Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Προοδευτικός προσανατολισμός των Μεταρρυθμίσεων στην Αυτοδιοίκηση *



Η ριζική ανακατανομή της εξουσίας μεταξύ κέντρου και περιφέρειας, η κατανομή των αρμοδιοτήτων προς όφελος της πολυεπίπεδης αυτοδιοίκησης, ο περιορισμός του κεντρικού κράτους σε επιτελικό και μόνο ρόλο αποτελεί τη «μεταρρύθμιση- κλειδί» ή καλύτερα  τη «Μητέρα των Μεταρρυθμίσεων» η οποία  όσο παραμένει ανεκπλήρωτη και αφανής, οι υπόλοιπες αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις, όσο σημαντικές και εύστοχες να είναι, καταλήγουν έωλες και «ορφανές», αδύναμες μπροστά στην επιμονή και τη δύναμη του συγκεντρωτισμού που πηγάζει από το κεντρικό κράτος αλλά διαχέεται σε ολόκληρο το πολιτικό και διοικητικό σύστημα της παρακμάζουσας Πολιτείας μας.
Η ανακατανομή της εξουσίας είναι η μεγάλη, ικανή και αναγκαία, συνθήκη μίας Μεγάλης Αλλαγής  η οποία όμως για να οδηγήσει στην Πολυεπίπεδη Δημοκρατική Πολιτεία απαιτεί ισχυρές τομές δημοκρατίας στο σύστημα διακυβέρνησης, απαιτεί μία νέα συνθήκη δημοκρατίας μεταξύ των πολιτών και των αιρετών εντολοδόχων τους στις τοπικές κοινωνίες, όπου η ανάθεση της εντολής να ασκείται σε περιβάλλον τοπικής αυτονομίας και ευθύνης αλλά και σε συνθήκες διαβούλευσης με την κοινωνία και τους πολίτες, διαφάνειας και λογοδοσίας.
Οι αιρετοί πρέπει να έχουν την εντολή καθαρή και ισχυρή, να μην χάνονται σε ατέρμονες διαδικασίες συμβιβασμών αλλά ούτε και να απογειώνονται από τη σφαίρα της πολιτικής εντολής σε τροχιά αυθαιρεσίας και αδιαφάνειας. Να αποφασίζουν, να ελέγχονται και να λογοδοτούν. Να επηρεάζονται άμεσα και να πείθουν άμεσα την εντολέα τοπική κοινωνία στην καθημερινή άσκηση της αποστολής τους η οποία εξάλλου κρίνει και τη διαδρομή προς το στρατηγικό όραμα που είναι ένα κριτήριο αξιολόγησής τους από την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών. Η συνεχής αναγωγή της καθημερινής χρηστής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης στην επίτευξη του στρατηγικού οράματος είναι άλλωστε το πλαίσιο της πολιτικής εντολής και της αποστολής τους.
Τομές Δημοκρατίας στην Αυτοδιοίκηση για να γίνει όχημα μίας νέας Πολυεπίπεδης Δημοκρατικής Διακυβέρνησης. Αυτή η διακυβέρνηση πρέπει να είναι προοδευτική, έτσι όπως θα ξανάλεγε σήμερα ο αξέχαστος Γιώργος Παπαδημητρίου, δηλαδή «μία προοδευτική διακυβέρνηση πρέπει λοιπόν να είναι χρηστή, αποτελεσματική, κοινωνικά ευαίσθητη και συμμετοχική». Επεσήμαινε μάλιστα ότι «χρηστή είναι προπάντως η διαφανής διακυβέρνηση. Διακυβέρνηση με διαφάνεια σημαίνει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση γνωστούς και κατανοητούς κανόνες και ότι οι πολίτες έχουν πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων….Η διαφάνεια αποτελεί ότι για τη συμμετοχή των πολιτών στη διακυβέρνηση, προϋπόθεση για τον έλεγχο της κυβερνητικής δράσης και προαπαιτούμενο για την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων τους»
Εν κατακλείδι, η άποψη για την προοδευτική μεταρρύθμιση στο πολιτικό και διοικητικό σύστημα ειδικότερα της Αυτοδιοίκησης βασίζεται σε  τέσσερις βασικές θέσεις:
  •   Η προαγωγή της τοπικής δημοκρατίας είναι όρος αναγέννησης της Δημοκρατικής μας Πολιτείας.
  •    Προαγωγή της τοπικής δημοκρατίας δεν νοείται χωρίς την ανακατανομή εξουσίας μεταξύ επιτελικού κράτους, Δήμων και Περιφερειών εφαρμόζοντας χωρίς αποκλίσεις την αρχή της εγγύτητας.
  •    Η τοπική δημοκρατία δεν εξαντλείται στην εκλογή των αιρετών οργάνων της Αυτοδιοίκησης ούτε αφήνεται περιορισμένη στις αίθουσες των αντιπροσωπευτικών σωμάτων, διαχέεται παντού όπου οι πολίτες συμμετέχουν άμεσα και οι φορείς της κοινωνίας των πολιτών διαβουλεύονται ως εγγυητές της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
  •   Το άνοιγμα της τοπικής δημοκρατίας στην κοινωνία της περιφέρειας, της πόλης και του χωριού είναι εξάλλου και όρος για να εμπεδωθούν οι αξίες της προοδευτικής διακυβέρνησης στους εντολοδόχους αιρετούς αλλά και για να αποτελέσει η τοπική αυτοδιοίκηση μήτρα μίας άλλης, νέας και περισσότερο υπεύθυνης, αποτελεσματικής και προοδευτικής «παραγωγής» πολιτικού προσωπικού ικανού να υπηρετήσει το όραμα της πολυεπίπεδης, δημοκρατικής και προοδευτικής διακυβέρνησης και να οδηγήσει την Ελλάδα στον δύσκολο αλλά συναρπαστικό 21ο αιώνα.

