Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Τοπικής δημοκρατίας αγώνας άγονος


Η διοικητική αυτοτέλεια -που κατά την έννοια της συνταγματικής κατοχύρωσης είναι συνώνυμη της “τοπικής αυτονομίας” όπως αυτή ορίζεται και καταστρώνεται στο άρθρο 3 του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας (κυρωτικός νόμος 1850/1990) - αποτελεί το θεμέλιο της τοπικής αυτοδιοίκησης στην ελληνική αλλά και στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη. Στον σκληρό πυρήνα της είναι η ελευθερία δράσης και πρωτοβουλίας των αιρετών οργάνων που ηγούνται, ως εντολοδόχοι των αντίστοιχων τοπικών κοινωνιών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης κάθε βαθμίδας. Η ελευθερία των αιρετών οργάνων περιορίζεται από την τήρηση της νομιμότητας και την πολιτική εντολή την οποία έχουν λάβει από το εκλογικό σώμα, ως όργανα και αυτά της λαϊκής κυριαρχίας. Εκείνο δε που καθορίζει το περιεχόμενο της πολιτικής εντολής είναι τόσο ο προγραμματικός λόγος που ενέκρινε το εκλογικό σώμα όσο και η διαρκής εξειδίκευση και στάθμιση του δημοσίου τοπικού συμφέροντος
Η κατοχύρωση της διοικητικής αυτοτέλειας ή της τοπικής αυτονομίας στην πράξη προϋποθέτει την  συνδρομή και άλλων προϋποθέσεων πέραν της νομικής της διάστασης. Προϋποθέτει την οικονομική αυτοτέλεια, αυτοδυναμία και επάρκεια πόρων  αλλά και την λειτουργική, οργανωτική και  επιχειρησιακή αυτάρκεια και επάρκεια. Υπό αυτή την έννοια  είναι ένας διαρκής στόχος κατάκτησης, διεύρυνσης και κατοχύρωσης τον οποίο οι αιρετές αρχές έχουν υποχρέωση να επιδιώκουν διότι μόνο τότε ανταποκρίνονται στον σκληρό πυρήνα της πολιτικής εντολής που είναι η άσκηση των τοπικών ελευθεριών προς όφελος του πολίτη και του τοπικού δημοσίου συμφέροντος αλλά και η εφαρμογή της λαϊκής κυριαρχίας σε τοπικό επίπεδο.
Εξάλλου η οργάνωση, λειτουργία και εμβάθυνση των θεσμών της τοπικής δημοκρατίας αποτελεί ζωτικό όρο για την οργάνωση και την λειτουργία της Δημοκρατικής Πολιτείας σε αντίθεση με  συγκεντρωτικά πρότυπα οργάνωσης του πολιτικού και διοικητικού συστήματος που αποτελούν γνώρισμα των κατ΄ επίφαση μόνο, δηλαδή των δήθεν δημοκρατικών καθεστώτων.
Αρκεί να σκεφθούμε ότι η Ελλάδα, παρά τις κατά καιρούς μεταρρυθμιστικές προσπάθειες της τελευταίας 30ετίας εξακολουθεί να είναι ένα από τα πλέον συγκεντρωτικά κράτη, για να αναλογιστούμε πόσο δρόμο έχουμε ακόμη για την πραγματική Δημοκρατική Πολιτεία. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύτερος και δύσβατος εάν αναμετρηθούμε με την συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και του κράτους δικαίου στα πέντε- έξι  τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και της επιτήρησης που διανύουμε, χρόνια στα οποία αφυδατώνεται εντέχνως και καθοριστικά το περιεχόμενο των θεσμικών ελευθεριών της τοπικής αυτοδιοίκησης προς δόξα του συγκεντρωτισμού.
Γιαυτό ο αγώνας για ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης και της Αποκέντρωσης, δηλαδή για ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας είναι αγωνιώδης αλλά  ταυτόχρονα αποβαίνει και άγονος όσο οι κατά καιρούς μεταρρυθμίσεις  που προβάλλονται ως εφαλτήρια χειραφέτησης της αυτοδιοίκησης τελικά καταλήγουν δεσμά νέας χειραγώγησης διότι εφαρμόζονται από τις Κυβερνήσεις με αυτή την στόχευση.
Τα γράφουμε αυτά γιατί ακούμε κατά καιρούς μεγάλα λόγια από τους εκάστοτε κυβερνώντες, τους χθεσινούς  και τους σημερινούς, λόγια όμως που δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες πολιτικές και κυρίως πολιτικές πράξεις. Απλώς ανακυκλώνουν πολιτικές και προγραμματικές φανφάρες διακηρύξεων που δεν θα γίνουν πράξη όσο πίσω από αυτές υπάρχει, ακόμη εάν κρύβεται, η πρόσδεση στον συγκεντρωτισμό που διατρέφει κάθε μορφής μηχανισμούς διαχείρισης προς όφελος της  πολιτικής, διοικητικής, κομματικής και οικονομικής εξουσίας και εκτρέφει την διαπλοκή και την διαφθορά στο κέντρο και την καρδιά της Πολιτείας.
Τα γράφουμε αυτά όχι γιατί δεν αφορούν και τους αιρετούς της αυτοδιοίκησης που συνήθως αναπαράγουν τα πρότυπα της κεντρικής πολιτικής ζωής, αλλά ακριβώς και γιατί τους αφορούν άμεσα. Σε ένα πολιτικό σύστημα που συγκεντρώνει στο κέντρο του την εξουσία και φοβάται την διάχυσή της, το πολιτικό προσωπικό είτε λειτουργεί στην Βουλή, είτε στους Δήμους και τους κοινωνικούς φορείς, είτε στα κεντρικά όργανα είτε στα τοπικά όργανα των κομμάτων, έχει μάθει να προσαρμόζεται και να υπηρετεί την ιδέα του συγκεντρωτισμού ακόμη και όταν ομνύει στην αποκέντρωση. Ο συγκεντρωτισμός πέρα από μορφή οργάνωσης ενός συστήματος είναι φιλοσοφία, αντίληψη και τεχνική εξουσίας. 
Τα γράφουμε αυτά γιατί δυστυχώς βλέπουμε όσους στον πολιτικό τους λόγο υπεράσπιζαν το «δημοκρατικό κεκτημένο» της αυτοδιοίκησης, στην κυβερνητική και εντέλει καθεστωτική τους πρακτική να επιδιώκουν την χειραγώγηση και την ακύρωση της ελευθερίας των αιρετών της αυτοδιοίκησης να αποφασίζουν για τα θέματα της πόλης τους. 

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Η ευθύνη των πολιτών για ένα νέο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.

* To άρθρο δημοσιεύεται και στο: i-Reporter


Μία τριλογία αδιεξόδου και παρακμής καθορίζει το κλίμα των ημερών. Η Κυβέρνηση αρχίζει να κλυδωνίζεται παίρνοντας νομοθετικά μέτρα, στο πλαίσιο του μνημονίου που η ίδια υπέγραψε, τα κυριακάτικα φύλλα αναμασούν τα σενάρια περί οικουμενικής και, αποκορύφωμα, το φιάσκο της αναβληθείσας εκλογής αρχηγού στην Νέα Δημοκρατία. Θα μπορούσαν να προστεθούν και άλλα σημεία των καιρών, όπως η ανακύκλωση των δήθεν εκ γενετής φθαρμένων  προσπαθειών  για την ανάσταση με όρους συντήρησης και οπισθοχώρησης  της ήδη θνήσκουσας ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.
Όλα αυτά και άλλα φωτογραφίζουν την πραγματικότητα της μη αντιστρέψιμης πλέον κρίσης του πολιτικού συστήματος και της αδυναμίας του όχι μόνο να βάλει την Ελλάδα στον δρόμο της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας και της ανάπτυξης αλλά ακόμη και να διαχειριστεί το τέλος του.
Όταν το πολιτικό σύστημα παραπαίει και διαλύεται κάτι άλλο συνήθως έρχεται να το αναπληρώσει. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς την κοινωνία χωρίς την πολιτική εξουσία και κυρίως δεν πρέπει να φαντάζεται ή να αποδέχεται κανείς την κοινωνία και την πολιτική εξουσία χωρίς τη δημοκρατία, δηλαδή την νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας στην λαϊκή κυριαρχία. Συνεπώς το ζητούμενο πρέπει να είναι το νέο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.
Η αναζήτηση και κυρίως η χάραξη του δρόμου που οδηγεί στο νέο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα είναι το μέγιστο διακύβευμα για την Ελλάδα σήμερα. Η παλαιά πολιτική τάξη της 4ης Ελληνικής Δημοκρατίας πρέπει, ως ύστατη συνεισφορά, προλαμβάνοντας την παταγώδη διάλυσή της, να συνεισφέρει στην χάραξη του δρόμου της αναγέννησης των δημοκρατικών θεσμών ανοίγοντας τις διαδικασίες μία ριζικής συνταγματικής μεταρρύθμισης
Η νέα ελληνική Πολιτεία πρέπει να έχει τις βάσεις της στην λαϊκή κυριαρχία, την  εφαρμογή της ως δημοκρατικής αρχής σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής εξουσίας, να βασίζεται στην πολυεπίπεδη οργάνωση της διοίκησης και στην αποκέντρωση των κρίσιμων αποφάσεων κοντά στους πολίτες. Να επιβάλλει την ισότητα των ευκαιριών, την ελευθερία και την αλληλεγγύη  συγκροτώντας ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο κράτος δικαίου και ένα σύγχρονο, πραγματικό και κυρίως βιώσιμο κοινωνικό κράτος.
 Στο επίκεντρο του νέου πολιτικού συστήματος η διασφάλιση της δημοκρατικής λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, ο περιορισμός της χρονικής διάρκειας των πολιτικών αξιωμάτων, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η εναλλαγή των προσωπικών φορέων της πολιτικής εξουσίας, η διαφάνεια, η λογοδοσία και η αξιοκρατία.
Κρίσιμη πτυχή ενός νέου δημοκρατικού πολιτικού συστήματος είναι η θέσπιση και κυρίως η εφαρμογή των κανόνων ιδιοκτησίας και λειτουργίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, υπό το πρίσμα της σύγχρονης ηλεκτρονικής και τεχνολογικής πραγματικότητας, σπάζοντας τα δεσμά της διαπλοκής που συνδέουν την  κάστα των κρατικοδίαιτων οικονομικών ελίτ με τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και διαυτού, τον έλεγχο και την χειραγώγηση της δημοκρατικά νομιμοποιημένης πολιτικής εξουσίας. Το τέλος στην μιντιοκρατία αποτελεί όρο ανανέωσης της πολιτικής, της δημοκρατίας και εντέλει της ίδιας της χώρας.
Στο πλαίσιο αυτών των κατευθύνσεων πρέπει να κινηθεί και η ανασύνθεση των διαμεσολαβητών της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή των πολιτικών κομμάτων. Ο ιδεολογικοπολιτικός λόγος οφείλει να είναι καθαρός και αντίστοιχος με τον προγραμματικό τους λόγο έτσι ώστε να διαπλάθεται η σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης με την πολιτική κοινωνία για την δημοκρατική, συμμετοχική διαχείριση της πολιτικής εντολής. Κρίσιμα πεδία είναι η ενδοκομματική δημοκρατία και το εκλογικό σύστημα
Εν κατακλείδι πάντως, η μεγάλη ευθύνη γυρίζει και εναποτίθεται στον κάθε ένα από εμάς, στους πολίτες. Η αντίληψη ότι είμαστε άμοιροι ευθυνών γιατί μεταφέραμε τις τύχες της κοινωνίας και της Ελλάδας στους πολιτικούς είναι, σε μεγάλο βαθμό, και η αιτία της σημερινής κατάντιας. Προτιμήσαμε να βιώσουμε την συμμετοχή μας ως θεατής και οδηγούμενος λαός, άλλοτε ως μάζα είτε ως συντεχνία και άλλοτε ως ιδιώτες- πελάτες των εκλογικών γραφείων. Αποποιηθήκαμε εν πολλοίς την συμμετοχή μας ως πολίτες, δηλαδή ως ατομικοί φορείς της λαϊκής κυριαρχίας και ως φορείς δικαιωμάτων συμμετοχής, ελευθερίας και ελέγχου των πολιτικών εντολοδόχων. Στην δική μας απουσία από την πολιτική συμμετοχή και κυρίως από την ευθύνη του πολίτη, θεμελιώθηκε και ο λαϊκισμός και το πελατειακή διαπλοκή.

