αφαιρώντας από την Τοπική Αυτοδιοίκηση κυρίως Πρώτου αλλά και δευτερευόντως Δευτέρου Βαθμού την ευθύνη για τα πλέον ζωτικά τμήματα των Πόλεων της Εύβοιας που διαθέτουν Λιμάνια, υφαρπάζοντας έτσι την συνταγματικά προσδιορισμένη τοπική λαϊκή εξουσία.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Η Εύβοια είναι συστατικό στοιχείο της Στερεάς Ελλάδας. Δεν της αξίζει να σκέπτεται σαν "γκρινιάρης συγγενής".



Οι αφορμές για να διαπιστώσει κανείς την σύγχυση της πολιτικής κοινωνίας της Εύβοιας είναι πολυάριθμες και συχνές. Τελευταία αλλά όχι τελική η συζήτηση που άναψε δήλωση κάποιου Βουλευτή για την έδρα της Περιφέρειας και την αδικία σε βάρος της Εύβοιας. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι προθέσεις ούτε ενδεχόμενα επικοινωνιακά λάθη. Δεν ενδιαφέρει εξάλλου ούτε αυτή καθεαυτή η δήλωση. Σημαντικό είναι να ξανασκεφθούμε που βρισκόμαστε και που πάμε. Οι περιφερειακές εκλογές του 2019 μπορεί να είναι το έναυσμα για να σκεφθούμε στρατηγικές πολιτικές και να αξιολογήσουμε αποτελέσματα.

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

"Περι πολιτικού γήρατος". Η αναπάντητη επιστολή του Pedro Olalla στον Κικέρωνα.


Η «Περι Πολιτικού Γήρατος» αναπάντητη επιστολή του Ελληνστή και Πρεσβευτή του Ελληνισμού Pedro Olalla (Πέδρο Ολάγια) στον Κικέρωνα, ένα σύγχρονο δοκίμιο για την κοινωνική και πολιτική εξέλιξη και την αναγκαιότητα να επανασυγκροτήσουμε τη δημοκρατία φέρνοντας στο προσκήνιο, σε πρώτο πλάνο, τους Πολίτες -του εντολείς- και όχι τους Πολιτικούς- τους εντολοδόχους-  υπήρξε αυτές τις μέρες που το διάβασα μία πηγή ανήσυχου αναστοχασμού. Ενώ ο τίτλος μας οδηγεί σε σκέψεις γιαυτό που βλέπουμε γύρω μας, δηλαδή τις γερασμένες ιδέες που συνήθως κουβαλούν ηλικιακά νέοι Πολιτικοί, οι εύστοχα αποκαλούμενοι «νεόγεροι», ο Ολάγια πραγματεύεται κάτι περισσότερο. Προσδίδει στο  «πολιτικό γήρας» την συμπύκνωση της εμπειρίας πολιτικά ενεργών πολιτών που παραμένουν τέτοιοι ανεξαρτήτως της βιολογικής ηλικίας. Διότι το μέγα ζητούμενο είναι να γίνει και παραμείνει κανείς homo novus, ένας «καινούργιος άνθρωπος»,  δηλαδή «πολίτης, άνδρας ή γυναίκα που επανακτά  την πολιτική αρετή διεκδικώντας το «ευ ζην»  στην πολιτική του διάσταση, δηλαδή  την πολιτική συμμετοχή ως συλλογική προσπάθεια να εξασφαλίζουμε τα ζωτικά αγαθά, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και τους πόρους για όλους του ανθρώπους. Αυτό σε μία κοινωνία όπου το ένα τέταρτο είναι πλέον ηλικιωμένοι και όσο προχωρά η βιολογική πρόοδος το ποσοστό θα αυξάνεται, η πολιτική συμμετοχή ασφαλώς δεν έχει ηλικιακά όρια, ο «καινούργιος άνθρωπος» μπορεί να είναι ηλικιωμένος, μεσήλικας ή νέος, όπως και «παλιός άνθρωπος», αυτός που αρκείται στην «ψευδοδημοκρατία των πατρικίων», στην υποταγή στην μιντιοκρατία και στην υποταγή στην απαλλοτρίωση των δικαιωμάτων του.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Δημοτική Αγορά Χαλκίδας: Συνεργασία Δήμου και Υπουργείου Πολιτισμού για την άμεση προώθηση του έργου της διάσωσής της.