Είναι αναγκαία η πυροδότηση προβληματισμού και διαλόγου για όσα δεν έχουν συζητηθεί και δεν έχουν εμπεδωθεί στη συνείδηση αιρετών και πολιτών. Για όσα δεν διακυβεύθηκαν ενώ οι καιροί το απαιτούσαν, για τις ανεκπλήρωτες τοπικές αυτονομίες που δεν κατανοήθηκαν ως δικαίωμα, ικανότητα και, κυρίως, ευκαιρίες αναζωογόνησης της συμμετοχικής δημοκρατίας.
Είναι επιτέλους καιρός να αναζητήσουμε και να εμπεδώσουμε την πραγματική σημασία των λέξεων και των νοημάτων. Το πεδίο της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι γόνιμο για αυτές τις τομές δημοκρατίας, ο προοδευτικός σπόρος και η καλλιέργεια είναι το ζητούμενο.

*Το παρόν κείμενο αποτελεί περιληπτικό απόσταγμα Μελέτης  για την προαγωγή  ενός δημοκρατικού συμμετοχικού συστήματος διακυβέρνησης στην Αυτοδιοίκηση και επεξεργασίας σχετικών προτάσεων για μεταρρυθμίσεις.

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Αλλαγές στο Εκλογικό Σύστημα: Κρίκος για την αναγέννηση της δημοκρατίας και όχι εμβαλωματικές ρυθμίσεις


Το γεγονός ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα -ειδικότερα- δεν είναι η αιτία αλλά ένα, το οδυνηρότερο, αποτέλεσμα της πολιτικής κρίσης είναι αναμφισβήτητο. Κρίση αξιοπιστίας, κρίση προσανατολισμού και αξιών του πολιτικού συστήματος είναι πρωτίστως. Εξάλλου όσο το πολιτικό σύστημα βολοδέρνει στην κρίση και τη διαχειρίζεται μόνο για την επιβίωσή του σε όποια εκδοχή, με σταθερές πάντως τις χρεοκοπημένες μεθόδους και αξίες του, τόσο η αδυναμία εξόδου από αυτή θα γίνεται διαρκής εφιάλτης για τους πολίτες. Για του λόγου το αληθές ας αξιολογήσουμε τη συζήτηση γύρω από την αλλαγή του εκλογικού νόμου.
Η κυβερνητική πλευρά, προσανατολισμένη στην διαχείριση των θεσμών προς όφελος της επιβίωσης στην εξουσία, χωρίς σταθερή ρότα στην προοδευτική διακυβέρνηση – με ποιους από τους συμμάχους της άλλωστε;- μεταχειρίζεται τον εκλογικό νόμο όπως πατροπαράδοτα συμβαίνει στην χώρα: ως εργαλείο διαμόρφωσης ευνοϊκού συσχετισμού συγκυριακά. Η μείζονα αντιπολίτευση σταθερή όντως στην συντήρηση των μύθων του δικομματισμού  που αποτελεί γιαυτήν όρο επιβίωσης, ανεξαρτήτως εάν σήμερα αποτελεί για την χώρα όρο εμπέδωσης της καταστροφής, επιμένει στη διατήρηση των τερτιπιών που ακυρώνουν την λαϊκή κυριαρχία. Η υπόλοιπη αντιπολίτευση που εντάσσεται στις δυνάμεις που πιστεύουν στην λαϊκή κυριαρχία παραμένει εγκλωβισμένη στην αγωνία της για την επιβίωση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πάντως ότι οι πλειοψηφίες έχουν την κύρια ευθύνη γιατί σε αυτές ανήκει η πρωτοβουλία αλλά και το βάρος της αποτυχίας.
Η Ελλάδα σήμερα, έχοντας διανύσει πολλές δεκαετίες δικομματισμού και σταθερών  μονοκομματικών κυβερνήσεων με συστήματα λειψής ή ανύπαρκτης αναλογικής, έχει ανάγκη ενός ευρύτερου πλαισίου πολιτικών συνεργασιών με καθαρό πολιτικό προγραμματικό προσανατολισμό. Αλλά και για λόγους πιο «μηχανικούς», δηλαδή για να αναπτυχθούν νέα πολιτικά σχήματα και να προωθηθούν  νέα πρότυπα ηγεσίας.
Η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο για την αναγέννηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και την θωράκιση της λαϊκής κυριαρχίας, την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του αυταρχισμού και της άρνησης της λαϊκής κυριαρχίας δυναμώνουν στην Ευρώπη και όχι μόνο.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Ο δρόμος της Οκτωνιάς