Με άλλα λόγια καμία αλλαγή προς το νέο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα που έχει ανάγκη η κοινωνία και η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει εάν εμείς οι ίδιοι οι πολίτες δεν γίνουμε φορείς της. Αυτό είναι το μεγάλο καθήκον. Διαφορετικά οι αλλαγές που θα έρθουν δεν θα είναι για μας αλλά για εκείνους που θα κατέχουν ανεξέλεγκτα και ενίοτε αυταρχικά την πολιτική εξουσία. 

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Κυνικά προκλητική η απάντηση Σπίρτζη στην Βουλή για τα διόδια στο Σχηματάρι- Χαλκίδα.


ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΗ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Το θέμα της εγκατάστασης Διοδίων στο δρόμο Σχηματάρι- Χαλκίδα επανήλθε στο προσκήνιο ενώ σήμερα, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015, και ενόψει της – τελικά ματαιωθείσας- συνάντησης επιτροπής φορέων της Εύβοιας με τον αρμόδιο Υπουργό Υποδομών κ. Σπίρτζη διοργανώθηκε  κινητοποίηση με πρωτοβουλία του Δήμου Χαλκιδέων.
Προηγήθηκε, προχθές, 16 Νοέμβρη 2015, η συζήτηση στην Βουλή όπου ο Υπουργός απάντησε σε σχετική Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Ευβοίας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιώργου Ακριώτη. Είχε προηγηθεί προ εβδομάδων η σύσκεψη των φορέων της Εύβοιας όπου συζητήθηκε το θέμα και αποφασίστηκε η διεκδίκηση της ματαίωσης των διοδίων, για άλλη μία φορά.

Από την απάντηση του Υπουργού ( Βλ. http://www.euboia2020.blogspot.gr/2015/11/blog-post_17.html)  διαπιστώνεται ότι ο κ. Σπίρτζης θεωρεί το ιδιαίτερο διακύβευμα των συγκεκριμένων διοδίων υποδεέστερο, αν όχι ανύπαρκτο, και κατανοεί τη διεκδίκηση ως μία συνήθη διεκδίκηση τοπικής κοινωνίας κατά των διοδίων. Είναι βέβαιο ότι με μία τέτοια άποψη δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να διαπραγματευτεί με θετικό αποτέλεσμα για την τροποποίηση της σύμβασης και την αφαίρεση του δρόμου Σχηματάρι – Χαλκίδα από την σύμβαση παραχώρησης και συνεπώς την ματαίωση της εγκατάστασης των διοδίων. Εξάλλου ο ίδιος υποστήριξε ότι η Βοιωτία και η Αττική έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα. Φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται ότι στην Εύβοια   το πρόβλημα είναι άλλο. Εδώ θα πληρώνουμε για την κατασκευή ενός δρόμου που δεν θα χρησιμοποιήσουμε, δεν θα έχουμε κανένα ανταποδοτικό όφελος, αλλά αντιθέτως θα πληρώνουμε για να περάσουμε στα «σύνορα» της υπόλοιπης Ελλάδας βγαίνοντας από έναν νομό όπου η Πολιτεία, αυτή που δέσμευσε διαχρονικά σε αυτή την σύμβαση, δεν έχει κάνει τίποτε για την απόδοση ενός στοιχειωδώς ασφαλούς και σύγχρονου οδικού δικτύου. Αντιθέτως μας καταδικάζει στην χρήση ενός φονικού και απαρχαιωμένου οδικού άξονα. Ακόμη πιο ανεπίτρεπτο για Υπουργό και μάλιστα συνδικαλιστή του ΤΕΕ, να παραπέμπει στην Περιφέρεια, ίσως και στους Δήμους, για να αναλάβουν την ευθύνη της προώθησης των οδικών έργων της Εύβοιας, λες και το ζητούμενο είναι το επαρχιακό και δημοτικό δίκτυο και όχι το εθνικό που είναι αρμοδιότητας του Υπουργείου του.
Η απάντηση του κ. Σπίρτζη στην Επίκαιρη Ερώτηση του κ. Ακριώτη δεν ήταν απλώς απογοητευτική, ήταν και κυνική και προκλητική.
Συνεπώς στην σημερινή συνάντηση (η οποία τελικά δεν είναι βέβαιη)  δεν πρέπει να περιμένουν οι εκπρόσωποι της Εύβοιας κάτι καλύτερο να ακούσουν. Άντε να πάρουν κάποια υπόσχεση ακόμη ή να ανακουφιστούν γιατί ο κ. Σπίρτζης «πρόκειται να διαπραγματευτεί» με τους παραχωρησιούχους για τα αναλογικά διόδια!!!. Λες και το πρόβλημα των Διοδίων στο Σχηματάρι - Χαλκίδα είναι το κόστος των διοδίων!!! και όχι αυτό το γεγονός της απαξίωσης της Εύβοιας και της κοροϊδίας.
Επειδή όμως τα πράγματα πρέπει να μπαίνουν στην σωστή διάσταση, όχι μόνο δεν απαλλάσσονται  για την υπογραφή της σύμβασης και την κύρωσή της από την Βουλή οι πολιτικές δυνάμεις που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης το 2006-2007 και 2013 αλλά αντιθέτως η ευθύνη τους υπάρχει διαχρονικά πολλαπλασιαζόμενη και "αναπαλλοτρίωτη". Σήμερα όμως στην ίδια ευθύνη μετέχει και η Κυβέρνηση που οφείλει να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Η πολιτική ευθύνη του κ. Σπίρτζη είναι ανάλογη, αν όχι εφάμιλλη, της ευθύνης των κ.κ. Σουφλιά και Χρυσοχοϊδη καθώς και των αντίστοιχων Πρωθυπουργών και κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών.
Οι φορείς της Εύβοιας, πρέπει να δουν επιτέλους κατάματα την πραγματικότητα. Εάν πράγματι θέλουν να ανατρέψουν την εγκατάσταση των διοδίων στο Σχηματάρι Χαλκίδα πρέπει να επιδιώξουν την αφαίρεση του δρόμου από την σύμβαση παραχώρησης για την Ιονία Οδό. Για να γίνει αυτό πρέπει να διαπραγματευτεί αυτό ακριβώς το αίτημα ο Υπουργός Υποδομών και η Κυβέρνηση με την παραχωρησιούχο κοινοπραξία, την «Νέα Οδό». Αρκεί ο Υπουργός να το θέλει, να το μπορεί και να το κατορθώσει. Κατόπιν η τροποποιημένη σύμβαση θα πάει για κύρωση στην Βουλή. Αυτή είναι η διαδικασία τροποποίησης και όχι η εντύπωση ότι αρκεί μία βουλευτική ή και υπουργική τροπολογία για να αλλάξει ο κυρωτικός της σύμβασης νόμος 3555/2007.
Για να γίνει εφικτός αυτός ο στόχος, μετά και την αποκάλυψη των απόψεων του Υπουργού, χρειάζεται τεράστια, σχεδιασμένη και οργανωμένη πολιτική πίεση στην Κυβέρνηση. Επίσης η οργάνωση της διεκδίκησης επιβάλλει αλληλοσυμπληρούμενους δρόμους σε θεσμικό, επικοινωνιακό και πολιτικό επίπεδο. Κυρίως όμως επιβάλλει τεκμηρίωση των επιχειρημάτων, δηλαδή δεν αρκούν τα συνθήματα και η αίσθηση ότι έχουμε δίκιο. Συνεπώς χρειάζεται τεκμηριωμένη και πολυεπίπεδη διεκδίκηση με επίκεντρο την άσκηση πολιτικής πίεσης στην Κυβέρνηση.

Βέβαια υπάρχει και ο άλλος δρόμος: της επαναστατικής γυμναστικής, της μετάθεσης των πολιτικών ευθυνών για έναν αγώνα που δεν δόθηκε ή δόθηκε ασύνταχτα και για την «τιμή των όπλων», για έναν ακόμη ατελέσφορο και άγονο αγώνα. Εάν είναι έτσι όχι μόνο μας αξίζουν τα Διόδια της Κοροϊδίας αλλά και ακόμη χειρότερα….

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Διόδια στο Σχηματάρι -Χαλκίδα.



Το δίκιο που “αναγνωρίζεται” με κοροϊδία ή αλλιώς: “οι στρουθοκάμηλοι στο Καλοχώρι- Παντείχι”


Η εγκατάσταση μετωπικών διοδίων στο δρόμο Σχηματάρι Χαλκίδα είναι προ των πυλών. Η παραχωρησιούχος εταιρία «Νέα Οδός- Ανώνυμη Εταιρεία Παραχώρησης» και το αρμόδιο Υπουργείο Υποδομών μεριμνούν για την απαλλοτρίωση 22 στρεμμάτων παραπλεύρως του δρόμου, στο ύψος του Καλοχωρίου- Παντειχίου για να κατασκευάσουν στον Σταθμό Διοδίων.
Τα διόδια στον δρόμο Σχηματάρι – Χαλκίδα περιλαμβάνονται στην Σύμβαση Παραχώρησης για την κατασκευή της Ιονίας Οδού, δηλαδή του δρόμου που διασχίζει την Δυτική Ελλάδα από το Αντίριο έως την Εγνατία οδό. Στην ίδια σύμβαση περιλαμβάνονται και τμήματα του ΠΑΘΕ από την Μεταμόρφωση Αττικής έως τα Σκάρφεια της Φθιώτιδας. Το Τμήμα Σχηματάρι - Χαλκίδα όπως και άλλα τμήματα έχουν κατασκευαστεί ως Δημόσια Έργα είτε με χρηματοδότηση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων είτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εντούτοις, η συμπερίληψη τους στην Σύμβαση Παραχώρησης σημαίνει ότι η παραχωρησιούχος εταιρεία απαλλαγμένη από το κόστος της κατασκευής αναλαμβάνει μόνο το κόστος της συντήρησης ενώ εισπράττει αναλογικά πολύ μεγαλύτερα ποσά δεδομένης της κίνησης αυτών των δρόμων.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Οι πολίτες προσδοκούν στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού ένα νέο αναγεννητικό ξεκίνημα…