Η περιπέτεια της Δημοτικής Αγοράς της Χαλκίδας είναι πολυετής και οφείλεται πρωτίστως στην αδυναμία του τοπικού πολιτικού συστήματος που κυβέρνησε την πόλη να υπερβεί τα εμπόδια που η ιστορική, αρχιτεκτονική και πολιτισμική  σημασία της Αγοράς έθετε μπροστά στα σχέδια της κατεδάφισης και της παράδοσης στην κρατούσα «τσιμεντολάγνα» αισθητική. Εξάλλου γύρω από την κατεδάφιση, το μπάζωμα και την τσιμεντοποίηση κινήθηκε η μεταπολεμική και ιδίως μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία και αυτής της πόλης.  Σημαντική επίσης, στην πολυετή περιπέτεια, υπήρξε και η συμβολή της γραφειοκρατίας των Υπηρεσιών του Πολιτισμού καθώς και των αντίστοιχων κύκλων που συνήθως απομυζούν πόρους και μηχανισμούς στο συγκεντρωτικό κεντρικό κράτος.
Η παρούσα Δημοτική Αρχή  κατάλαβε νωρίς ότι η πορεία αυτή δεν έχει διέξοδο. Ορθά αποδέχθηκε και ακολούθησε το δρόμο που υπέδειξε το Υπουργείο Πολιτισμού και οι αρμόδιες Αρχαιολογικές Αρχές. Μετά από επίπονες προσπάθειες καταλήγει σε μία ολοκληρωμένη και οριστική μελέτη. Κανείς δεν έχει την άποψη ότι η εφαρμογή της δεν θα ακολουθήσει μετά την υποχρεωτική έγκριση από τις Αρχές του Υπουργείου Πολιτισμού. Αυτή η μελέτη όπως και αυτή η πορεία των τελευταίων τεσσάρων χρόνων πρέπει να πιστωθεί ιστορικά και πολιτικά στα θετικά της Δημοτικής Αρχής. Κινήθηκε στη σωστή πορεία. Λειτούργησε δε στο πλαίσιο της πολιτικής αυτονομίας που της αναγνωρίζει το Σύνταγμα. Ανέλαβε την ευθύνη να χαράξει και να ακολουθήσει έναν δρόμο συνεργασίας με το Υπουργείο Πολιτισμού και το έφθασε λίγο πριν το κρίσιμο τέλος αυτής της φάσης.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Ακούγοντας την μονοτονία της σιωπής