Βιβλιοπαρουσίαση


του  Δημήτρη Κατσούλη

Διαβάζοντας το Βιβλίο «Ο δρόμος της Οκτωνιάς», Κείμενα Κυριάκου Καρυστινού, έκδοση Συνδέσμου Απανταχού Οκτωνιατών «Η Ζωοδόχος Πηγή», Αθήνα 2015, σ. 390

Ο ποιητής Αntonio Machado μας έχει χαρίσει μία εμβληματική φράση- στίχο «Διαβάτη, ο δρόμος είναι τα ίχνη σου, και τίποτε άλλο. Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας….. Χτύπο το χτύπο, στίχο το στίχο» (Caminante, son tus huellas el camino y nada más;/ Caminante, no hay camino. Se hace camino al andar…../ Golpe a golpe, verso a verso.)
Ο δρόμος της Οκτωνιάς είναι η ιστορική ενσάρκωση του αλληγορικού στίχου του Antonio Machado. Είναι η ιστορία του δρόμου, της αισιοδοξίας και της δημιουργικής ηγεσίας.
«Ο δρόμος της Οκτωνιάς» είναι ο τίτλος του βιβλίου που συνέγραψε ο Κυριάκος Ι. Καρυστινός και εξέδωσε το Σύνδεσμος των Απανταχού Οκτωνιατών με την οικονομική υποστήριξη του Βασίλη Αν. Καρυστινού.
 Είναι η ιστορία της συνεργασίας δύο πραγματικά προοδευτικών φωτισμένων Οκτωνιατών που δούλεψαν αρμονικά για να τραβήξουν το κάρο της προόδου και της ανάπτυξης και μαζί την κλειστή τοπική κοινωνία από το ορεινό και απομονωμένο χωριό της Οκτωνιάς, στην Εύβοια, στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου. Η δύναμη της δημιουργίας και της προσφοράς στην γενέτειρα γη, η αποκοτιά της γενιάς εκείνων των σημαντικών ανθρώπων που συναντάμε στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, γενιά άνοιξης πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής που την σταμάτησε η λαίλαπα του φασισμού και του πολέμου.
Πρωταγωνιστής ο Βασίλειος Ανέστη Καρυστινός (1886-1957), σπούδασε δάσκαλος και κατέληξε αξιωματικός του Πυροβολικού. Το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής επέτρεπε σε έναν αξιωματικό να έχει δημοκρατική ψυχή και ανήσυχο κοινωνικό και ηγετικό προσανατολισμό. Ο Βασίλης Καρυστινός υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος γενικός γραμματέας του Συνδέσμου των Απανταχού Οκτωνιατών «Η Ζωοδόχος Πηγή» το 1924 με κύριο σκοπό την  κατασκευή αμαξωτού δρόμου που να συνδέει την Οκτωνιά με το Αυλωνάρι και το επαρχιακό δρόμο Αλιβέρι- Κύμη. Το 1956 λίγο πριν το τέλος της ζωής του τον βρίσκει Πρόεδρο του Συνδέσμου των Απανταχού Οκτωνιατών να ενδιαφέρεται πάλι για την ολοκλήρωση, βελτίωση και συντήρηση του δρόμου. Όλα αυτά τα χρόνια είναι πρώτος και αέναα παρών στα προβλήματα του χωριού γράφοντας επιστολές, διαμαρτυρόμενος προς τις Υπηρεσίες για τα μεγάλα θέματα της Οκτωνιάς αλλά και προς την Κοινότητα και τους συγχωριανούς του προωθώντας πάντα προχωρημένες ιδέες και προτάσεις. Το πάθος του για την Οκτωνιά καταγράφεται στο βιβλίο και στην περιλαμβανόμενη σε αυτό αλληλογραφία τόσο για την πρωτοπόρα επιχείρηση ελαιοτριβείου που είχε στήσει στο χωριό όσο και για την στελέχωση και το κτίσιμο του Δημοτικού Σχολείου.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Γιατί πρέπει να μετέχουν οι Ενώσεις Καταναλωτών στις δράσεις μείωσης των αστικών αποβλήτων;