Όλο και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα μίας βαθιάς δομικής και λειτουργικής αναγέννησης στο πολιτικό σύστημα. Αυτή η  αλλαγή  είναι μία από τις πλέον κρίσιμες προϋποθέσεις για να σηκωθεί η χώρα όρθια και κυρίως να σταθεί δυνατή σε μία Ευρώπη που πρέπει επίσης να αλλάξει, να ξεφύγει από τις εμμονές σε νεοφιλελεύθερους,  και αδιέξοδους προ πολλού δρόμους. Σε μία Ευρώπη που έχει ανάγκη την αλλαγή και σε μία Ελλάδα που δεν έχει κανένα δρόμο αναγέννησης και σωτηρίας χωρίς αυτήν, οι πολίτες δεν μπορεί παρά να σκεφθούν σοβαρά και να ανακτήσουν, με ενεργή συμμετοχή, τον πολιτικό τους χώρο αντιστρέφοντας την παρατήρηση του Κορνήλιου Καστοριάδη: «Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι μικροπολιτικοί προελαύνουν». (Βλ. Κ. Καστοριάδης, Υστερόγραφο στην ασημαντότητα, Είμαστε υπεύθυνοι για την Ιστορία μας, Εκδόσεις Πόλις,  2000).
Η στιγμή της εκλογής των βουλευτών και της ανάδειξης των εναλλακτικών της διακυβέρνησης είναι αναντίρρητα κρίσιμη για τις επιλογές των πολιτών οι οποίοι καλούνται με την ψήφο τους να συνθέσουν την πολιτική εντολή για την διακυβέρνηση και συνακόλουθα για την πορεία της χώρας.
Ταυτόχρονα όμως οι εκλογές, τουλάχιστον όπως διεξάγονται σήμερα,  είναι η στιγμή που οι θεσμικοί διαμεσολαβητές, και εν τοις πράγμασι διαχειριστές της εξουσίας, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα, δεν έχουν ούτε τον χρόνο αλλά κυρίως την βούληση να απλώσουν με σαφήνεια και κυρίως ευθύτητα τον προγραμματικό τους λόγο. Επιχειρούν να προτάξουν διλλήματα, άλλοτε υπαρκτά αλλά ενίοτε και ψευδώνυμα, για να αρπάξουν την εντολή και δια μέσου αυτής να γίνουν επιβάτες και ανεξέλεγκτοι διαχειριστές της εξουσίας. Σε αυτή την μέγγενη η εντολή για την αλλαγή μεταβάλλεται σε εκβιασμένη απάντηση σε διλήμματα που αποτελούν τροχοπέδη για την πραγματική αλλαγή είτε γιατί δεν υπάρχει η προγραμματική βούληση είτε γιατί τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα ενώ είναι δήθεν κεκράκτες της αλλαγής δεν είναι ενσυνείδητα φορείς της, διότι πιθανόν η πραγματική αλλαγή να απαιτεί την δική τους «αποστράτευση» ή οπισθοχώρηση προς όφελος νέων πολιτικών προσώπων, νέων ιδεών και νέων πολιτικών δρόμων.  Γιαυτό οι εκλογές δεν είναι πάντα η κατάλληλη στιγμή για να αλλάξουν τα πράγματα εάν αυτή η αλλαγή δεν έχει προετοιμαστεί εγκαίρως και καταλλήλως και κυρίως δεν έχει εμπεδωθεί δυναμικά στη συνείδηση των πολιτών.
Έτσι και στις 20 Σεπτέμβρη 2015 η αναγκαία αλλαγή δεν φαίνεται να έχει κλείσει το ραντεβού της. Μπορεί όμως μετά από εκείνη την μέρα να γίνει ένα νέο ξεκίνημα.Εν τούτοις, πολλοί πολίτες είναι επιφυλακτικοί για την επικείμενη επιλογή τους, άλλοι θα αποφασίσουν στο παραβάν και άλλοι θα  διαλέξουν την άρνηση της επιλογής.
Όλοι όμως προσδοκούν σε ένα καινούργιο πολιτικό αφήγημα που να δίνει προοπτική στην κοινωνία, στην πατρίδα και στην ευρωπαϊκή της κατεύθυνση σε μία Ευρώπη διαφορετική, κοινωνικά δίκαιη και ασφαλή, σε μία Ευρώπη πλουραλιστική και δημοκρατική. Σε αυτό το νέο αφήγημα προσδοκά η πλειονότητα των πολιτών που διαβάζει την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών με τα μάτια της αντικειμενικής αλήθειας, χωρίς όψιμες απορρίψεις αλλά και χωρίς συναισθηματικές εμμονές, διαβάζει την κοινωνική απελευθέρωση χωρίς να αναζητά τα περασμένα «μεγαλεία» του λαϊκισμού και της πελατειακής διακυβέρνησης, κατανοεί την αναγκαιότητα της αναγέννησης ενός σύγχρονου και δυναμικού παραγωγικού μοντέλου, καταλαβαίνει την σημασία του δίκαιου κοινωνικού κράτους, χωρίς ίχνος συντεχνιακών στρεβλώσεων, ξέρει ότι η δημοκρατία δεν είναι λάφυρο της κομματικής εξουσίας  αλλά δικαίωμα και βήμα των πολιτών που ενθαρρύνονται να συμμετέχουν αποφασιστικά και όχι να παραμένουν οπαδοί και κλακαδόροι των κομματικών ηγεσιών.
Όλα αυτά προσδοκώντας οι πολίτες αναγνωρίζουν την ιστορική αναγκαιότητα ενός δυναμικού πολιτικού αφηγήματος για την διαμόρφωση του σύγχρονου, ευρωπαϊκού και κυρίως αναγεννητικού πολιτικού σχηματισμού του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Στο εγχείρημα αυτό θα συμβάλλει πάντως και η κριτική αξιοποίηση του ιστορικού αποθέματος που ο πολιτικός σχηματισμός του ΠΑΣΟΚ για τέσσερις δεκαετίες δημιούργησε αλλά η συγκρότηση του νέου πολιτικού σχηματισμού δεν  πρέπει να ενσωματώσει αρνητικό απόθεμα, όπως ο κυβερνητισμός, ο καθεστωτισμός, η χωλή ενδοκομματική δημοκρατία, ο ψευδεπίγραφος πλέον μεσσιανισμός και η εξουσιομανία. Ο νέος πολιτικός σχηματισμός θα πρέπει να είναι συνάντηση των τάσεων της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς και όλων εκείνων των νέων κυρίως πολιτών που έχουν την ευκαιρία στον σημερινό κόσμο της άπλετης γνώσης να γνωρίσουν και να εκφράσουν τον σύγχρονο προοδευτικό δημοκρατικό λόγο για την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικονομική ανάπτυξη και την δημοκρατική και συμμετοχική διακυβέρνησης.
Ο πολιτικός σχηματισμός του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή της σοσιαλδημοκρατίας (πρέπει επιτέλους οι έννοιες και οι όροι να συνταχθούν με τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό και να εγκαταλειφθεί η παλιά sui generis ορολογία και εννοιολογία της ελληνικής πολιτικής τάξης) δεν είναι ασφαλώς ένας σχηματισμός "λαπάς" που πάει από εδώ και εκεί αναζητώντας κυβερνητικές καρέκλες και τιμάρια εξουσίας, δεν μπορεί να είναι σύμμαχος, ιδίως στρατηγικός και  διαρκώς ευεπίφορος, των πολιτικών δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς.
Ο νέος προσδοκώμενος πολιτικός σχηματισμός ως πολιτική δύναμη της αριστεράς, με την ευρωπαϊκή διάσταση του όρου, πρέπει να στοχεύει στην προοδευτική διακυβέρνηση για την κοινωνική αναγέννηση και την παραγωγική ανασύνταξη μίας δυνατής σύγχρονης και ευρωπαϊκής Ελλάδας. Η συνέπεια στην προώθηση των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία και την  οικονομία, η συνέπεια στην ανόρθωση της χώρας και στην ασφαλή έξοδο από την μέγγενη των μνημονίων, ο καθαρός και συνεπής προγραμματικός λόγος με επίκεντρο την κυριαρχία του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής, της γνώσης και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας, η ανάκτηση της δύναμης της ρημαγμένης σήμερα μεσαίας τάξης, η κοινωνική αλληλεγγύη και η κοινωνική δικαιοσύνη, η συμμετοχική δημοκρατική και πολυεπίπεδη διακυβέρνηση  είναι μερικά από τα κρίσιμα διακυβεύματα που πρέπει να φέρει επιτέλους στην πολιτική ζωή του τόπου ένας νέος πολιτικός σχηματισμός που θα ενώσει όλες τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Ελλάδα.
Για όλους τους παραπάνω λόγους οι επικείμενες εκλογές είναι απλώς μία στιγμή. Ο δρόμος θα χαραχθεί μετά. Όταν ο χρόνος δώσει χώρο στη διαβούλευση, στο διάλογο, την συνάρθρωση των επιμέρους θέσεων και κυρίως στο νέο κοινωνικό και πολιτικό συμβόλαιο για την αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, στο κράτος και στην κοινωνική και οικονομική διακυβέρνηση, στο παραγωγικό μοντέλο.
Στο συγκεκριμένο, το νέο, το αναγεννητικό θα κερδηθεί το στοίχημα και όχι σε ανούσιες μάχες χαρακωμάτων που είναι για όλους χαμένες πολύ πριν δοθούν. 

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Δέκα μεταρυθμίσεις στη καρδιά του Πολιτικού Συστήματος που δεν αγγίζονται ούτε σε αυτές τις εκλογές......