Μετά το τριήμερο πένθος όλα δείχνουν ότι θα  ξαναγυρίσουμε στην πεπατημένη της πολιτικής, κοινωνικής και – όποιας- οικονομικής ζωής, ενώ κάποιοι δυστυχώς δεν θα μπορέσουν να γυρίσουν. Θα ξεχάσουμε προς ικανοποίηση πολλών από το πολιτικό σύστημα και τα οικονομικά συμφέροντα που επένδυσαν δεκαετίες τώρα στην περιβαλλοντική, χωροταξική και πολεοδομική δαιδαλώδη πολυνομία- ανομία. Θα περιμένουμε την επόμενη καταστροφή για να θρηνήσουμε και να ξαναξεχάσουμε. Πολλά όμως «Μάτια» βρίσκονται δίπλα μας και κοντά μας, και πολλά ακόμη θα «κτιστούν» στα επόμενα χρόνια. Η διαχείριση τελικά της οικονομικής κρίσης είτε από την ίδια την ελίτ της ευμάρειας είτε με τους ίδιους νόμους και συμπεριφορές που κυριάρχησαν και επέβαλε η ελίτ της ευμάρειας, τώρα πια στο όνομα της οικονομικής μεγέθυνσης, συσκοτίζει τις πραγματικές αιτίες των περιβαλλοντικών καταστροφών. Το «Μάτι» κάηκε προχθές όχι γιατί κάποιοι δεν ήταν ικανοί να το σώσουν ούτε γιατί ήθελε ο θεός όπως κάποιος γελοίος δήθεν εκπρόσωπός του μας είπε, κάηκε γιατί διαχρονικά κάποιοι δεν οργάνωσαν με τέτοιο τρόπο και με τέτοιες υποδομές την προστασία των ζωών και των ονείρων που  κτίστηκαν εκεί. Προηγήθηκε η πολεοδομική προεργασία της καταστροφής.
Τέτοιες προεργασίες καταστροφών  υπάρχουν πολλές, παντού στην Ελλάδα, στην Εύβοια, στον τόπο μου. Αντί να περιμένουμε,  «άξιοι της μοίρας μας»,  να μην γίνει το κακό, μήπως είναι η ώρα να  σώσουμε ότι σώζετε; Να αλλάξουμε; Να βάλλουμε την αξία του δημοσίου συμφέροντος πάνω από το ιδιωτικό; Να απαιτήσουμε ως μόνη επιτρεπτή βελτίωση του άρθρου 24 του Συντ. την ισχυρότερη προστασία του περιβάλλοντος, να βάλουμε πιο ψηλά στην κλίμακα των ηθικών, πολιτικών και νομικών αξιών μας την προστασία της δημόσιας περιουσίας και όχι της ιδιωτικής, μήπως πρέπει να απαιτήσουμε να ζούμε σε πόλεις και χωριά όπου πρώτα σχεδιάζουμε, μετά κτίζουμε και μετά κατοικούμε; Να γκρεμίσουμε τώρα και να  σχεδιάσουμε σωστά  δίνοντας προτεραιότητα  στο δημόσιο χώρο που ανήκει σε όλους, στους δρόμους και στις πλατείες, και μετά στις ιδιοκτησίες μας, μέσα στις οποίες πρέπει να εφαρμόζουμε κανόνες αειφορίας; Μήπως μόνο με την δική μας αλλαγή η ζωή μας, οι πόλεις και τα χωριά μας θα γίνουν αξιοβίωτα;.
Και αν οι πολιτικοί δεν ασπάζονται αυτή την αλλαγή γιατί δεν μπορούν να απαρνηθούν την αποφυγή του πολιτικού κόστους, μήπως πρέπει να τους αλλάξουμε; Μήπως πρέπει να κτίσουμε τη δημοκρατία μας από κάτω προς τα πάνω με άλλα υλικά πιο ανθεκτικά  σε ότι υποθηκεύει τις αξίες μας, τα όνειρά μας τις ζωές μας. Μήπως τελικά πρέπει να γίνουμε επιτέλους πολίτες και να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε στον κοινωνικό και πολιτικό χώρο ως πελάτες;
Τα γράφω αυτά και γιατί μου έρχονται στο νου συγκεκριμένοι τόποι που κτίστηκαν έτσι για να πλημμυρίζουν και να καίγονται και επιλογές δήθεν σχεδιασμών τύπου ΣΧΟΟΑΠ ή ΓΠΣ που  προετοιμάζουν τις επόμενες καταστροφές και για όλα αυτά  ακούγεται η μονοτονία της σιωπής.

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Η "στρατηγική νίκη" της προοδευτικής παράταξης και το περιεχόμενό της