Άρθρο του Δημήτρη Κατσούλη


Συνήθως η διαχείριση των αποβλήτων και  εν προκειμένω των οικιακών  αστικών απορριμμάτων εκλαμβάνεται ως περιβαλλοντικό διακύβευμα και γιαυτό, μεταξύ των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, προβάλλεται ως προνομιακό πεδίο των οικολογικών ενώσεων. Εξάλλου στην Ελλάδα όπως και σε όλες τις χώρες όπου η διαχείριση των αστικών αποβλήτων  γίνεται χωρίς την ενεργή συμμετοχή των νοικοκυριών λίγους μόνο πολίτες απασχολεί το θέμα. Αντιθέτως στις χώρες όπου εφαρμόζονται τα συστήματα διαλογής στη πηγή και συνακόλουθα μέθοδοι χρέωσης των νοικοκυριών, με βάση την ποσότητα των απορριμμάτων που παράγουν, η συμμετοχή  των κατοίκων είναι άμεση και συνειδητή.
Στην παρούσα συγκυρία, η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί  στις Ευρωπαϊκές Οδηγίες για την πρόληψη της παραγωγής αποβλήτων και τη διαχείριση των αστικών αποβλήτων με διαλογή στην πηγή.  Ο ισχύον Εθνικός Σχεδιασμός, παρά τις αντιφάσεις και παλινωδίες του, συντάσσεται προς τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες και κατευθύνει τα περιφερειακά και τοπικά σχέδια προς την εφαρμογή συστημάτων διαλογής στην πηγή ενώ προτάσσει την πρόληψη παραγωγής αποβλήτων, δηλαδή την μείωση των αποβλήτων που οδηγούνται σε τελική διάθεση στους Χώρους Υγειονομικής Ταφής.  Διαπιστώνεται πάντως ότι  η Πολιτεία τόσο στην κεντρική όσο και στην αποκεντρωμένη διάστασή της, των δήμων συμπεριλαμβανομένων, παραμένει διστακτική και πάντως όχι ενθαρρυντική στην ουσιαστική εφαρμογή συστημάτων μείωσης των αποβλήτων και κυρίως με κίνητρα και συμμετοχή των ίδιων των νοικοκυριών στην επίτευξη των στόχων που θέτουν οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες, αρχικά για το κοντινό 2020 και τελικά για το όχι και τόσο μακρινό 2030.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Σοσιαλδημοκρατίας αγώνας άγονος