H σύνθεση των ψηφοδελτίων αντικατοπτρίζει την κρίση ιδεών και πολιτικών αξιών και, με αυτή την έννοια, ήταν αναμενόμενη. Εξάλλου τα πολιτικά κόμματα όλο και λιγότερο μιλούν για την ανανέωση και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή για την μεταρρύθμιση του.
Προφανώς δεν αποτελεί προτεραιότητά τους.
Η κρίση του πολιτικού συστήματος διαρκώς προχωρά και αυτή είναι μία βαθύτερη αιτία για την αδυναμία του να βγάλει την χώρα από την οικονομική κρίση και την μέγγενη της επιτήρησης.
Άλλωστε πως το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα, ιδίως τα πολιτικά κόμματα, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αλλαγή  όταν αποτρέπουν ή δεν ενθαρρύνουν αλλαγές σε αυτά τα ίδια; Σε αυτά εξακολουθούν να καθορίζουν την ρότα τους βαρωνείες, κλειστές ομάδες ξεπεσμένων πολιτικών, ή κυκλώματα παιδιών του κομματικού σωλήνα που γέρασαν πολιτικά στις ίντριγκες και την εξουσιολαγνεία.
Εξάλλου το εγχείρημα της αλλαγής δεν είναι ούτε αόριστο ούτε αυτοσκοπός όπως συνήθως το εκλαμβάνει το αγοραίος κομματικός λόγος. Έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και κατεύθυνση. Είναι ασφαλώς δύσκολο να γίνει αυτό όταν πρέπει να αλλάξει το βόλεμα στις καρέκλες των κομμάτων και στα «βιλαέτια» της πολιτικής εξουσίας. Αλλά χωρίς την τόλμη του προσωπικού και κομματικού ξεβολέματος πραγματική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να γίνει. Μία διάσταση συνεπώς της μεταρρύθμισης είναι ξεβολευτούν οι βολεμένοι!!!
Η ενδοκομματική δημοκρατία ως διαδικασία εναλλαγής στην ευθύνη, με όρια θητειών, με αυστηρή προσήλωση στη διαφάνεια και τη λογοδοσία , με διαρκή και επίπονη διαβούλευση με τα μέλη και τον κοινωνικό  κύκλο του κόμματος, η ενεργή συμμετοχή των μελών στη διαμόρφωση των προγραμματικών πολιτικών κατευθύνσεων  και όλα αυτά από τον Δήμο ως την κεντρική Κυβέρνηση, όλα αυτά είναι η πραγματική- και όχι τυπική- ενδοκομματική δημοκρατία που είναι το αναγκαίο οξυγόνο για να υπάρξει το ανοικτό δημοκρατικό κόμμα ως αναγκαίος παράγοντας της σύγχρονης πραγματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Η ικανότητα έκφρασης των αναγκών και των προσδοκιών της κοινωνίας είναι και συνέπεια της δυνατότητας  που διασφαλίζει το κόμμα στην δημοκρατική ανάδειξη της ηγεσίας του, στην διαρκή ανανέωση και στην ενεργή  συμμετοχή των πολιτών- μελών στην διαμόρφωση της στρατηγικής του.
Στην σημερινή συγκυρία η δυναμική των κομμάτων θεμελιώνεται κυρίως στη διαχείριση της πολιτικής επικοινωνίας με όρους ικανοποίησης του θυμικού της απελπισμένης και χειμαζόμενης κοινωνίας, στη διαχείριση κυρίως του φόβου και λιγότερο της ελπίδας αφού εξάλλου δεν έχουν την ικανότητα να καταστρώσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση με όρους ευθύνης, ασφάλειας και κυρίως κοινωνικής και οικονομικής ανάκαμψης.  Η κατάσταση αυτή βασίζεται ή μάλλον αγκυρώνεται στην κυρίαρχη εμβέλεια των μέσων μαζικής επικοινωνίας και στη διασύνδεσή τους με τα οικονομικά συμφέροντα μίας κρατικοδίαιτης εν πολλοίς ελίτ που επιχειρεί να καθορίζει την διακυβέρνηση ενώ ο ρόλος της θα έπρεπε να είναι η υγιής επιχειρηματικότητα όπως και των μέσων μαζικής επικοινωνίας ο ρόλος πρέπει να είναι η διαυγής, αντικειμενική και ανοικτή ενημέρωση. Το πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης ελεύθερο και απαλλαγμένο από τα δίκτυα της διαπλοκής και υπαγόμενο μόνο στο εθνικό δημόσιο συμφέρον και στην συνταγματικά οριοθετημένη και οργανωμένη εφαρμογή της λαϊκής κυριαρχίας.
Η κατάσταση της χειραγώγησης του πολιτικού συστήματος σε συνδυασμό με τον εγγενή συγκεντρωτισμό των κομμάτων  με συνέπειες συγκεκριμένες και έκδηλες στη διοικητική δομή της χώρας όπως η αποδυνάμωση και εντέλει η υποβάθμιση όλων των μεταρρυθμίσεων που οδηγούσαν στην διαμόρφωση ενός πολυεπίπεδου συστήματος αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης, αποτελεί την τροχοπέδη κάθε μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος.

Γιαυτό και οι προσεχείς εκλογές, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από τις προηγούμενες εξαιτίας της κατάρρευσης του κυρίαρχου έως πρόσφατα αλλά αναπόφευκτα ψευδεπίγραφου διλλήματος Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο, διεξάγονται χωρίς συγκεκριμένο και δυναμικό διακύβευμα, την ίδια στιγμή που αυτό θα ήταν αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε, διότι με ταχύτητα στον πολιτικό χρόνο διαψεύστηκαν ιδεολογικές εμμονές και κατέρρευσαν μύθοι.
Ακούγοντας τον πολιτικό λόγο των κομμάτων και κυρίως των διεκδικητών της πρωτιάς φαίνεται ότι το διακύβευμα που προτείνουν στον λαό είναι οι αποχρώσεις της εφαρμογής του νέου μνημονίου, άδεια συγκεκριμένου περιεχομένου επικοινωνιακά διλλήματα περί παλιού και νέου, για το χθες και το αύριο, για την διαπλοκή και την καθαρότητα. Η εφαρμογή των όρων της νέας δανειακής σύμβασης θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη εφόσον είναι επίσης ένας εν δυνάμει δρόμος για να σταθεί όρθια, στο καθορισμένο μέλλον η χώρα και οι πολίτες της, στο πλαίσιο πάντως της ευρωπαϊκής ένωσης. Και το εθνικό σχέδιο για την αναγέννηση της χώρας, χιλιοειπωμένο κλισέ τα τελευταία  πέντε χρόνια εξακολουθεί να είναι το μέγα ζητούμενο που τα πολιτικά κόμματα δεν είναι ικανά να του δώσουν περιεχόμενο και να το σχεδιάσουν. Αρκεί όμως η εφαρμογή του Μνημονίου και ίσως ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης όταν το θεσμικό υποκείμενο των αλλαγών, το πολιτικό σύστημα παραμένει ίδιο σε δομές, πρόσωπα και αντιλήψεις; Μάλλον όχι. Θα έρθουν ίσως και άλλα μνημόνια, ίσως να έρθει και η απομόνωση από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, ίσως να έρθουν και άλλα βάσανα για την κοινωνία και τους πολίτες. Με αυτό το σύστημα λειτουργίας του Κράτους, της Διοίκησης, των πολιτικών θεσμών, με αυτό το πλαίσιο διακυβέρνησης ο δρόμος για την αναγέννηση και την έξοδο της Ελλάδας από την μέγγενη της κρίσης και της επιτήρησης φαντάζει αδιάβατος.
Η νέα Βουλή θα έπρεπε να είχε ως αποστολή, πέραν από τα ζητήματα της μεγάλης συναίνεσης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και της επανένταξης της χώρας με ασφάλεια στην ευρωπαϊκή τροχιά, την μεγάλη πολιτική μεταρρύθμιση, την βελτίωση και την ενδυνάμωση των δομών και των διαδικασιών της λαϊκής κυριαρχίας, την πολιτική αυτονομία της διακυβέρνησης από την ελίτ της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, το κτίσιμο μίας σύγχρονης, δυναμικής και κυρίως δημοκρατικής Πολιτείας. Η νέα Βουλή και προπομπός μίας δραστικά αναθεωρητικής Βουλής πρέπει να γίνει αλλά και η ίδια να προχωρήσει άμεσα τις μεταρρυθμίσεις που δεν απαιτούν συνταγματική αναθεώρηση.
Οι βασικές κατευθύνσεις των μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα συνοψίζονται, κατά την γνώμη μας, στα ακόλουθα:
1.       Αλλαγή του εκλογικού συστήματος και της εκλογικής νομοθεσίας με άξονες:
Εφαρμογή γνήσια αναλογικού εκλογικού συστήματος
Κατάργηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών και καθιέρωση ολιγοεδρικών περιφερειών έτσι ώστε να ενισχυθεί η σχέση αντιπροσώπων και αντιπροσωπευομένων, να μειωθεί το κόστος της πολιτικής και να περιοριστεί η διαπλοκή.
Κατάργηση του σταυρού προτίμησης και εφαρμογή προκριματικών διαδικασιών επιλογής των υποψηφίων
2.       Νομοθετική και εν συνεχεία συνταγματική κατοχύρωση της ενδοκομματικής δημοκρατίας, αποτελεσματικός έλεγχος του πολιτικού χρήματος, και περιορισμός της χρηματοδότησης των κομμάτων, έλεγχος των πηγών χρηματοδότησης για την αποτροπή φαινομένων διαπλοκής.
3.       Καθιέρωση ορίου θητειών σε όλα τα αιρετά  αξιώματα και στις θέσεις διακυβέρνησης.  Συγκεκριμένα όριο δύο πλήρων θητειών ( οκτώ χρόνια)  για Βουλευτές και αντιστοίχως για Υπουργούς και λοιπά κυβερνητικά στελέχη (πέντε ή έξι χρόνια). Δύο θητείες (δέκα χρόνια) για Δημάρχους και Περιφερειάρχες και τρεις θητείες για Δημοτικούς και Περιφερειακούς Συμβούλους (δεκαπενταετία) και αντιστοίχως  έως τρεις θητείες ( θητεία=2,5 χρόνια) για Αντιδημάρχους και Αντιπεριφερειάρχες. Πέντε χρόνια για μέλη των διοικητικών επιτροπών των Δήμων και Περιφερειών.
4.       Ενδεχομένως στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης να πρέπει να εξεταστεί η συγκρότηση δεύτερου νομοθετικού σώματος με παράλληλη πάντως μείωση του συνολικού αριθμού των Βουλευτών. Για παράδειγμα Βουλή 180 Βουλευτών και Γερουσία 80 Γερουσιαστών εκλεγμένων στις Περιφέρειες με λίστα.
5.       Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μόνο διαδικασίες για γρήγορη απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις που εμπλέκονται πολιτικοί (Υπουργοί, Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι) κατά τα λοιπά εκδίκαση όλων των υποθέσεων από την Δικαιοσύνη με ιδιάζουσα, ίσως, δωσιδικία, χωρίς την παρεμβολή της Βουλής.
6.       Εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από ειδικό εκλεκτορικό σώμα με τη συμμετοχή των Βουλευτών, των Περιφερειακών Συμβούλων και των Δημάρχων καθώς και των Διοικητικών Συμβουλίων των σημαντικότερων κοινωνικών οργανώσεων.
7.       Αποκέντρωση νομοθετικών αρμοδιοτήτων επιπέδου κανονιστικών πράξεων στα Περιφερειακά Συμβούλια για θέματα που αφορούν αποκλειστικά την περιοχή της Περιφέρειας και σε τομείς αρμοδιοτήτων της.
8.       Αλλαγή εκλογικού συστήματος και συστήματος διακυβέρνησης σε Δήμους και Περιφέρειες με βάση γνήσια αναλογικό σύστημα και διαδικασία δημοκρατικής νομιμοποίησης των εκτελεστικών οργάνων με άμεση εκλογή Δημάρχου και Περιφερειάρχη αντίστοιχα.
9.       Μεταρρύθμιση του Κράτους με ανάδειξη ολιγάριθμων επιτελικών Υπουργείων και μεταβίβαση των εκτελεστικών, εφαρμοστικών αρμοδιοτήτων στις Περιφέρειες και του Δήμους στο πλαίσιο ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού και δημοκρατικού συστήματος πολυεπίπεδης διακυβέρνησης.
10.   Διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου, εφαρμογής συστημάτων ποιότητας και διαρκούς, αντικειμενικής και αποδοτικής αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης. Αναδιοργάνωση όλων των υπηρεσιών με όρους αξιοκρατίας, μέτρησης αποτελεσμάτων και κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού της Διοίκησης. Απλούστευση διαδικασιών και Διαφάνεια παντού.

Στις παραπάνω δέκα μεταρρυθμίσεις μπορεί να προστεθούν και άλλες, αυτές όμως είναι ο κρίσιμος πυρήνας για την αλλαγή και κυρίως την ανανέωση και την δημοκρατική αναγέννηση του πολιτικού συστήματος. Παραμένουν πάντως στα αζήτητα του προεκλογικού πολιτικού λόγου ίσως γιατί ξεβολεύουν τους βολεμένους και ανατρέπουν την ραθυμία της παρακμής.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Το ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος....Η περιπέτεια των παραλιών της Οκτωνιάς και η προτεινόμενη λύση.