Το διακύβευμα της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ και της απομόνωσής του στην αντιπολίτευση αποτελεί την κύρια πολιτική στόχευση της Ηγεσίας του Κινήματος Αλλαγής. Πέρα από την πρόεδρο και τον νεοορισθέντα Γραμματέα, πατέρας του στόχου «ζωής» είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος και άλλοι υπουργοί της Κυβέρνησης Σαμαρά. Όμως το ακριβές περιεχόμενο της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ το αποδίδει απόλυτα πιστά το Σαμαρικό ιστολόγιο Antinews  το οποίο μάλιστα διατυπώνει ορθά κοφτά ότι η στρατηγική αυτή έχει ένα και μόνο πρακτικό αντίκρυσμα, την ψήφο στην Νέα Δημοκρατία διότι μόνο τότε διασφαλίζεται χωρίς περιστροφές η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία μάλιστα αποδίδει προφανώς το γνήσιο ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο, δηλαδή την απόλυτη ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας και της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.
Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Το Κίνημα Αλλαγής εάν θέλει πράγματι να έχει λόγο ύπαρξης ως φορέας της ανανεωμένης προοδευτικής παράταξης πρέπει να κατακτήσει και να υπερασπίσει την πολιτική αυτονομία του. Η αυτονομία όμως για να είναι πραγματική και ουσιαστική και όχι «λόγια του αέρα» πρέπει να θεμελιώνεται πρωτίστως στην ιδεολογικοπολιτική βάση του πολιτικού φορέα. Η θεμελίωση αυτή δεν είναι ασφαλώς μόνο υπόθεση της Ηγεσίας αλλά κάθε ενός που εντάσσει την δράση του ως ενεργός πολίτης σε έναν πολιτικό φορέα. Εκτός εάν είναι οπαδός και «γιουρούκι». Συνεπώς για να αποκτήσει κατ΄αρχήν ιδεολογικοπολιτική βάση το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να συζητήσει στο εσωτερικό του τις κρίσιμες παραμέτρους αυτής της βάσης.
Το επόμενο πεδίο, αφού στεριώσει το πρώτο, είναι η προγραμματική κατεύθυνση. Και αυτή είναι προϊόν διαλόγου αλλά και σταθερής αγκύρωσης στην ιδεολογικοπολιτική βάση. Έτσι το Κίνημα αποκτά ταυτότητα. Αυτή πρέπει να είναι σαφώς διακριτή γιατί αλλιώς δεν υπάρχει υπόβαθρο πολιτικής αυτονομίας.
Αφού λοιπόν αποκτηθεί πολιτικά αυτόνομη ιδεολογικοπολιτική και προγραμματική ταυτότητα τότε καθορίζεις τον στρατηγικό σου στόχο.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Παρά κάτι …χίλιες ακόμη λέξεις για την Αλλαγή που φέρνει μόνο η Ανανέωση



Ενώ το πολιτικό σκηνικό είναι μάλλον προδιαγεγραμμένο μένει ο προσδιορισμός της ενδεχομένως κρίσιμης στιγμής των εκλογών του εθνικού κοινοβουλίου. Στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων είναι όλα όσα προηγηθούν και κυρίως όλα όσα ακολουθήσουν τον σημαδιακό Αύγουστο του 2018, όταν η χώρα θα «βγει» από τα έως σήμερα ούτως ή άλλως επώδυνα Μνημόνια χωρίς όμως την λήξη της κρίσης αλλά με  την συνέχισή της σε ακόμη πιο δύσκολες συνθήκες.
Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό εξελίσσεται και η απέλπιδα προσπάθεια της λεγόμενης Κεντροαριστεράς να επιβιώσει στο νέο έτσι και αλλιώς τοπίο που θα σηματοδοτήσουν και οι τέσσερις τουλάχιστον εκλογικές αναμετρήσεις των επομένων δέκα  έξι  μηνών.
Εάν είμασταν στους ενθουσιώδεις μήνες του Φθινοπώρου του 2017 ίσως μιλούσαμε για την ύπαρξη και την συμβολή της προοδευτικής παράταξης στην μεταμνημονιακή Ελλάδα. Δεν είμαστε όμως. Τίποτε δεν δείχνει ότι οι καλές προσδοκίες που οδήγησαν 210.000 πολίτες στην εκλογή της Ηγεσίας ενός «υπό κατασκευή» νέου Κόμματος τον περασμένο Νοέμβρη θα επιβεβαιωθούν στις κάλπες που θα στηθούν έως τον Οκτώβρη του 2019.

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

«Χάνεται χωρίς ελπίδα»…… το «δημοτικό» Ινστιτούτο Παπανικολάου!!!





Του Δημήτρη Κατσούλη,
Δικηγόρου, Τέως Δημάρχου Αυλώνος
Πρώην μέλους του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Παπανικολάου