Πολύς ντόρος γίνεται ή αλλιώς κινητικότητα επιστολών και δελτίων τύπου γύρω από την λεγόμενη Κεντροαριστερά. Ως συνήθως ανακυκλώνονται κινήσεις τακτικής γνωστών παραγόντων του υπό κατάρρευση ή- μήπως; - μάταιη ανασύνταξη απαξιωμένου – πάντως- πολιτικού συστήματος.  Από την άλλη πλευρά ένα είναι βέβαιο. Υπάρχουν πολίτες οι οποίοι σκέπτονται με πηγή έμπνευσης το ιδεολογικό χώρο της σοσιαλιστικής αριστεράς (κοινός τόπος της με «ελληνικούς όρους» ανανεωτικής αριστεράς), της σοσιαλδημοκρατίας ή του δημοκρατικού σοσιαλισμού, δηλαδή μέρους της ευρωπαϊκής αριστερής σκέψης που τα τελευταία χρόνια δικαίως βρίσκεται σε αναβρασμό νέων αναζητήσεων και ιδεολογικών παραδοχών μετά την μακρά περίοδο του συντηρητικού εναγκαλισμού. Όντως σε όλη την Ευρώπη, την Ευρώπη της κρίσης και της παρακμής, ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας αναζητά νέο προσανατολισμό σε σαφή πλέον «προοδευτική κατεύθυνση». Στην Ελλάδα, ως συνήθως, η συζήτηση αυτή είναι δειλή, μπερδεμένη με τους προσωπικούς τακτικισμούς των διαλεγομένων και με τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήρησης χρεοκοπημένων κομματικών σχηματισμών  και ομάδων. Εξάλλου στην Ελλάδα συνεχίζεται η ιστορική σύγχυση των εννοιών και η διαστρέβλωση ή καλύτερα η επιλεκτική ανάδειξη του περιεχομένου τους. Έτσι μιλάμε πολύ για κεντροαριστερά ή για κεντροδεξιά, για όρους δηλαδή που δεν έχουν καθαρό και συγκεκριμένο περιεχόμενο και δεν αντιστοιχούν σε ιδεολογικά ρεύματα σκέψης αλλά ούτε σε σαφείς πολιτικές στοχοθεσίες.
Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα και σε αυτή μέσα πρέπει ο αυτοπροσδιοριζόμενος ως ενδιαφερόμενος πολίτης να δώσει την δική του κατάθεση πολιτικής συμμετοχής.
Πολλοί μιλάνε για την ανάγκη της ανασυγκρότησης του χώρου αλλά ο καθένας την επιθυμεί και την επιδιώκει σύμφωνα με την δική του οπτική ή την δική του προσωπική στοχοθεσία. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα όταν οι κινήσεις κορυφής διεξάγονται υπό το  καθεστώς της ανασφάλειας και των εμμονών ηγεσιών και κομματικών στρατών. Ο δρόμος όμως έχει αναπόφευκτα και αυτά τα φαινόμενα. Αρκεί αυτά να μην είναι κυκλικές περιστροφές ενός αδιέξοδου, ενός χαμένου δρόμου.
Διαβάζοντας την περιγραφόμενη πραγματικότητα από άλλη οπτική γωνία θα λέγαμε ότι ο διάλογος μεταξύ των ηγεσιών και των κομματικών ομάδων δεν πάει χαμένος αρκεί κανείς να διαγνώσει τα θετικά και να αγνοήσει τα αρνητικά. Σε κάθε περίπτωση και αυτός ο διάλογος είναι καλύτερος από την σιωπή και τους μονολόγους. Με άλλα λόγια,  καλές οι ανταλλαγές επιστολών αρκεί κάτι να λένε στους πολίτες εκείνους που αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της ιδεολογικής και πολιτικής έκφρασης μίας σύγχρονης ελληνικής σοσιαλδημοκρατικής  αριστεράς,  με την ευρωπαϊκή «εννοιολογία»,  δηλαδή ενός σύγχρονου, (αυτονοήτως) προοδευτικού, μεταρρυθμιστικού και δημοκρατικού, σοσιαλιστικού χώρου. Επειδή όμως όλη η κοινωνία και συνεπώς οι πολίτες του χώρου αυτού έχουν δικαίως απαξιώσει πρόσωπα, ηγεσίες και σχηματισμούς, πρακτικές και καθεστωτισμούς ή πολλοί άλλοι, διδαγμένοι στον λαϊκισμό που ενέπνευσε ο χώρος κατά το παρελθόν, ακούνε ευκολότερα τα συνθήματα και έλκονται από την διαρκή θαλπωρή της εξουσίας, δεν δίνουν δεκάρα για τις αγωνίες των υφιστάμενων κομματικών σχηματισμών και των ηγεσιών τους.
 Συνεπώς χρειάζεται μία άλλη αφετηρία. Ναι μεν διάλογος αλλά πρώτα διάλογος για την ιδεολογία, το πολιτικό πρόγραμμα, το διακύβευμα για την κοινωνία, όχι γενικώς και αορίστως, αλλά για την κοινωνία των εργαζομένων, των ανέργων, των παραγωγών, της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της δημιουργίας. Η Ελλάδα άλλαξε προς το χειρότερο τραγικά και η Ευρώπη το ίδιο, αλλά ο δρόμος στον οποίο προσδοκά κάθε πολίτης για τον εαυτό του, την οικογένειά του, την επιχείρησή του και τον τόπο του είναι ο δρόμος της ανάκτησης του χαμένου βιοτικού επιπέδου και της δικαιότερης κοινωνίας, ο δρόμος της νέας ευημερίας στην οποία οι σοσιαλιστές πρέπει να δώσουν απαντήσεις και να προτείνουν λύσεις, ο δρόμος της δημοκρατικής κοινωνίας και της δημοκρατικής και συμμετοχικής Πολιτείας. Αυτά είναι ζητήματα που προηγούνται στον διάλογο και μετά ακολουθούν τα οργανωτικά σχήματα και οι διαδικασίες ανάδειξης των ηγεσιών.  Όσο αυτές οι διεργασίες δεν γίνονται τόσο οι προσπάθειες θα πέφτουν στο κενό ή οι συγκολλήσεις δεν θα διασώσουν τους απαξιωμένους πρωταγωνιστές. Με άλλα λόγια ο «αγώνας» της «σοσιαλδημοκρατίας, θα παραμένει διαρκώς άγονος, περιστρεφόμενος απλώς στις αγωνίες των ηγεσιών και των «φατριών» τους.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Η τοπική αυτοδιοίκηση μπροστά στην προσφυγική κρίση.