Σε συνέχεια των όσων αναφέρουμε σε προηγούμενο δημοσίευμα (http://dimitriskatsoulis.blogspot.gr/2015/08/x.html) αναζητήσαμε πληροφορίες και στοιχεία για την συγκεκριμένη επιλογή του Β2 σταδίου του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος. Από αυτά προκύπτουν νέα δεδομένα που επιβεβαιώνουν τον πολιτικά και επιστημονικά ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο εκπονείται ο κρίσιμος για τον τόπο μας χωροταξικός σχεδιασμός.
Συγκεκριμένα, η αρμόδια Διεύθυνση Περιβάλλοντος & Χωρικού Σχεδιασμού Στερεάς Ελλάδας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, η υπηρεσία που θα εγκρίνει τελικά το ΣΧΟΟΑΠ και θα το στείλει για δημοσίευση στο ΦΕΚ, με την γνωμοδότησή της επί του Β1 σταδίου, με το έγγραφο 1557/58296/31-7-2014 γνωμοδοτεί αρνητικά για το προηγούμενο στάδιο της μελέτης και υποδεικνύει την επανάληψή του και την εκ νέου διαβούλευση επί αυτού δεδομένου ότι οι παρατηρήσεις που πρέπει να ενσωματώσει είναι πολυάριθμες και μεταβάλλουν σημαντικά την πρόταση του Β1 σταδίου. Η επανάληψη αυτή φαίνεται ότι δεν έγινε ούτε ασφαλώς και η νέα διαβούλευση.
Η πρόταση του Β1 σταδίου αποτυπώνεται στον ακόλουθο Χάρτη.


Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας εγκρίνει το Β1 στάδιο της μελέτης του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος και ανοίγει τον δρόμο για την εκπόνηση του Β2 τελικού σταδίου καταγράφοντας και τις παρατηρήσεις που οι μελετητές πρέπει να ενσωματώσουν στο τρέχον Β2 στάδιο. 
Επί του επίμαχου ζητήματος της πολεοδόμησης στις παραλίες της Οκτωνιάς η γνωμοδότηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης είναι εκτενής και αναφέρει:
«xiv. Για την έγκριση δημιουργίας ΠΕΠΔ- ΤΑ (Τουρισμού Αναψυχής) θα πρέπει να τεκμηριωθεί η συμβατότητα δημιουργίας της με τις διατάξεις του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τον Τουρισμό.
Στην ΠΕΠΔ-ΤΑ θεωρούμε ότι δεν πρέπει να οριστεί εξαίρεση από τα όρια κατάτμησης και τα όρια αρτιότητας και να ισχύουν τα γενικά οριζόμενα από την κείμενη νομοθεσία.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να μειωθεί η παραθαλάσσια ζώνη που αυτή καταλαμβάνει ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία (σε συνδυασμό με τον οικισμό Μουρτερής, την προτεινόμενη επέκταση αυτού και τον προτεινόμενο οικισμό Αγ. Μερκουρίου) μεγάλης και συνεχιζόμενης ζώνης οικιστικής ανάπτυξης κατά μήκος της παραλίας.
xv. Από τις οριοθετημένες  εκτάσεις οικισμών (όριο 800 μ) για τις οποίες δεν προτείνεται η πολεοδόμηση θα πρέπει να αφαιρεθούν οι εκτάσεις που υπάγονται σε ΠΕΠ για τις οποίες ούτως ή άλλως καθορίζονται περιορισμοί και απαγορεύσεις  ως προς τη δόμηση.
xvi. Για τον προτεινόμενο οικισμός Αγ. Μερκουρίου θα πρέπει να διευκρινισθεί αν πρόκειται για υφιστάμενο οικισμό προ του 23 (με αναφορά στο σχετικό ΦΕΚ όπου αυτός καταγράφεται μη οριοθετημένο ή για νέο οικιστικό υποδοχέα.
Για την οριοθέτηση οικισμού θα πρέπει να τεκμηριωθεί η σχετική ανάγκη από υφιστάμενη δόμηση. Σε περίπτωση που τεκμηριώνεται η ανάγκη οριοθέτησης οικισμού τα όρια να καθοριστούν με βάση την υφιστάμενη δόμηση και να προηγηθεί γνωμοδότηση των Δασικών Υπηρεσιών για την μορφή των περιλαμβανομένων εκτάσεων.
Επίσης να εξαιρεθούν τα ρέματα, οι ζώνες προστασίας αυτών καθώς και οι γεωλογικά ακατάλληλες περιοχές.
Xvii. Για την περιοχή επέκτασης του οικισμού της Μουρτερής (δημιουργία β΄κατοικίας) θα πρέπει να εξετασθεί η μετάθεσή της στα νοτιοδυτικά όρια του οικισμού και όχι στο παραθαλάσσιο μέτωπο ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία μεγάλης και συνεχιζόμενης ζώνης οικιστικής ανάπτυξης κατά μήκος της παραλίας.
Πριν τον καθορισμό ορίων επεκτάσεων να προηγηθεί αναλυτική γνωμοδότηση των Δασικών Υπηρεσιών για την μορφή των περιλαμβανομένων εκτάσεων. Δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στα όρια αυτού.
Επίσης να εξαιρεθούν τα ρέματα, οι ζώνες προστασίας αυτών καθώς και οι γεωλογικά ακατάλληλες περιοχές.
xxi. Ως προς τα δίκτυα υποδομής θα πρέπει να επανεξετασθεί, σε σχέση με τις προτεινόμενες χρήσεις, η διευκόλυνση της πρόσβασης στην παραλία Μουρτερής με νέα οδική χάραξη η οποία θα παρακάμπτει τον οικισμό Οριό.»
Από όλα αυτά η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με την Απόφαση έγκρισης του Β1 σταδίου υποδεικνύει για την πολεοδομική οργάνωση των παραλιών της Οκτωνιάς τα ακόλουθα:
«ΙΕ. Λόγω μεγάλου μη διαμπερούς μετώπου οικιστικής ανάπτυξης στην παραλία Μουρτερής- Αγίου Μερκουρίου, η περιοχή που προτείνεται ως ΠΕΠΔ-ΤΑ να καταργηθεί. Οι προτεινόμενες περιοχές ΠΟΑ-ΒΚ και ΠΟΑ-ΑΚ Αγίου Μερκουρίου να αποτελέσουν μία ενιαία Οικιστική Περιοχή ΤΑ (Τουρισμός- Αναψυχή- Παραθεριστική κατοικία) σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν.4269/11. Ομοίως η προτεινόμενη περιοχή ΠΟΑ-ΒΚ στον Κάλαμο θα αποτελέσει Οικιστική Περιοχή ΤΑ (Τουρισμός Αναψυχή – Παραθεριστική κατοικία) σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν. 4269/11.
ΙΣτ. Θα προταθεί παράκαμψη του οικισμού του Οριού του δρόμου προς Μουρτερή»

Η υπόδειξη της Περιφέρειας οδήγησε τους μελετητές στη διαμόρφωση της πρότασης του Β2 Σταδίου όπως αποτυπώνεται στον ακόλουθο Χάρτη

Η γνωμοδότηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ζητά από τους μελετητές να τεκμηριώσουν την πρότασή τους για την πολεοδομική οργάνωση των παραλιών της Μουρτερής θέτοντας πάντως ως κρίσιμο όρο την μη κατάληψη από την προς πολεοδόμηση περιοχή όλου του παραλιακού μετώπου, δηλαδή διαφωνεί με την ενιαία συνεχιζόμενη σε όλη την παραλιακή ζώνη πολεοδόμηση. Θυμίζουμε ότι το Β1 στάδιο πρόβλεπε επέκταση του οικισμού της Μουρτερής με περιοχή Β΄κατοικίας, την οριοθέτηση οικισμού Α΄κατοικίας στο πρώτο τμήμα του Μερκουρίου και πέραν αυτού περιοχή Τουρισμού- Αναψυχής έως και τον Μπουρνιά. Η αποκεντρωμένη υποδεικνύει να μην είναι τόσο εκτεταμένη και κυρίως χωρίς αδόμητες ενδιάμεσες ζώνες το παραλιακό μέτωπο. Επίσης για τον λόγο αυτόν υποδεικνύει την επέκταση του οικισμού της Μουρτερής νοτιοδυτικά, δηλαδή προς την περιοχή Αγίου Αντωνίου και όχι σε συνέχεια του υφιστάμενου παραλιακά. Ζητά επίσης τεκμηρίωση, δηλαδή αιτιολογία για την οριοθέτηση του οικισμού του Αγίου Μερκουρίου λαμβάνοντας υπόψη την υφιστάμενη οικιστική κατάσταση και τέλος για την πολεοδόμηση περιοχής Τουρισμού- Αναψυχής ζητά επίσης τεκμηρίωση με βάση τις κατευθύνσεις του Ειδικού Χωροταξικού για τον Τουρισμό.

Όταν κλείνει μία εφημερίδα..... σβήνει μία φωνή για την κοινωνία και τον πολίτη.

Με αφορμή το τέλος του ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ....
Σχόλιο του Δημήτρη Κατσούλη

Η εφημερίδα “ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟ ΒΗΜΑ”, η ιστορικότερη εφημερίδα της Εύβοιας έκλεισε οριστικά. Η είδηση προξενεί συναισθήματα απογοήτευσης όχι μόνο για όσους μας  είχε φιλοξενήσει στις σελίδες της αλλά για όλο το αναγνωστικό κοινό. Μία γνήσια δημοσιογραφική και εκδοτική προσπάθεια, βήμα συνέχειας με την ιστορία της ευβοϊκής ελευθεροτυπίας, έφθασε στο τέλος. Απότοκος της οικονομικής κρίσης, των ραγδαίων μεταβολών στην άσκηση της εκδοτικής δραστηριότητας στην επαρχία, της καταιγίδας του διαδικτυακού, λεγόμενου ηλεκτρονικού τύπου, απότοκος της κρίσης θεσμών, πνευματικών αξιών και οικονομικών σχέσεων το κλείσιμο μίας ακόμη επαρχιακής εφημερίδας. Σε αυτήν όμως την συγκεκριμένη, πέραν της ιστορικής διαδρομής και της  δημοσιογραφικής παράδοσης, είχε καταξιωθεί η συντηρητική μεν πλην όμως άπλετα δημοκρατική και ελευθερόφρονη δημοσιογραφία με τρόπο που σπανίζει ακόμη και στις περιώνυμες   εφημερίδες της Αθήνας και των άλλων ευρωπαϊκών πόλεων. Ήθος, κυνήγι της αλήθειας και ανάδειξη των μεγάλων αναπτυξιακών αγωνιών της ευβοϊκής κοινωνίας. Η ιστορική και ηθική παρακαταθήκη αυτής της ευβοϊκής δημοσιογραφίας δεν πρέπει να σβήσει και να αφεθεί στην λήθη που επιτείνεται σήμερα από την εύκολη και εν πολλοίς ανεξέλεγκτη ηλεκτρονική φλυαρία των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης που στοχεύουν στον εντυπωσιασμό, στην εξασφάλιση “κτυπημάτων- προβολών” για την προσέλκυση χορηγών, ενίοτε και στην παροχή υπηρεσιών  σε  ιδιοτέλειες και συμφέροντα.
Εντέλει όταν κλείνει μία εφημερίδα κλείνει και μία φωνή για τον πολίτη και την τοπική κοινωνία. Και όταν κλείνουν φωνές και επέρχεται σιωπή κάτι δεν πάει καλά για την Δημοκρατία και την Ελευθερία. Αυτά έχοντες υπόψη ας ευχηθούμε η παρακαταθήκη του ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ να παραμείνει ενεργή και να βρεθεί ο νέος της κύκλος στη σοβαρή και δυναμική ευβοϊκή δημοσιογραφία. 

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Η πρόταση για την Αναθεώρηση του Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδίου της Στερεάς Ελλάδας: Επενδύει στην χωρική αδικία και ενθαρρύνει την ενδοπεριφερειακή ανισότητα.