Το Ινστιτούτο Τεκμηρίωσης, Πληροφόρησης & Έρευνας του Καρκίνου «Γεώργιος Παπανικολάου» βρίσκεται κάθε τόσο στο επίκεντρο της τοπικής ειδησιογραφίας και μιντιακής «φιλολογίας» συνήθως για ζητήματα μικροπολιτικής αντιμετώπισης της παρουσίας του. Έχει ενταχθεί και αυτό στον αστερισμό των παθογενειών του τόπου όπου ο Μεγάλος Γεώργιος Παπανικολάου έτυχε να γεννηθεί.
Τελευταία παράσταση το εάν έπρεπε να οργανωθεί από το Ινστιτούτο και άλλους φορείς Ημερίδα για την πρόληψη του καρκίνου, στην Χαλκίδα.
Πράγματι, για ένα δημοτικό νομικό πρόσωπο, περίπου του επιπέδου και της νοοτροπίας των λοιπών δημοτικών νομικών προσώπων, το δίλλημα είναι εύλογο. Έχουμε έναν φορέα για να προωθήσουμε τον τουρισμό στην Κύμη. Είναι αυτονόητο ότι όλες του οι δραστηριότητες πρέπει να λαμβάνουν χώρα εκεί. Εξάλλου γιαυτό υπάρχει. Ίσως και γιαυτό να γεννήθηκε, πριν 135 χρόνια σαν και σήμερα (13.5.1883), και να μεγαλούργησε ο Γεώργιος Παπανικολάου!!!.
Η άλλη πλευρά αυτάρεσκα θέλει να αναδείξει αυτό του οποίου διεκδικεί την πατρότητα. Την ιδέα να γίνει αυτό το Ινστιτούτο.
Καμία πλευρά δεν έχει δίκιο.
Ένα Ινστιτούτο με το περιεχόμενο και την προοπτική του Ινστιτούτου Τεκμηρίωσης, Πληροφόρησης & Έρευνας του Καρκίνου «Γεώργιος Παπανικολάου» μπορεί να έχει και ορθώς έχει ως έδρα την Κύμη αλλά δεν ανήκει ούτε στην Κύμη ούτε στην Εύβοια, ανήκει στην Ελλάδα και τον κόσμο. Γιατί εκεί ανήκει και ο Γεώργιος Παπανικολάου.
Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση αυτό το Ινστιτούτο να έχει σχέση με το Δήμο πολύ δε περισσότερο να είναι δημοτικό νομικό πρόσωπο. Αυτό  δεν είναι νομικοπολιτικό ατόπημα αλλά είναι και θεσμική γελοιότητα !!!.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Γιατί ένα Πανεπιστήμιο στην Στερεά Ελλάδα;




Η πρώτη απλουστευτική προσέγγιση: ένα Πανεπιστήμιο σε κάθε μία από τις δεκατρείς Περιφέρειες οδηγεί στο αίτημα για ίδρυση Πανεπιστημίου στην Στερεά Ελλάδα εφόσον είναι η μοναδική Περιφέρεια που δεν διαθέτει. Η προσέγγιση αυτή όμως δεν είναι ούτε επαρκής ούτε και ικανή να οδηγήσει την Πολιτεία στην ίδρυσή του. Θα ήταν ίσως αρκετή τις προηγούμενες δεκαετίες αλλά δεν καρποφόρησε τότε. Τώρα δεν είναι.
Αρχικά πρέπει να αναδείξουμε την αναγκαιότητα για την Στερεά Ελλάδα.
Η ύπαρξη ενός Πανεπιστημίου σε μία περιφερειακή κοινωνία προσφέρει ακαδημαϊκούς και κοινωνικοοικονομικούς πόρους που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Αυτό επιτυγχάνεται με τη δημιουργία στην Περιφέρεια πνευματικού και πολιτιστικού αποθέματος, με την διεργασία της έρευνας και της διδασκαλίας, την κοινωνική κινητικότητα και την σύνδεση αυτού του αποθέματος με τις παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις της Περιφέρειας. Συγκρατείται το εγχώριο πνευματικό δυναμικό και εμπλουτίζεται με το δυναμικό του Πανεπιστημίου.
Το Πανεπιστήμιο γίνεται έτσι ένας παράγοντας συνοχής της Περιφέρειας, ένα στοιχείο της ταυτότητάς της και ένα εφόδιο για την εισαγωγή της στην εποχή της καινοτομίας. Ο πρώτος που έπρεπε να το διεκδικήσει με σχέδιο, όραμα και πάθος έπρεπε να είναι η ίδια η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Προς το παρόν πρωτοστατεί η Περιφερειακή Ένωση Δήμων.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Πρέπει να ξαναμιλήσουμε στις ανάγκες των πολιτών και να μην επιδιώκουμε αυτοί να χειροκροτήσουν τις «δικές μας».



ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ  ΣΥΝΕΔΡΙΟ
17 Μαρτίου 2018

Σύντροφοι και Συντρόφισσες, 
Όλο αυτό το διάστημα δοκιμάστηκαν αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές αλλά βγαίνει τελικά μία ενιαία συνισταμένη: να συνεχίσει η προσπάθεια σύνθεσης και κυρίως αναζήτησης του νέου, καινοτόμου ιδεολογικοπολιτικού και προγραμματικού λόγου για ένα πραγματικά σύγχρονο προοδευτικό Κίνημα Αλλαγής. Ο δρόμος δεν μπορεί να είναι μακρύς  και ευκολοδιάβατος, πρέπει έγκαιρα να χαραχθεί σε ένα δύσβατο πολιτικό περιβάλλον.
Κατά την άποψή μου εγγύηση για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η επιμονή στον μαζικό πολιτικό μετασυνεδριακό πλέον διάλογο και στην ουσιαστική σύνθεση των επιμέρους ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων αφήνοντας κατά μέρος τις εσωστρεφείς τακτικές μηχανισμών και  προσώπων.
Αυτό το βήμα δεν θα γίνει ούτε εδώ ούτε στις κλειστές πόρτες των οργάνων, θα γίνει έξω στην κοινωνία, στη γειτονιά, στο χώρο δουλειάς εκεί που συναντάμε καθημερινά πολίτες σαν εμάς που αγωνιούν και αναζητούν ένα δρόμο  για την ζωή τους και τον τόπο. Το Κίνημα Αλλαγής που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία εκεί μόνο μπορεί να ανθίσει. Για να είμαστε εκεί όμως πρέπει να δώσουμε απαντήσεις για το σήμερα και το αύριο σε όλα  όσα σημαδεύουν την ζωή μας, πρέπει να πείσουμε ότι αξίζει να μας ακούσουν και να μας δώσουν χρόνο και λόγο, να μην  συνεχίζουν να μας γυρίζουν την πλάτη. Πρέπει να ξαναμιλήσουμε στις ανάγκες των πολιτών και να μην επιδιώκουμε αυτοί να χειροκροτήσουν τις «δικές μας». 

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Που πάμε… το σαββατοκύριακο;


Λίγα εικοσιτετράωρα πριν από το «ιδρυτικό συνέδριο» του «Κινήματος Αλλαγής»  και ίσως το μόνο που μένει είναι να αισιοδοξούμε ότι το επόμενο Συνέδριο- εάν υπάρξει- θα μπορούσε να είναι καθοριστικό  και πραγματικά ρηξικέλευθο. Το μεθαυριανό δεν θα είναι.
Αύτη η απαισιόδοξη αλλά συνάμα και ρεαλιστική ματιά φωτίζεται τόσο από τις διαδικαστικές ανακολουθίες όσο και από την σχεδόν παντελή έλλειψη ουσιαστικού προσυνεδριακού διαλόγου.
Όσες από τις κινήσεις ή τάσεις του Κινήματος, αναλογιζόμενες την αδυναμία τους μπροστά στους ισχυρούς μηχανισμούς του παλαιού κομματικού κατεστημένου, είχαν την προσδοκία ότι θα επενδύσουν στο διάλογο και στη κατάθεση προτάσεων και νέων ιδεών φαίνεται ότι έχασαν. Και στους συσχετισμούς, όπου έτσι και αλλιώς δεν είχαν αξιώσεις, αλλά και στο προνομιακό γιαυτούς πεδίο του ανανεωτικού ιδεολογικοπολιτικού λόγου.
Μία διακήρυξη, που έπρεπε να είναι μεστό και συναρπαστικό πολιτικό κείμενο, θα περάσει απαρατήρητη γιατί δεν έχει τίποτε καινούργιο να πει. Απλώς μυρικάζει τον πολιτικό λόγο της αέναης ισορροπίας ανάμεσα στο θολό ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό και στην ικανοποίηση των βραχυπρόθεσμων σκοπών της διατήρησης statuς quo που έτσι και αλλιώς αφήνει την κοινωνία αδιάφορη.