Ευρωπαϊκή Ένωση, Ελλάδα και προσφυγική έκρηξη. 
Η έκρηξη του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος έχει αναδείξει την αδυναμία των ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διαχειριστούν  σύνθετα και οξυμένα προβλήματα και κρίσεις και κυρίως να συνθέσουν μία ενιαία πολιτική διαχείρισης κρίσεων με κριτήριο την υπεράσπιση των αξιών της ειρήνης, της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης και της ασφάλειας. Όμως αυτή είναι μία πραγματικότητα η οποία δεν θα αλλάξει εύκολα και κυρίως δεν θα μεταβληθεί αυτόματα. Απαιτείται κοινή προσπάθεια των προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης και προς αυτή την κατεύθυνση ακόμη δεν φαίνεται κάποια σοβαρή πρωτοβουλία.
Στο πλαίσιο αυτής της διεθνούς πραγματικότητας η Ελλάδα της δικής της κρίσης και των δικών της αδιεξόδων οφείλει να διαχειριστεί την αθρόα έλευση των προσφύγων και των μεταναστών και κυρίως να εφαρμόσει τα απαιτούμενα από το διεθνές δίκαιο προστασίας των προσφύγων, τα απαιτούμενα από την υπεράσπιση των αξιών της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων  ανθρώπων που διαβιούν στην απόλυτη απελπισία και εξαθλίωση. Οφείλει παράλληλα να συμβάλλει στην προώθηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο ενός ανθρωπιστικού σχεδίου διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης με άξονα τις αρχές της αλληλεγγύης των ευρωπαίων εταίρων και της εφαρμογής πολιτικών βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης και εν συνεχεία ελεύθερης εγκατάστασης των προσφύγων στις χώρες που αυτοί επιλέγουν παράλληλα με μεσοπρόθεσμες πολιτικές ένταξης και ομαλής συμβίωσης μεταξύ των λαών της Ευρώπης και των προσφυγικών πληθυσμών.
Στον αντίποδα αυτής της προσπάθειας για διαχείριση με εφαρμογή αξιών και προοδευτικών πολιτικών βρίσκεται η Ευρώπη των κλειστών συνόρων, της ξενοφοβίας και της ρατσιστικής καθαρότητας, η Ευρώπη του φόβου και της αντίδρασης. Αντίστοιχες φωνές και οργανωμένες ή αυθόρμητες εκφράσεις αναπτύσσονται ή υποθάλπονται και στην Ελλάδα. Σε αυτή την Ευρώπη οι πραγματικά και όχι προσχηματικά προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να αντιτάξουν δυναμικά την δική τους ανθρωπιστική και ειρηνική διαχείριση με επίκεντρο την αξία της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων που θεμελίωσε μεταξύ των άλλων και ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός.
Όλα τα παραπάνω δεν αναιρούν την ευθύνη για την αντιμετώπιση των αιτιών που διώχνουν τους ανθρώπους από τα σπίτια και την πατρίδα τους, ευθύνη που βαρύνει καθοριστικά τις Ηγετικές Δυνάμεις της Ευρώπης. Παράλληλα η έως τώρα διαχείριση της προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα δεν παύει να είναι και αποτέλεσμα λαθεμένων πολιτικών διαχείρισης της Κυβέρνησης και γενικότερα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Όμως το προσφυγικό πρόβλημα είναι μία πραγματικότητα που καθημερινά αποκτά διαρκώς τραγικότερες διαστάσεις. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να φιλοξενήσει στην επικράτειά της πολλές δεκάδες χιλιάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων και μεταναστών. Η αδυναμία απόλυτης επιτήρησης των θαλασσίων συνόρων παράλληλα με το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου καθιστούν την πατρίδα μας καταφύγιο εξαθλιωμένων ψυχών που αναζητούν μάταια τον δρόμο για την δική τους Ιθάκη.
Η ελληνική κοινωνία θα ζήσει επί μακρόν με αυτούς τους ανθρώπους. Γιαυτό οι θεσμοί που την οργανώνουν και την αντιπροσωπεύουν νομικοπολιτικά και συλλογικά πρέπει να οργανώσουν την συμβίωση και την φιλοξενία. Σε αυτό το έργο κρίσιμος είναι ο ρόλος των Δήμων σε πρώτο επίπεδο και των Περιφερειών σε ευρύτερο στάδιο.

Το διακύβευμα για τις τοπικές κοινωνίες και του αιρετούς ηγέτες τους. 
Οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές καλά κάνουν και αναδεικνύουν την έλλειψη συντονισμού σε κεντρικό κρατικό επίπεδο, καλά κάνουν και επισημαίνουν τα ζητήματα  ασφαλούς συμβίωσης και ανθρωπιστικής αρωγής στους πρόσφυγες αλλά δεν κάνουν καλά όταν εγείρουν προσχηματικά διαδικαστικά θέματα ή δήθεν φιλάνθρωπες διακηρύξεις για να κρύψουν την ανοχή σε ρατσιστικές και ξενοφοβικές αντιλήψεις που επωάζονται στις τοπικές κοινωνίες ή για να εξαργυρώσουν την ανασφάλεια των πολιτών τους με το πολιτικό όφελος του προστάτη της ασφάλειας και της ησυχίας των συμπολιτών τους, όταν την ίδια στιγμή η Ελλάδα πλημμυρίζει από εξαθλιωμένους πρόσφυγες όλων των ηλικιών.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Ινστιτούτο Γεώργιος Παπανικολάου και τοπική ανάπτυξη. Ένα «δώρο» πρόκληση για την Κύμη!!!