H υπό διαβούλευση Αναθεώρηση του Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδίου αναδεικνύει, για μία ακόμη φορά, τις παθογένειες και τις στρεβλώσεις του πολυεπίπεδου πολιτικού συστήματος, με ειδική αναφορά στην Περιφέρεια. Επικρατεί η αντίληψη ότι όσο λιγότερο φως ρίχνεται στις επιλογές ενός κομβικού για τον στρατηγικό σχεδιασμό της περιφερειακής ανάπτυξης πλαισίου τόσο πιο ανώδυνα θα περάσουν αυτές και κυρίως θα εκπληρωθεί μία μάλλον τυπική γραφειοκρατική διαδικασία. Αντιθέτως το άπλετο φως θα αναδείξει την αναπαραγωγή πολιτικών και ιδίως πελατειακών στερεότυπων, την ενίσχυση ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων, την στρέβλωση του ανταγωνισμού των πόλεων και την θωράκιση ενδοπεριφερειακών φοβικών συνδρόμων.
Την πεπατημένη της υποβάθμισης της διαδικασίας αναθεώρησης του Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδίου η σημερινή Περιφερειακή Αρχή την κληρονόμησε από την προηγούμενη. Την ακολουθεί με ευλάβεια συνεπικουρούμενη και από την δραματικά ανύπαρκτη περιφερειακή αντιπολίτευση. Εξάλλου το ΥΠΕΚΑ αποφασίζει και η Περιφέρεια θα καμαρώνει στον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Έτσι η διαδικασία εξελίσσεται μακριά από τους πολίτες της Περιφέρειας και τους κοινωνικούς φορείς αλλά και τα δημοτικά πολιτικά όργανα. Όλοι αυτοί θα παραμείνουν ακροατές ή έστω θα αναμασήσουν επαναλαμβανόμενα τετριμμένα αιτήματα. Στην ουσία όμως δεν θα μπουν και το χειρότερο είναι ότι δεν έχουν κατανοήσει την σημασία της.
Πιστεύουμε, σε αντίθεση με την κατάσταση που περιγράφουμε παραπάνω, ότι η διαδικασία του χωροταξικού σχεδιασμού, είτε σε εθνικό, είτε σε περιφερειακό είτε σε τοπικό επίπεδο, είναι μία σημαντική πολιτική διαδικασία η οποία πρέπει να υποστηρίζεται τεχνοκρατικά από την μελετητική ομάδα και όχι το ανάποδο, δηλαδή μία τεχνοκρατική διαδικασία που απλώς παρακολουθούν νωχελικά τα πολιτικά όργανα. Επίσης είναι κατ΄εξοχήν συμμετοχική διαδικασία η οποία κινητοποιεί, ενεργοποιεί και «παιδαγωγεί» τόσο τους πολίτες όσο και την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών. Το στρατηγικό όραμα που οφείλει να υπηρετεί ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν είναι κατασκεύασμα «τεχνοκρατικών» ιδεών αλλά σύνθεση πολιτικών στόχων οι οποίοι, στο πλαίσιο της δημοκρατικής κοινωνίας, διατυπώνονται με την διαβούλευση και την συμμετοχή των πολιτών, των αιρετών πολιτικών σωμάτων και των κοινωνικών φορέων.
Όλα αυτά δεν σκιαγραφούν όμως το υπό διαβούλευση Αναθεωρημένο Περιφερειακό Χωροταξικό Σχέδιο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Στον κεντρικό πυρήνα του είναι η αγωνιώδης προσπάθεια να αναδειχθεί η περιφερειακή ταυτότητα διαμέσου της ανάδειξης της Λαμίας σε Πρωτεύοντα πόλο ανάπτυξης παρ΄ότι το υπερκείμενο Γενικό Χωροταξικό δεν της επιφυλάσσει αυτόν τον ρόλο. Ο στόχος αυτός είναι, κατά μία έννοια θεμιτός, αλλά και ταυτόχρονα προκλητικά κρίσιμος για την συνοχή της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας εφόσον επιχειρεί να υποτάξει τον αντικειμενικό χωρικό δυισμό της παραβλέποντας την δυναμική του άλλου ισχυρού αστικού πόλου, της Χαλκίδας. Η Περιφέρεια, εάν συμμετείχε, ως όφειλε πολιτικά, στη διαμόρφωση των επιλογών του Αναθεωρημένου Χωροταξικού, θα είχε την ευκαιρία να εξισορροπήσει μεταξύ αυτών των δύο, έτσι και αλλιώς, ισοβαρών πόλων χωρίς να υποβαθμίσει τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες κανενός από τις δύο. Η ισορροπία αυτή είναι βέβαιο ότι θα ενίσχυε την περιφερειακή συνοχή και θα εμπέδωνε την περιφερειακή συνείδηση από την Κάρυστο έως το Καρπενήσι. Αντιθέτως, συμμεριζόμενη τις επιλογές του υπό διαβούλευση Αναθεωρημένου Χωροταξικού θα κληθεί, αυτή κυρίως και όχι η κεντρική Κυβέρνηση, να διαχειριστεί στο μέλλον τον ενδοπεριφερειακό ανταγωνισμό υπό χειρότερες συνθήκες.
Δικαίως διαμορφώνεται η πραγματική εντύπωση  που έχει την Εύβοια και την Χαλκίδα στο περιθώριο των προωθητικών επιλογών του Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδίου. Πίσω από τον βερμπαλισμό των «ειδικών ρόλων» που επιφυλάσσει για την μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας κρύβεται η αγωνία να υποβαθμιστεί η δυναμική της γεωαναπτυξιακής της θέσης. Η Χαλκίδα επίμονα παρουσιάζεται αποκομμένη από τον ευρύτερο χώρο της ζώνης Σχηματαρίου- Οινοφύτων- Θήβας στην οποία το προτεινόμενο Αναθεωρημένο Χωροταξικό εστιάζει την δυναμική της γειτνίασης με την μητροπολιτική περιοχή της Αττικής, αποσιωπώντας εν πολλοίς τις κατευθύνσεις του υπερκείμενου Ειδικού Χωροταξικού της Βιομηχανίας αλλά και του ακόμη πιο υπερκείμενου Γενικού Χωροταξικού. Περικλείει την Λειτουργική Αστική Ενότητα της Χαλκίδας στα στενά όρια της Κεντρικής Εύβοιας όταν με τα πιο συντηρητικά κριτήρια εκτείνεται έως τα όρια με την Βόρεια και Ανατολική Αττική, υποβαθμίζοντας την θέση της στον ευρύτερο γεωαναπτυξιακό χώρο. Χάριν αυτής της υποβάθμισης αποσιωπά τον εν δυνάμει κρίσιμο ρόλο της Εύβοιας στον διαπεριφερειακό χώρο του Αιγαίου αφού δεν αναδεικνύει την γεωαναπτυξιακή σημασία της Ανατολικής Ακτής της Εύβοιας ως μετώπου της Περιφέρειας προς το Αιγαίο. Προφανώς, εάν αναδείκνυε αυτές τις κατευθύνσεις θα έπρεπε να υποστηρίξει μία άλλη στρατηγική βασισμένη στην διττή χωρική κατεύθυνση της Περιφέρειας Στερεάς αναγνωρίζοντας με όρους ενδοπεριφερειακής ισορροπίας τον άξονα της Χαλκίδας – Θήβας στην διαπεριφερειακή περιοχή της Αττικής και του Αιγαίου με τον άξονα της Λαμίας στη διαπεριφερειακή περιοχή της Κεντρικής και Δυτικής Ελλάδας. Αυτή εξάλλου είναι η πραγματικότητα στην οποία εντάσσεται γεωαναπτυξιακά η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει η κοινωνία και η οικονομία της Περιφέρειας και την οποία οφείλει να βελτιώσει και να αναπτύξει επενδύοντας σε πολιτικές ενδοπεριφερειακής ισορροπίας που ενισχύουν την περιφερειακή συνείδηση και ενδυναμώνουν τις δυνατότητες όλων των περιφερειακών ενοτήτων. Η πραγματικότητα που επιχειρεί να υπηρετήσει το Αναθεωρημένο Περιφερειακό Χωροταξικό έχει στο επίκεντρο ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Να ενισχύσει την περιφερειακή συνοχή διαμέσου της ανάδειξης του Λαμιοκεντρικού Άξονα. Αυτή είναι μία λάθος επιλογή διότι αποδυναμώνει κρίσιμους άξονες της περιφερειακής συνοχής και υποτιμά τον συνθετικό ρόλο της μεγαλύτερης αστικής ενότητας της Περιφέρειας που λόγω της γεωναπτυξιακής της θέσης αποτελεί αυτοτελή δυναμικό πόλο. Αρκεί και η ίδια η πόλη της Χαλκίδας και η Εύβοια να το καταλάβουν.

Τέλος, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό και κομβικό. Η αναβάθμιση της Λαμίας ως πρωτεύοντα πόλο ανάπτυξης λόγω της θέσης της στην Κεντρική Ελλάδα δεν επιτυγχάνεται ανταγωνιστικά προς την Χαλκίδα, όπως νομίζουν πολλοί στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Ούτε η Χαλκίδα ως εθνικός πόλος 3ου επιπέδου στερείται την δυνατότητα να αναβαθμίσει τον ρόλο της στον γεωαναπτυξιακό χάρτη της χώρας. Οι δύο πόλοι της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας πρέπει να ενισχυθούν για να διαδραματίσει ο καθένας τον ρόλο που του επιφυλάσσει η γεωαναπτυξιακή του θέση, συναγωνιζόμενοι και συνεργαζόμενοι και όχι ανταγωνιζόμενοι. Αυτό το θετικό σενάριο δυστυχώς δεν το υπηρετεί αλλά αντιθέτως το υπονομεύει ή μάλλον το παραγνωρίζει το υπό διαβούλευση Αναθεωρημένο Χωροταξικό Πλαίσιο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Στην πράξη αυτή η επιλογή θα ενισχύσει την ενδοπεριφερειακή ανισότητα, την άδικη ενδοπεριφερειακή ανάπτυξη, την χωρική αδικία,  αφού στερεί προτεραιότητες έργων υποδομής και σε τελική ανάλυση υποσκάπτει την περιφερειακή συνοχή.

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Xωροταξικός Σχεδιασμός εν κρυπτώ…..Η περίπτωση του Αγίου Μερκουρίου στο ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος.

Μόνο από το σημείο Α, αρχή της παραλίας του Αγίου Μερκουρίου έως το σημείο Β,το σημείο που καταλήγει ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος Οκτωνιά- Άγιος Μερκούριος)  προβλέπεται πολεοδόμηση περιοχής Τουριστικής Αναψυχής- Παραθεριστικής κατοικίας. Αντιθέτως το μεγαλύτερο τμήμα από το Β έως το Γ ( που είναι ο βράχος της Κεφάλας) η περιοχή θα μείνει αναξιοποίητη.

