Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

Επτά αυτονόητες τομές στη Περιφερειακή Διοίκηση



Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη

Με το πέρας της τρέχουσας θητείας των αιρετών περιφερειακών οργάνων τελειώνει και η μεταβατική εποχή στην Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, εποχή που θα είχε τελειώσει το 2014 και στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας εάν δεν την είχε διαδεχθεί μία πενταετία "επικοινωνιακής υπερκινητικότητας" χωρίς στέρεο πολιτικό και προγραμματικό προσανατολισμό σε στόχους μετρήσιμους και ορατούς. Το μέγα ζητούμενο είναι μία Περιφέρεια ικανή να διεκδικήσει,  να κατακτήσει και να διαχειριστεί επάξια την περιφερειακή αυτονομία όπως αυτή πραγματώνεται στην Ευρώπη των Περιφερειών.
Αλλά αυτά τελειώνουν και τα αφήνουμε πίσω μας. Μπροστά μας έχουμε ένα νέο θεσμικό περιβάλλον το οποίο βασίζεται στην προγραμματική συμφωνία, στη διαφανή και πλουραλιστική διακυβέρνηση, στην λογοδοσία και την ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες της Στερεάς Ελλάδας.
Κλειδί για την «κυβερνησιμότητα» είναι, πέρα από τις ικανότητες, το ήθος και τα προτερήματα των ηγετών της Περιφέρειας, η οργάνωση και κυρίως η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της, από τον πρωτοείσακτο υπάλληλο έως τον Γενικό Διευθυντή. Δεν υπάρχει Περιφέρεια εάν δεν υπάρχει συγκροτημένη και δομημένη Διοίκηση η οποία μάλιστα για να ανταπεξέλθει στον ανταγωνιστικό περιβάλλον της Ευρώπης των Περιφερειών πρέπει να έχει όλα στα χαρακτηριστικά μίας σύγχρονης, ανοικτής στην κοινωνία της πληροφορίας και κυρίως αξιοκρατικά εξελισσόμενης διοικητικής ιεραρχίας.
Η σύγχρονη Περιφερειακή Διοίκηση  είναι ο βασικός παράγοντας, ο μοχλός για την υλοποίηση της προγραμματικής στοχοθεσίας, της πολιτικής εντολής των πολιτών της Περιφέρειας την οποία οι αιρετοί πρέπει να υλοποιήσουν. Η συνεργασία και η αλληλοεπίδραση είναι το αυτονόητο, ή καλύτερα το κλειδί, για την Περιφερειακή Διακυβέρνηση αυτού του επιπέδου.
Περιφερειακή Διακυβέρνηση θα πει πολιτικά αυτόνομη προγραμματική στοχοθεσία, -έργο των αιρετών- η οποία εφαρμόζεται από μία ικανή, δικαιοκρατική και αξιοκρατική Διοίκηση την οποία ενσαρκώνουν τα στελέχη της Περιφέρειας.
Αυτό στην πράξη, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σημαίνει πολύ απλά:

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Για να ξέρουμε τι λέμε…



Ακούγεται συχνά στις πολιτικές συζητήσεις, και μάλιστα έγκριτο ευβοϊκό site έχει και σχετική ανάλυση, ότι η εντοπιότητα του Περιφερειάρχη είναι κρίσιμο στοιχείο επιλογής ειδικά για εμάς εδώ στην Εύβοια. Ασφαλώς αυτό το επιχείρημα μπορεί να ευδοκιμήσει αντίστοιχα για τον ντόπιο κάθε νομού αλλά μπορεί επίσης να συσκοτίσει ή να παραπλανήσει σε σχέση με τα πραγματικά κριτήρια ή και τους ρόλους που ασκούν οι αιρετοί στα όργανα στα οποία εκλέγονται.
Επίσης το τοπικιστικό κριτήριο για μας τους Ευβοείς που έως τώρα υπήρξαμε επιρρεπείς σε ψευδαισθήσεις μπορεί να καταλήξει και μπούμεραγκ.

Για να ξέρουμε τι λέμε.
Με το παλιό σύστημα εκλογής ο Περιφερειάρχης ήταν όντως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Περιφέρειας διότι ήταν αρχηγός μίας ευρείας μονοπαραταξιακής πλειοψηφίας στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Με αυτή την άνεση και ακολουθώντας την πεπατημένη του άλλοτε κρατικού Περιφερειάρχη, ως επικεφαλής της Διαχειριστικής Αρχής του ΕΣΠΑ, μπορούσε να δείχνει ότι μοιράζει πόρους όπου θέλει και σε όποιους θέλει. Αυτή η εικόνα αποτελεί την μισή αλήθεια αλλά πάντως επικοινωνιακά αυτή προβάλλεται. Το Περιφερειακό Συμβούλιο ήταν κατά κανόνα διακοσμητικό ή εν πάσει περιπτώσει σε δεύτερο πλάνο.

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Η Ευρυτανία «έκλεψε» την 19η έδρα της Εύβοιας.



Γιατί μειώθηκε ο αριθμός των Περιφερειακών Συμβούλων στην Εύβοια;

Με πρόσφατη υπουργική απόφαση προσαρμόστηκε ο αριθμός των Περιφερειακών Συμβούλων ανά Περιφερειακή Ενότητα. Με την νέα κατανομή στην Στερεά Ελλάδα η Εύβοια χάνει μία έδρα και η Φθιώτιδα αποκτά μία επί πλέον έδρα.
Η αιτία αυτής της μεταβολής είναι ασφαλώς η θέσπιση του κριτηρίου του Μόνιμου Πληθυσμού που ισχύει με τον Κλεισθένη 1 αντί του de facto πληθυσμού που ίσχυε πριν.
Η Εύβοια όμως δεν έχασε την έδρα διότι μειώθηκε ο πληθυσμός της αλλά γιατί μειώθηκε ο πληθυσμός της Ευρυτανίας. Η Ευρυτανία «κλέβει» την έδρα από την Εύβοια και όχι η Φθιώτιδα.