Άρθρο του Δημήτρη Κατσούλη

Την προσεχή Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016, το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών  διοργανώνει, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας,  Επιστημονικό Μνημόσυνο  στην μνήμη του Γεωργίου Παπανικολάου καθότι αυτή η  ημέρα είναι επέτειος του θανάτου του (19 Φεβρουαρίου 1962). Η συμμετοχή του Ινστιτούτου Τεκμηρίωσης, Πληροφόρησης και Έρευνας του καρκίνου «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ» (στο εξής: Ινστιτούτο Γεώργιος Παπανικολάου), του δημοτικού νομικού προσώπου που εδρεύει στην Κύμη, στο Επιστημονικό Μνημόσυνο είναι «πληθωρική» και ανάλογη της εν δυνάμει τεράστιας δυναμικής του.
Είναι πράγματι πλεονασμός να περιγράψει κανείς την εμβέλεια, τη δυναμική αλλά και τις προσδοκίες μίας τέτοιας Δομής  που «εγκαταβιεί» στην γενέτειρα του Μεγάλου Ευεργέτη της Ανθρωπότητας. Απλώς μπορεί να αναλογιστεί την τύχη του τόπου και το βάρος της ευθύνης για να ανταποκριθεί  στην οργάνωση, λειτουργία και κυρίως στη διαφύλαξη του  κύρους που μία τέτοια Δομή έχει ως εκ της «γεννήσεώς της» ως εφόδιο και βάρος. Γιαυτό απαιτείται σύνεση, ανοικτά μυαλά και σοβαρότητα και κυρίως ανοικτά μάτια και κεραίες για να απλωθεί η δράση του Ινστιτούτου, υπό το φως της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης.  
Δεν θα σταθώ στο παρελθόν. Έγιναν λάθη και επικράτησαν μεμψίμοιρες αδυναμίες. Κάποια από τα λάθη δεν είναι πλέον αναστρέψιμα όπως ο τρόπος και το περιεχόμενο της αποκατάστασης του Σπιτιού του Γεωργίου Παπανικολάου.  Δεν θα σταθώ και στις ιστορικές ευθύνες εκείνων που είχαν την πρωτοβουλία. Ο καθένας κρίνεται και από τη διαχείριση της συγκυρίας. Σήμερα πρέπει να στοχαστούμε έναν καινούργιο κόσμο. Σήμερα πρέπει να κοιτάξουμε μόνο μπροστά και κυρίως να αξιοποιήσει ο καθένας την σοφία των λαθών και των αδυναμιών του και να την μετατρέψει σε σύνεση και θετική εμπειρία, σε σοφία δράσης και τολμηρής ευθύνης.
Στη διάρκεια του ενός και πλέον έτους που μετείχα  στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Γεώργιος Παπανικολάου ορθά διαγνώσαμε το χρέος να ξαναπιάσουμε το νήμα της αποστολής του έτσι ώστε να ξαναγεννηθεί και η προσδοκία της τοπικής κοινωνίας στην αναπτυξιακή του υπεραξία την οποία έτσι και αλλιώς έχει ανάγκη ο  τόπος, η οικονομία του και η κοινωνία.  Η επανασύσταση του Επιστημονικού Συμβουλίου, αυτή την φορά με ενεργητικότητα και αυτονομία στο επιστημονικό και λειτουργικό πεδίο, ήταν το πρώτο ζητούμενο. Η προσαρμογή του Καταστατικού στην αποστολή που είχε το Ινστιτούτου από την ίδρυσή του ήταν το δεύτερο ζητούμενο. Η διαμόρφωση μίας ζωντανής θεσμικής και κοινωνικοπολιτικής σχέσης με την τοπική κοινωνία της Κύμης και της ευρύτερης περιοχής είναι το τρίτο ζητούμενο. Βήματα έγιναν σημαντικά χωρίς να περισσέψουν τα λάθη. Ο δρόμος  για την δυναμική αφετηρία του Ινστιτούτου είναι ακόμη μακρύς και δύσβατος.
Σε κάθε περίπτωση, η συμμετοχή του Ινστιτούτου στο Επιστημονικό Μνημόσυνο της 19ης Φεβρουαρίου 2016 μπορεί να είναι ορόσημο για να αντιληφθούμε όλοι ότι η ακτινοβολία του Ινστιτούτου είναι μεγαλύτερη από εκείνη που θαμπώνει την υπερηφάνεια του τόπου μας και απαιτεί μεγαλύτερη ευθύνη, πολιτική και διαχειριστική υπευθυνότητα και κυρίως στρατηγικό σχέδιο με ορατά βήματα, μεθοδικότητα, λογοδοσία, διαφάνεια, μετρήσιμα αποτελέσματα. Αν αναλογιστούμε ότι αντίστοιχα ορόσημα του παρελθόντος μεγαλύτερης εμβέλειας όπως οι τριήμερες εκδηλώσεις σε Αθήνα και  Κύμη, το 1983, στο εορτασμό του Έτους Παπανικολάου (100 χρόνια από την γέννησή του) πήγαν χαμένα,  κατανοούμε ότι ο δρόμος δεν υπάρχει εάν δεν χαραχθεί με τις παραπάνω προϋποθέσεις!!!
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι, καλώς ή κακώς, το Ινστιτούτο ανήκει στην τοπική αυτοδιοίκηση και  αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό ως θετική πρόκληση για να αρθεί η τοπική αυτοδιοίκηση στο ύψος της ευθύνης και να διαφυλάξει, για λογαριασμό της τοπικής κοινωνίας, τόσο το κύρος όσο και το «δώρο» για την Κύμη και την Εύβοια γενικότερα. Συνεπώς οφείλει να αναδείξει την ικανότητά της για αυτή την αποστολή χωρίς να παραμελήσει την διαφύλαξη της διοικητικής της αυτοτέλειας και της θεσμικής και πολιτικής της αυτονομίας. 
Εγγύηση για όλα τα παραπάνω θα μπορούσε να είναι η ενεργή συμμετοχή και άμεση παρακολούθηση των διοικητικών και επιστημονικών δραστηριοτήτων του Ινστιτούτου από την ίδια την ενεργή τοπική κοινωνία της Κύμης μέσα από έναν δυναμικό Όμιλο φίλων του Ινστιτούτου Γεώργιος Παπανικολάου.