Με όρους μυστικότητας φαίνεται ότι εξελίσσεται το τελικό στάδιο του χωροταξικού σχεδιασμού στην Δημοτική Ενότητα του πρώην Δήμου Αυλώνος. Πρόκειται για το Β2 στάδιο του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος το οποίο, όπως και στις προηγούμενες φάσεις, παρέμεινε υπόθεση τεχνοκρατικής δήθεν εκπόνησης, μακρά από τα μάτια, τα αυτιά και κυρίως την γνώση των ενδιαφερομένων, δηλαδή των κατοίκων της περιοχής που λίγοι θα δουν να ανοίγεται προοπτική αξιοποίησης των περιουσιών τους και πολλοί  θα δουν απαγορεύσεις, όλοι δε θα δουν να καταστρέφεται το περιβαλλοντικό κεφάλαιο της περιοχής στον βωμό οικοπεδικών συμφερόντων που αντιθέτως με τους κατοίκους έχουν δυνατότητα πρόσβασης για την προώθησή τους στο πλαίσιο του ΣΧΟΟΑΠ.
Αποκορύφωμα είναι η εν κρυπτώ διαβούλευση μίας μελέτης που βρίθει ανακριβειών, λαθών και σκοπιμοτήτων με αποτέλεσμα να προσδιορίζεται η προοπτική πολεοδομικής οργάνωσης των παραλιών της Οκτωνιάς με τρόπο που αφήνει εκτός μεγάλα και υπό πίεση τμήματα, όπως το μεγαλύτερο τμήμα του Αγίου Μερκουρίου ενώ αντιθέτως προβλέπεται η πολεοδόμηση περιοχών με  μειωμένο σήμερα ενδιαφέρον πλην  όμως σε αυτές εστιάζονται συγκεκριμένα ιδιοκτησιακά συμφέροντα. Προτείνεται η πολεοδόμηση περιοχής Τουριστικής Αναψυχής – Παραθεριστικής κατοικίας δήθεν στον Άγιο Μερκούριο ενώ, σύμφωνα με τον Χάρτη πολεοδομικής οργάνωσης Μουρτερής αλλά και τον Χάρτη χρήσεων γης  είναι σε Μουρτερή και Κοκκινόβραχο!!! με όριο αρτιότητας τα 500 τμ, δηλαδή όσο είναι και στον υφιστάμενο οικισμό της Μουρτερής, λύση που απογειώνει την οικοπεδοποίηση στην περιοχή αυτή και για χάριν αυτής της οικιστικά “λαίμαργης λύσης” απαξιώνεται αντιστοίχως το μεγαλύτερο τμήμα  του Αγίου Μερκουρίου.
Ο Χάρτης της Πολεοδομικής Οργάνωσης Μουρτερής 

Συγκεκριμένα στην σελίδα 75 του κειμένου της Πρότασης αναφέρεται ότι «Για τον οικισμό του Αγίου Μερκουρίου, ο οποίος δεν έχει οριοθετηθεί με απόφαση Νομάρχη προτείνεται έκταση 970 στρεμμάτων προς πολεοδόμηση χρήση Τουρισμός – Αναψυχή – Παραθεριστική κατοικία». Ο χάρτης όμως αναφέρεται στο υπόλοιπο Μουρτερής, στον Κοκκινόβραχο και ελάχιστα στον Άγιο Μερκούριο, καθιστώντας την πρόταση ασαφή, αντιφατική και παραπλανητική. Έτσι προσπαθεί να περάσει πλαγίως την πολεοδόμηση της περιοχής του Κοκκινόβραχου που δεν έχει παραλιακό μέτωπο λόγω υψομέτρου και συνεπώς δεν έπρεπε να προκρίνεται ενώ αντιθέτως επιχειρεί να αποκλείσει την μείζονος τουριστικής σημασίας περιοχή του Αγίου Μερκουρίου. Τι εξυπηρετεί άραγε μία τέτοια μεθόδευση; Από ποιους προωθείται; Τίνων τα ιδιοκτησιακά συμφέροντα υπηρετεί σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και της τοπικής ανάπτυξης; Σε ποιο βαθμό μετέχουν τοπικοί παράγοντες σε αυτή την μεθόδευση;
Από το σημείο Α έως το σημείο Γ προβλέπεται στον Χάρτη η περιοχή πολεοδόμησης για Τουριστική Αναψυχή- Παραθεριστική κατοικία. Ενώ αναφέρεται στον Άγιο Μερκούριο καταλαμβάνει μόνο το τμήμα Β έως Γ ενώ το τμήμα Γ έως Δ της παραλίας του Αγίου Μερκουρίου μένει εκτός της πολεοδόμησης. Αντιθέτως περιλαμβάνεται η περιοχή του Κοκκινόβραχου.
Εάν είχε γίνει ανοικτή διαβούλευση οι υπεύθυνοι θα έπρεπε να δώσουν εξηγήσεις στους κατοίκους και πολίτες της περιοχής. Σε όλες τις φάσεις του ΣΧΟΟΑΠ επιδιώχθηκε η εν κρυπτώ διαδικασία και η αποφυγή της πλήρους ενημέρωσης και της πραγματικής διαβούλευσης. Οι αντιπρόσωποι της Δημοτικής Ενότητας Αυλώνος και ιδιαίτερα οι εκάστοτε Αντιδήμαρχοι από το 2012 έως σήμερα φέρουν βαρύτατη πολιτική και προσωπική ευθύνη.

Η Πρόταση αναφέρει ότι “Για τις περιοχές Τουρισμού-Αναψυχής-Παραθεριστική κατοικία ορίζεται μέσος συντελεστής δόμησης 0,4 και αρτιότητα 500 τ.μ. Οι υπόλοιποι οροί δόμησης θα καθαρισθούν από την πολεοδομική μελέτη, η οποία μπορεί να καθορίσει και μεγαλύτερα των 500 τ.μ. όρια αρτιότητας”. Προφανώς οι μελετητές γράφουν απλώς ένα ακόμη «κλισέ» για να μην καταθέσουν επεξεργασμένη πρόταση και  με αυτόν τον τρόπο αποκλίνουν από τις αρχές της βιώσιμης οικιστικής ανάπτυξης. Ταυτίζουν την πολεοδόμηση της παραθεριστικής κατοικίας με την μαζική οικοπεδοποίηση και την τσιμεντοποίηση των περιοχών αυτών ενώ αντιθέτως θα έπρεπε να προτείνουν  όρια αρτιότητας και άλλους όρους που εξισορροπούν την πολεοδομική ανάπτυξη με την προστασία του περιβάλλοντος.
Κατά την γνώμη μας η ορθή και σύμφωνη με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης λύση θα ήταν η συμπερίληψη του συνόλου της περιοχής του Αγίου Μερκουρίου προς πολεοδόμηση Τουριστικής αναψυχής και παραθεριστικής κατοικίας με μεγαλύτερο όριο αρτιότητας, π.χ. 1000 τμ.  και άνω έτσι ώστε να σχεδιαστεί μία πρότυπη περιοχή οικιστικής ανάπτυξης με ισορροπία μεταξύ δόμησης, κοινόχρηστων και ελεύθερων χώρων και γενικότερα συγκερασμού της τουριστικής ανάπτυξης με την προστασία του περιβάλλοντος. Εξάλλου όταν οριοθετούσαμε την ζώνη αιγιαλού και παραλίας, επί της δημαρχιακής μας θητείας, δεν διανοηθήκαμε να εξαιρέσουμε την ζωτικής σημασίας παράκτια αυτή ζώνη, πρωτοβουλία άλλωστε που άνοιξε τον δρόμο στον χωροταξικό σχεδιασμό ο οποίος τώρα υπονομεύεται.
Όλα αυτά τα ζητήματα που διακυβεύονται με το ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος τελικά ρυθμίζονται σε βάρος του συλλογικού δημοσίου συμφέροντος και της προοπτικής της βιώσιμης ανάπτυξης, ρυθμίζονται με λογικές παρασκηνίων και εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ελαχίστων σε βάρος των πολλών, συνοψίζονται σε μία μελέτη που δεν εκπληρώνει την θεμιτή αποστολή της, έχοντας αποκλείσει την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στον σχεδιασμό αι κυρίως προκρίνοντας ιδιοτελείς ολιγαρχικές επιλογές σε βάρος της δημοκρατικής διαμόρφωσης του συλλογικού δημοσίου συμφέροντος.
Τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν όλα αυτά τα χρόνια οι τοπικές αρχές είχαν ενημερώσει, κινητοποιήσει και διαβουλευτεί εγκαίρως με την τοπική κοινωνία. Δεν το έκαναν, από αδιαφορία, ανικανότητα ή υστεροβουλία;
Η εν κρυπτώ χωροταξία δεν δικαιολογεί έστω και τώρα την αδράνεια και την σιωπή. Οι πολίτες πρέπει να ενημερωθούν  και να διαμορφώσουν άποψη, ο δε Δήμος και η Περιφέρεια να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και να σταματήσουν την νομιμοποίηση των άστοχων  αν όχι  ιδιοτελών επιλογών καλώντας την Πολιτεία (Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας) να μην εγκρίνει εκτρωματικές επιλογές που θα ζημιώσουν ανεπανόρθωτα τον τόπο μας.




Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Σε διαβούλευση το Β2 Στάδιο του ΣΧΟΟΑΠ ΑΥΛΩΝΟΣ. Αναγκαία η ενημέρωση και η συμμετοχή πολιτών και φορέων.

Στην φάση της διαβούλευσης έχει τεθεί -έστω τυπικά-  εδώ και πολλές εβδομάδες η πρόταση της Β2 Φάσης της Μελέτης του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος. Πρόκειται για την τελική φάση της εκπόνησης του Σχεδίου Χωρικής και Οικιστικής Οργάνωσης Ανοικτής Πόλης του πρώην Δήμου Αυλώνος και νυν Δημοτικής Ενότητας Αυλώνος του Δήμου Κύμης Αλιβερίου. Με άλλα λόγια πρόκειται για το χωροταξικό σχέδιο  που καθορίζει τις χρήσεις γης και τους όρους οικιστικής ανάπτυξης της περιοχής του πρώην Δήμου Αυλώνος. Πρόκειται για μία σημαντική προγραμματική διαδικασία η οποία ολοκληρώνεται μετά από την φάση αυτή, με την έγκρισή του από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση και την δημοσίευση στο Φ.Ε.Κ.
Οι δύο προηγούμενες φάσεις πέρασαν από τυπικές και μάλλον «ανεμικές» διαβουλεύσεις, ειδικά η πρώτη, η αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης, στην οποία το μεν κείμενο έβριθε λαθών και παραλείψεων η δε δημόσια διαβούλευση σε επίπεδο Δήμου υπήρξε σχεδόν ανύπαρκτη. Στην δεύτερη φάση τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα αλλά δόθηκε η ευκαιρία σε όσους ήθελαν να καταθέσουν παρατηρήσεις. Πολλές από αυτές έχουν ενσωματωθεί στην πρόταση του Β2 Σταδίου και έτσι βελτιώνουν μερικώς την αρχική ελλειμματική αφετηρία.
Στην διαβούλευση που βρίσκεται σε εξέλιξη εκ μέρους του Δήμου Κύμης Αλιβερίου δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική δημοσιοποίηση και ενθάρρυνση της τοπικής κοινωνίας να συμμετέχει, ίσως διότι η αρμοδιότητα αφέθηκε στον επιχώριο Αντιδήμαρχο ο οποίος μάθαμε ότι συγκάλεσε κάποια σύσκεψη η οποία δεν δημοσιοποιήθηκε όπως επιβάλλει η αρχή της διαφάνειας και της δημοκρατικής διαβούλευσης. Έτσι αναμένεται η τελική συζήτηση του θέματος στο Δημοτικό Συμβούλιο. Εκεί ίσως δοθεί η δυνατότητα και στους πολίτες που αποκλείστηκαν έως τώρα στο Αυλωνάρι,  να διατυπώσουν τις απόψεις τους.
Εμείς, έχουμε την άποψη ότι η διαδικασία εκπόνησης του ΣΧΟΟΑΠ, σε όλες τις φάσεις, είναι παράλληλα με την μελετητική εργασία, διαδικασία προδήλως πολιτική διότι καθορίζει το πλαίσιο ανάπτυξης της περιοχής για τα επόμενα χρόνια και συνεπώς πρέπει να είναι μία διεργασία διαβούλευσης με τους φορείς και τους πολίτες έτσι ώστε να γίνουν γνώστες κοινωνοί και συμμέτοχοι του χωροταξικού σχεδιασμού. Εξάλλου οι φορείς και οι πολίτες του πρώην Δήμου Αυλώνος βιώσαμε παρόμοια διαδικασία ουσιαστικής διαβούλευσης, ενόψει της εκπόνησης του ερευνητικού προγράμματος του ΕΜΠ με θέμα τη «διερεύνηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων του Δήμου Αυλώνος», το 2008-2009, έχοντας εμπειρία διαβούλευσης και καλή πρακτική, την οποία όμως φαίνεται ότι οι έχοντες, από το 2011 και μετά, την ευθύνη είτε αγνοούν είτε θέλουν να απαξιώνουν.

