Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "ΔΕΔΕΜΑΔΗΣ"

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "ΔΕΔΕΜΑΔΗΣ"
Παραγγελίες ΕΔΩ (Πατήστε την εικόνα)

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Ο δρόμος της Οκτωνιάς

Βιβλιοπαρουσίαση


του  Δημήτρη Κατσούλη

Διαβάζοντας το Βιβλίο «Ο δρόμος της Οκτωνιάς», Κείμενα Κυριάκου Καρυστινού, έκδοση Συνδέσμου Απανταχού Οκτωνιατών «Η Ζωοδόχος Πηγή», Αθήνα 2015, σ. 390

Ο ποιητής Αntonio Machado μας έχει χαρίσει μία εμβληματική φράση- στίχο «Διαβάτη, ο δρόμος είναι τα ίχνη σου, και τίποτε άλλο. Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας….. Χτύπο το χτύπο, στίχο το στίχο» (Caminante, son tus huellas el camino y nada más;/ Caminante, no hay camino. Se hace camino al andar…../ Golpe a golpe, verso a verso.)
Ο δρόμος της Οκτωνιάς είναι η ιστορική ενσάρκωση του αλληγορικού στίχου του Antonio Machado. Είναι η ιστορία του δρόμου, της αισιοδοξίας και της δημιουργικής ηγεσίας.
«Ο δρόμος της Οκτωνιάς» είναι ο τίτλος του βιβλίου που συνέγραψε ο Κυριάκος Ι. Καρυστινός και εξέδωσε το Σύνδεσμος των Απανταχού Οκτωνιατών με την οικονομική υποστήριξη του Βασίλη Αν. Καρυστινού.
 Είναι η ιστορία της συνεργασίας δύο πραγματικά προοδευτικών φωτισμένων Οκτωνιατών που δούλεψαν αρμονικά για να τραβήξουν το κάρο της προόδου και της ανάπτυξης και μαζί την κλειστή τοπική κοινωνία από το ορεινό και απομονωμένο χωριό της Οκτωνιάς, στην Εύβοια, στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Η δύναμη της δημιουργίας και της προσφοράς στην γενέτειρα γη, η αποκοτιά της γενιάς εκείνων των σημαντικών ανθρώπων που συναντάμε στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, γενιά άνοιξης πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής που την σταμάτησε η λαίλαπα του φασισμού και του πολέμου.
Πρωταγωνιστής ο Βασίλειος Ανέστη Καρυστινός (1886-1957), σπούδασε δάσκαλος και κατέληξε αξιωματικός του Πυροβολικού. Το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής επέτρεπε σε έναν αξιωματικό να έχει δημοκρατική ψυχή και ανήσυχο κοινωνικό και ηγετικό προσανατολισμό. Ο Βασίλης Καρυστινός υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος γενικός γραμματέας του Συνδέσμου των Απανταχού Οκτωνιατών «Η Ζωοδόχος Πηγή» το 1924 με κύριο σκοπό την  κατασκευή αμαξωτού δρόμου που να συνδέει την Οκτωνιά με το Αυλωνάρι και το επαρχιακό δρόμο Αλιβέρι- Κύμη. Το 1956 λίγο πριν το τέλος της ζωής του τον βρίσκει Πρόεδρο του Συνδέσμου των Απανταχού Οκτωνιατών να ενδιαφέρεται πάλι για την ολοκλήρωση, βελτίωση και συντήρηση του δρόμου. Όλα αυτά τα χρόνια είναι πρώτος και αέναα παρών στα προβλήματα του χωριού γράφοντας επιστολές, διαμαρτυρόμενος προς τις Υπηρεσίες για τα μεγάλα θέματα της Οκτωνιάς αλλά και προς την Κοινότητα και τους συγχωριανούς του προωθώντας πάντα προχωρημένες ιδέες και προτάσεις. Το πάθος του για την Οκτωνιά καταγράφεται στο βιβλίο και στην περιλαμβανόμενη σε αυτό αλληλογραφία τόσο για την πρωτοπόρα επιχείρηση ελαιοτριβείου που είχε στήσει στο χωριό όσο και για την στελέχωση και το κτίσιμο του Δημοτικού Σχολείου.