Να λοιπόν μία ευκαιρία να ξεφύγει η Κύμη και η ευρύτερη περιοχή από την εσωστρέφεια και την επαρχιώτικη νοοτροπία και κυρίως από την πολιτική μιζέρια για να χαράξει νέους δρόμους κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης γύρω από έναν «τοπικό αναπτυξιακό πόρο» τεράστιας, παγκόσμιας, εμβέλειας. 

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Κέντρα Υποστήριξης της Επιχειρηματικότητας: Καλή ιδέα αρκεί να συνοδευτεί από "λιγότερα (αυτάρεσκα) συνθήματα και πιο πολλή δουλειά"

Σήμερα ξεκίνησε από την Χαλκίδα η δημόσια Διαβούλευση για τα Κέντρα Υποστήριξης της Επιχειρηματικότητας στους πέντε νομούς της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Η πρωτοβουλία της Περιφερειακής Αρχή είναι σωστή και εύστοχη αρκεί βέβαια να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο, να στηρίξει αποτελεσματικά τις επιχειρήσεις ανοίγοντας δρόμους και αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες που πολλές φορές θέτει η ίδια η διοικητική μηχανή ακόμη ασφαλώς και της Περιφέρειας.
Επειδή όμως η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, ο κ. Περιφερειάρχης επικαλέστηκε την πρωτοπορία του και την αυθεντική μοναδικότητα της ιδέας, " Η Περιφέρεια δημιουργεί, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πέντε κέντρα στήριξης των επιχειρήσεων με σκοπό την κατάρτιση σχεδίου βιωσιμότητας και ανάπτυξής τους αλλά και προσέλκυσης επενδύσεων" (http://www.eviaportal.gr/content.asp?ID=40906). Τον πληροφορούμε ότι ο Δήμος Αθηναίων έχει προχωρήσει προ διετίας στη δημιουργία ενός τέτοιου Κέντρου με πράγματι φιλόδοξες προοπτικές.
Συνεπώς δεν έχει σημασία εάν είναι πρώτος ή δεύτερος αλλά σημασία έχει να αξιοποιηθεί η εμπειρία και του Δήμου Αθηναίων και άλλων ευρωπαϊκών χωρών και ακόμη περισσότερο να προσαρμοστεί η πρόταση στην συγκυρία της ελληνικής κατάστασης και ακόμη περισσότερο στην ιδιαιτερότητα της Στερεάς της Ανεργίας και της οικονομικής κατάρρευσης.
Εύγε λοιπόν στην Περιφέρεια Στερεάς που ακολούθησε την πρωτοβουλία του Γιώργου Καμίνη, είθε να προχωρήσει καλύτερα και αποδοτικότερα και κυρίως να στηρίξει την νέα επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, αλλά πάντα με γνώμονα την σοφή προτροπή  "λιγότερα (αυτάρεσκα) συνθήματα και πιο πολύ δουλειά".

«Τι είναι το Κέντρο Στήριξης Επιχειρηματικότητας του Δήμου Αθηναίων; (https://www.cityofathens.gr/node/24350
Το Κέντρο Στήριξης Επιχειρηματικότητας φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα κεντρικό μηχανισμό προώθησης της επιχειρηματικότητας στην Αθήνα, ο οποίος θα προσφέρει ουσιαστική βοήθεια και υποστήριξη στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην πρωτεύουσα, καθώς και στους υποψήφιους επενδυτές, με την παροχή αξιόπιστης πληροφόρησης για το επιχειρηματικό περιβάλλον σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Επιπλέον, θα υποστηρίξει τον δήμο τόσο στη χάραξη στρατηγικής όσο και στον συντονισμό του συνόλου των ενεργειών και δράσεων του στον τομέα της επιχειρηματικότητας.