Την δύναμη της δημοκρατικής διαβούλευσης δεν μπορεί κανείς να απαξιώσει όταν οι πολίτες αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και είναι ενεργοί και συμμέτοχοι. Γιαυτό εξάλλου, σε συνέχεια ανάλογης πρωτοβουλίας που αναλάβαμε στις δύο προηγούμενες φάσεις, δημοσιοποιούμε εμείς το βασικό κείμενο και τους βασικούς χάρτες έτσι ώστε να λάβουν γνώση οι ενδιαφερόμενοι και να διατυπώσουν παρατηρήσεις και προτάσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ Β2 ΣΤΑΔΙΟΥ εδώ

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ ΓΗΣ εδώ

Η ΠΡΟΤΑΣΗ (Χάρτης)  ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΟΥΡΤΕΡΗΣ & ΑΓΙΟΥ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ εδώ

Η ΠΡΟΤΑΣΗ (Χάρτης) ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΛΑΜΟΥ εδώ 



Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Μπορούμε…..!!!

Είναι η ώρα της ψυχραιμίας, της σύνεσης και της ενότητας. Του νηφάλιου προβληματισμού για την Ελλάδα και τις προοδευτικές δυνάμεις. Η χθεσινή μέρα ίσως μείνει για την Ευρώπη αφετηρία ενός άλλου, νέου αφηγήματος. Η Ευρώπη του Νότου βρήκε κοινό τόπο, πρέπει να βρει και τον δρόμο για να αλλάξει το status για μία νέα συνολική Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Αλληλεγγύης και της Ανάπτυξης. Οι δυνάμεις της παραπαίουσας ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας βρέθηκαν στο πλευρό της χώρας μας, το θέμα είναι να αφυπνιστούν και να επανακάμψουν στο ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι ως δυνάμεις προοδευτικής Αλλαγής. Το δράμα της Ελλάδας δεν σταμάτησε σήμερα το πρωί. Τώρα μπαίνει σε άλλη φάση. Η θέση μας στην Ευρώπη δεν πρέπει να ξαναγίνει αλισβερίσι σε ένα παζάρι αξιοπρέπειας και αναξιοπιστίας. Η θέση μας στην Ευρώπη πρέπει να στεριώσει γερά  για μία αξιόπιστη, δυνατή και αξιοσέβαστη Ελλάδα. Για να το κατορθώσουμε αυτό χρειάζεται μόνο η δική μας προσπάθεια, το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, η δημιουργία σύγχρονου και αποτελεσματικού Κράτους, η παραγωγή πλούτου και η κοινωνικά δίκαιη κατανομή του. Αυτή η Ελλάδα κτίζοντας τις ενδοευρωπαϊκές της συμμαχίες μπορεί να συμβάλλει στο κτίσιμο μίας νέας δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης Ευρώπης. Έτσι λοιπόν ας δούμε το ποτήρι της Συμφωνίας μισογεμάτο και ας προσπαθήσουμε  να το γεμίσουμε με αισιοδοξία και με τις αναγκαίες προοδευτικές αλλαγές στο Κράτος, στην Κοινωνία, στην Οικονομία. Ας βάλουμε πολίτες και ηγεσία ένα στοίχημα και να το κατακτήσουμε με σχέδιο, αυταπάρνηση και αυτοπεποίθηση, στο τέλος της τριετίας του νέου μνημονίου να μην χρειάζεται να ξαναγυρίσουμε στην σημερινή μέρα, να έχουμε φύγει μπροστά!!! Να χαράξουμε τον δρόμο μας στην Ευρώπη και να συμπορευτούμε στον δρόμο μίας Ευρώπης ισότιμων και αξιοσέβαστων λαών, χωρίς κηδεμόνες και έθνη- αφεντικά. Μπορούμε…..!!!

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Ας γίνει λοιπόν μία Νέα Αρχή!!

Το ΟΧΙ στο χθεσινό Δημοψήφισμα μπορεί να γίνει αφετηρία θετικών εξελίξεων αρκεί να επιδειχθεί ψυχραιμία και κυρίως θωράκιση της Εθνικής Ενότητας και συνεννόησης. Οι πρώτες πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού είναι στην σωστή κατεύθυνση. Αρκεί να εννοεί ο καθείς αυτά που λέει. Παραμονή και αγώνας εντός της Ευρώπης και της Ευρωζώνης. Βιώσιμη και Δίκαιη Συμφωνία με προοπτική εξόδου από την κρίση. Στο εσωτερικό δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα εμπεδώνει το δημοκρατικό ευρωπαϊκό θεσμικό κεκτημένο, θα βάλει τέλος στον μιντιοκρατία και να αναδεικνύει τα δικαιώματα του ελεύθερου και αυτόβουλου πολίτη. Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος μπορεί να βάλει τέλος στην διχαστική αντίθεση Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο και να κτίσει μία νέα πολιτική γεωγραφία βασισμένη στις προγραμματικές συγκλίσεις συγγενών πολιτικών δυνάμεων για μία πραγματική προοδευτική διακυβέρνηση. Αξιόπιστη Ελλάδα στην Ευρώπη, Δημοκρατία και Ανάπτυξη για να σηκωθεί στα πόδια της η Ελλάδα. 

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Άλλη μία μέρα "χωρίς σκοπό" για την Ελλάδα της Χρεοκοπίας

Τούτη την ώρα, αλλά και κάθε ώρα, αξία έχει η ειλικρίνεια και η σαφήνεια των λόγων που εκφέρουν οι Ηγέτες. Περιμένει ο πολίτης από τον Πρωθυπουργό να του εξηγήσει γιατί ενώ τον καλεί να πει ΌΧΙ στην λιτότητα και τα μνημόνια, πριν από λίγες ώρες, για μία ακόμη φορά, πρότεινε συμφωνία με μέτρα λιτότητας και πρότεινε επίσης νέο πρόγραμμα που ασφαλώς προϋποθέτει μνημόνιο. Πρότεινε μάλιστα πακέτο μέτρων που ελάχιστα διαφέρουν από εκείνα για τα οποία καλεί τον λαό να ψηφίσει ΟΧΙ.
Υποστηρίζει ότι το ΟΧΙ δεν σημαίνει έξοδο από το ευρώ όταν ένα μεγάλο μέρος της Κυβέρνησης δε το αφήνει η «χαρά της δραχμής» να κρυφτεί. Δεν μας είπε τι θα κάνει εάν μετά το ΟΧΙ το οποίο προσδοκούν συγκεκριμένοι και γνωστοί κύκλοι των πιστωτών προεξάρχοντος του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών, οι πιστωτές κόψουν τις γέφυρες ή οχυρωμένοι πίσω από την αδιαλλαξία τους ωθήσουν την Ελλάδα αναγκαστικά στην έξοδο από το Ευρώ. Όσο δεν απαντά σε αυτές τις πιθανότητες δεν μπορεί να πείσει για την ειλικρίνεια της βούλησης να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη. Τελικά δεν μπορούν να συναθροιστούν στο ΟΧΙ και οι οπαδοί της Δραχμής και οι υποστηρικτές της παραμονής στην Ευρωζώνη.
Αυτό το Δημοψήφισμα δεν έπρεπε να γίνει  τώρα που η Ελλάδα είναι έωλη χωρίς πρόγραμμα και  χρεοκοπημένη και δεν έπρεπε να γίνει με ένα ασαφές και ήδη ανύπαρκτο ερώτημα. Όσο δεν ματαιώνεται τόσο επιβεβαιώνονται οι φόβοι ότι πρόκειται για  δημοψήφισμα εξόδου από την Eυρωζώνη. Η πρόδηλη παραβίαση στοιχειωδών κανόνων δημοκρατικού διαλόγου και ισηγορίας μεταξύ των δύο απαντήσεων, η διαμόρφωση του ίδιου του ενιαίου ψηφοδελτίου με την πρόταξη του ΟΧΙ αλλάζοντας την αλφαβητική και νοηματική σειρά, η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου με ΠΝΠ και η μεταφορά του κέντρου βάρους από τις Επιτροπές Υποστήριξης στους κομματικούς μηχανισμούς, όλα αυτά και αρκετά ακόμη δεν αφήνουν περιθώρια έξωθεν καλής μαρτυρίας.
Την Δημοκρατία δεν την υπερασπίζεσαι ούτε την θωρακίζεις όταν την μεταχειρίζεσαι υποταγμένη στις κομματικές σκοπιμότητες. Η Δημοκρατία υπάρχει ή δεν υπάρχει μόνο μέσα από την πολιτική και θεσμική πράξη και λειτουργία. Ούτε την Δημοκρατία μπορείς να την μακιγιάρεις για να χωρέσει σαν μάσκα στα μούτρα του ακροδεξιού λαϊκισμού και της ναζιστικής βρώμας.
Τέλος, οι διεθνείς σχέσεις θεμελιώνονται στο νόμο της ισχύος και στην αξιοπιστία. Οι δυνατοί συνήθως μιλούν με την ισχύ και οι λιγότερο δυνατοί δεν έχουν καλύτερο όπλο από την αξιοπιστία, γιατί με αυτήν θα κτίσουν συμμαχίες και συσχετισμούς για να δυναμώσουν την ισχύ τους. Όταν ακυρώνεις την αξιοπιστία σου και την αξιοπιστία της χώρας σου τότε θα υποστείς την υποταγή και εν προκειμένω την απομόνωση. Αυτό το 18-1 προβληματίζει. Ο Ηγέτης πρέπει να ξέρει και να πείσει τον πολίτη και τον λαό ότι είναι σε θέση να το αλλάξει. Διότι αυτόν μπορεί να τον βολεύει αλλά για την πατρίδα που τον εμπιστεύτηκε είναι ήττα και εξευτελισμός.

Δυστυχώς, λίγες ώρες μετά το πέρασμα πιο βαθιά στην  επίσημη χρεοκοπία, αποσαφηνίσεις και διαφώτιση για όλα τα παραπάνω που περίμεναν απαντήσεις δεν ήρθαν…. Απλώς και σήμερα έγινε μία «άσκηση θάρρους» των ημετέρων με όρους που βαθαίνουν τον διχασμό και την  πόλωση την ώρα που η Ελλάδα έχει όσο ποτέ άλλοτε ανάγκη το οξυγόνο της Εθνικής Ενότητας και του κοινού, ενιαίου διαπραγματευτικού λόγου.