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Χίλιες εκατό λέξεις για την Αλλαγή που φέρνει μόνο η Ανανέωση



Επίκαιρες σκέψεις για το Κίνημα Αλλαγής

Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Σε λίγες ώρες ανοίγουν οι κάλπες στην Ιταλία και όλα δείχνουν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα υποστεί ήττα επιβεβαιώνοντας την υποχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη.
Την ίδια ώρα εμείς εδώ στην Ελλάδα έχοντας βιώσει την τραγική ήττα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας εν μέσω της οικονομικής και πολιτικής κρίσης πρέπει να σταθούμε με εγρήγορση και παρρησία μπροστά στο εγχείρημα της συγκρότησης του Κινήματος Αλλαγής και να κατανοήσουμε την ευθύνη απέναντι στο ιστορικό στοίχημα: Να ξεκινήσει από εδώ η αναγέννηση της ευρωπαϊκής δημοκρατικής αριστεράς, της σύγχρονης, της ρηξικέλευθης  σοσιαλδημοκρατίας κρατώντας από τις ρίζες την ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα της κοινωνικής ανόρθωσης του κόσμου της εργασίας και της παραγωγής και κτίζοντας ένα νέο ριζοσπαστικό προγραμματικό λόγο που ξαναβάζει με ένταση στην ιστορία τον ισχυρό δεσμό της Αριστεράς με τον Πολιτικό Φιλευθερισμό, απαντώντας με αυτόν στα νέα και επιτακτικά διλλήματα της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων στην πατρίδα μας και στην Ευρώπη.
Αυτός είναι εξάλλου ο μόνος δρόμος αντίστασης και αγώνα απέναντι στο εχθρό που έρχεται, την επικράτηση των ακραίων δυνάμεων στο πολιτικό, οικονομικό και ιδεολογικό πεδίο, των δυνάμεων που εκτρέφονται από την παρακμή του πολιτικού συστήματος, από την αδυναμία του να υπερβεί το παλαιό και να κτίσει το νέο. 

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Υπόθεση Κορασίδας. Ακυρώθηκε πρόστιμο σε βάρος του Δήμου ύψους 23.000 ευρώ


Σε περίπτωση παράβασης εντός μη οριοθετημένου αιγιαλού απαιτείται ειδικά  με αποδεικτικά στοιχεία αιτιολογημένη κρίση της Λιμενικής Αρχής
Αυτό έκρινε καταρχήν το Διοικητικό Πρωτοδικείο Χαλκίδας δικάζοντας την προσφυγή που είχα καταθέσει ως Δήμαρχος Αυλώνος και εκπροσωπώντας τον Δήμο Αυλώνος κατά της με αριθμό 01/04.05.2010 Απόφασης του Λιμενάρχη Κύμης με την οποία επιβλήθηκε στον Δήμο Αυλώνος πρόστιμο 23.000 ευρώ επειδή τον χειμώνα του 2009 προς 2010 τοποθέτησε ογκόλιθους στην παραλία της Κορασίδας για να προστατεύσει τον δρόμο και τα καταστήματα του οικισμού από την διάβρωση του πρανούς λόγω ισχυρών ΝΑ ανέμων. Με την Απόφασή του με αριθμό Α129/2017 το Διοικητικό Πρωτοδικείο απήλλαξε τον Δήμο Κύμης Αλιβερίου, ως καθολικό διάδοχο του Δήμου Αυλώνος, από το πρόστιμο των 23.000 ευρώ. Στην υπόθεση παραστάθηκα ως Δικηγόρος του Δήμου. (Αρχικά εκ του Δήμου Αυλώνος την υπόθεση  υποστήριξαν οι συνάδελφοι Δικηγόροι, Κώστας Σκούρος (Χαλκίδας) και Αναστάσιος Παναγιώτου (Αθηνών) πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αυλώνος)

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Υπόθεση Novartis, κράτος δικαίου και οχυρωμένη Δημοκρατία.



Η υπόθεση της Novartis φέρνει πάλι στο προσκήνιο την αγιάτρευτη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, την βαθιά πληγή της διαιωνιζόμενης πολιτικής κρίσης η οποία αντί να θεραπεύεται διαρκώς κακοφορμίζει και απειλεί εντέλει την ίδια την ζωή της Δημοκρατίας μας, αυτής τουλάχιστον που έχει απομείνει.
Το σκάνδαλο της Novartis είναι απολύτως επιβεβαιωμένο οικονομικό σκάνδαλο με διεθνείς διαστάσεις. Στην Ελλάδα για λόγους που αφορούν τη διαχρονική πολιτική των τιμών του φαρμάκου αλλά και για λόγους λειτουργίας του πολιτικού συστήματος εύκολα και γρήγορα μετατρέπεται σε πολιτικό σκάνδαλο.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Πατριωτικό είναι το Εθνικά Ωφέλιμο: η ισχυρή και ανοικτή στον γεωστρατηγικό της περίγυρο Ελλάδα.

"Μόνο ένας Πατριωτισμός υπάρχει. Ο Πατριωτισμός που υπερασπίζει ότι είναι εθνικά ωφέλιμο. Μόνο η Ισχυρή, ανοικτή στο γεωστρατηγικό της  περίγυρο Ελλάδα, ασκούσα οικονομική και πολιτική επιρροή σε γειτονικά Κράτη με τα οποία έχει άριστες διμερείς σχέσεις είναι η πατρίδα που πρέπει να επιδιώξουμε και να υποστηρίξουμε. Αυτή η Ελλάδα, η ειρηνική, η δημοκρατική, η προοδευτική είναι εστία ανάπτυξης και ειρήνης."



Στο Μακεδονικό επί 26 και πλέον χρόνια ο «εθνικός στρουθοκαμηλισμός» έχει οδηγήσει σε πολλαπλές ήττες και γύρω στις 140 χώρες αναγνώρισαν το γειτονικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία».
Είναι επίσης ιστορικό δεδομένο ότι οι εθνικισμοί και οι αλυτρωτισμοί όταν μάλιστα εκτρέφονται  και από αρνητικές διμερείς σχέσεις μπαίνουν εμπόδιο στον ρεαλισμό και οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις που συνήθως καταλήγουν σε οδυνηρές εθνικές ήττες. Παράλληλα εκτρέφουν στο εσωτερικό το ακραίο εθνικισμό, το τέρας του φασισμού  και την άκρα δεξιά. Αυτό συμβαίνει στα Σκόπια, αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα,
Από την άλλη πλευρά η γεωστρατηγική σημασία της στενής συνεργασίας της Ελλάδας με το γειτονικό κράτος αποτελεί το κλειδί για να αποκτήσει η Ελλάδα έναν κομβικό στρατηγικό ρόλο στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή. Αυτή είναι η μόνη εξάλλου ρεαλιστική προσέγγιση.
Όποιος, άλλωστε, μελετήσει, την εξέλιξη του «Μακεδονικού Ζητήματος» από τα μέσα του 19ου αιώνα έως στις αρχές του 20ου θα κατανοήσει την σημασία της οικονομικής και γεωστρατηγικής ισχύος στον μακεδονικό χώρο καθώς και την συμβολή μίας Ισχυρής και διπλωματικά δυναμικής Ελλάδας στα Βαλκάνια. Αντίθετα, η ιστορική αλήθεια αποδεικνύει ότι η απομονωμένη, εσωστρεφής και μίζερη Ελλάδα, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στο περιθώριο και παραμένει ευάλωτη και ανασφαλής.
Συνεπώς μόνο ένας Πατριωτισμός υπάρχει. Ο Πατριωτισμός που υπερασπίζει ότι είναι εθνικά ωφέλιμο. Μόνο η Ισχυρή, ανοικτή στο γεωστρατηγικό της  περίγυρο Ελλάδα, ασκούσα οικονομική και πολιτική επιρροή σε γειτονικά Κράτη με τα οποία έχει άριστες διμερείς σχέσεις, είναι η πατρίδα που πρέπει να επιδιώξουμε και να υποστηρίξουμε. Αυτή η Ελλάδα, η ειρηνική, η δημοκρατική, η προοδευτική είναι εστία ανάπτυξης και ειρήνης. Αντίθετα, η Ελλάδα των πατριδοκάπηλων των εθνικολαϊκιστών και της εθνικοφροσύνης είναι η απομονωμένη και παρακμιακή χώρα που μένει ουραγός σε έναν νέο και σύνθετο κόσμο.