Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Οι πολίτες προσδοκούν στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού ένα νέο αναγεννητικό ξεκίνημα…


Όλο και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν την αναγκαιότητα μίας βαθιάς δομικής και λειτουργικής αναγέννησης στο πολιτικό σύστημα. Αυτή η  αλλαγή  είναι μία από τις πλέον κρίσιμες προϋποθέσεις για να σηκωθεί η χώρα όρθια και κυρίως να σταθεί δυνατή σε μία Ευρώπη που πρέπει επίσης να αλλάξει, να ξεφύγει από τις εμμονές σε νεοφιλελεύθερους,  και αδιέξοδους προ πολλού δρόμους. Σε μία Ευρώπη που έχει ανάγκη την αλλαγή και σε μία Ελλάδα που δεν έχει κανένα δρόμο αναγέννησης και σωτηρίας χωρίς αυτήν, οι πολίτες δεν μπορεί παρά να σκεφθούν σοβαρά και να ανακτήσουν, με ενεργή συμμετοχή, τον πολιτικό τους χώρο αντιστρέφοντας την παρατήρηση του Κορνήλιου Καστοριάδη: «Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι μικροπολιτικοί προελαύνουν». (Βλ. Κ. Καστοριάδης, Υστερόγραφο στην ασημαντότητα, Είμαστε υπεύθυνοι για την Ιστορία μας, Εκδόσεις Πόλις,  2000).
Η στιγμή της εκλογής των βουλευτών και της ανάδειξης των εναλλακτικών της διακυβέρνησης είναι αναντίρρητα κρίσιμη για τις επιλογές των πολιτών οι οποίοι καλούνται με την ψήφο τους να συνθέσουν την πολιτική εντολή για την διακυβέρνηση και συνακόλουθα για την πορεία της χώρας.
Ταυτόχρονα όμως οι εκλογές, τουλάχιστον όπως διεξάγονται σήμερα,  είναι η στιγμή που οι θεσμικοί διαμεσολαβητές, και εν τοις πράγμασι διαχειριστές της εξουσίας, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα, δεν έχουν ούτε τον χρόνο αλλά κυρίως την βούληση να απλώσουν με σαφήνεια και κυρίως ευθύτητα τον προγραμματικό τους λόγο. Επιχειρούν να προτάξουν διλλήματα, άλλοτε υπαρκτά αλλά ενίοτε και ψευδώνυμα, για να αρπάξουν την εντολή και δια μέσου αυτής να γίνουν επιβάτες και ανεξέλεγκτοι διαχειριστές της εξουσίας. Σε αυτή την μέγγενη η εντολή για την αλλαγή μεταβάλλεται σε εκβιασμένη απάντηση σε διλήμματα που αποτελούν τροχοπέδη για την πραγματική αλλαγή είτε γιατί δεν υπάρχει η προγραμματική βούληση είτε γιατί τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα ενώ είναι δήθεν κεκράκτες της αλλαγής δεν είναι ενσυνείδητα φορείς της, διότι πιθανόν η πραγματική αλλαγή να απαιτεί την δική τους «αποστράτευση» ή οπισθοχώρηση προς όφελος νέων πολιτικών προσώπων, νέων ιδεών και νέων πολιτικών δρόμων.  Γιαυτό οι εκλογές δεν είναι πάντα η κατάλληλη στιγμή για να αλλάξουν τα πράγματα εάν αυτή η αλλαγή δεν έχει προετοιμαστεί εγκαίρως και καταλλήλως και κυρίως δεν έχει εμπεδωθεί δυναμικά στη συνείδηση των πολιτών.
Έτσι και στις 20 Σεπτέμβρη 2015 η αναγκαία αλλαγή δεν φαίνεται να έχει κλείσει το ραντεβού της. Μπορεί όμως μετά από εκείνη την μέρα να γίνει ένα νέο ξεκίνημα.Εν τούτοις, πολλοί πολίτες είναι επιφυλακτικοί για την επικείμενη επιλογή τους, άλλοι θα αποφασίσουν στο παραβάν και άλλοι θα  διαλέξουν την άρνηση της επιλογής.
Όλοι όμως προσδοκούν σε ένα καινούργιο πολιτικό αφήγημα που να δίνει προοπτική στην κοινωνία, στην πατρίδα και στην ευρωπαϊκή της κατεύθυνση σε μία Ευρώπη διαφορετική, κοινωνικά δίκαιη και ασφαλή, σε μία Ευρώπη πλουραλιστική και δημοκρατική. Σε αυτό το νέο αφήγημα προσδοκά η πλειονότητα των πολιτών που διαβάζει την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών με τα μάτια της αντικειμενικής αλήθειας, χωρίς όψιμες απορρίψεις αλλά και χωρίς συναισθηματικές εμμονές, διαβάζει την κοινωνική απελευθέρωση χωρίς να αναζητά τα περασμένα «μεγαλεία» του λαϊκισμού και της πελατειακής διακυβέρνησης, κατανοεί την αναγκαιότητα της αναγέννησης ενός σύγχρονου και δυναμικού παραγωγικού μοντέλου, καταλαβαίνει την σημασία του δίκαιου κοινωνικού κράτους, χωρίς ίχνος συντεχνιακών στρεβλώσεων, ξέρει ότι η δημοκρατία δεν είναι λάφυρο της κομματικής εξουσίας  αλλά δικαίωμα και βήμα των πολιτών που ενθαρρύνονται να συμμετέχουν αποφασιστικά και όχι να παραμένουν οπαδοί και κλακαδόροι των κομματικών ηγεσιών.
Όλα αυτά προσδοκώντας οι πολίτες αναγνωρίζουν την ιστορική αναγκαιότητα ενός δυναμικού πολιτικού αφηγήματος για την διαμόρφωση του σύγχρονου, ευρωπαϊκού και κυρίως αναγεννητικού πολιτικού σχηματισμού του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Στο εγχείρημα αυτό θα συμβάλλει πάντως και η κριτική αξιοποίηση του ιστορικού αποθέματος που ο πολιτικός σχηματισμός του ΠΑΣΟΚ για τέσσερις δεκαετίες δημιούργησε αλλά η συγκρότηση του νέου πολιτικού σχηματισμού δεν  πρέπει να ενσωματώσει αρνητικό απόθεμα, όπως ο κυβερνητισμός, ο καθεστωτισμός, η χωλή ενδοκομματική δημοκρατία, ο ψευδεπίγραφος πλέον μεσσιανισμός και η εξουσιομανία. Ο νέος πολιτικός σχηματισμός θα πρέπει να είναι συνάντηση των τάσεων της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς και όλων εκείνων των νέων κυρίως πολιτών που έχουν την ευκαιρία στον σημερινό κόσμο της άπλετης γνώσης να γνωρίσουν και να εκφράσουν τον σύγχρονο προοδευτικό δημοκρατικό λόγο για την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικονομική ανάπτυξη και την δημοκρατική και συμμετοχική διακυβέρνησης.
Ο πολιτικός σχηματισμός του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή της σοσιαλδημοκρατίας (πρέπει επιτέλους οι έννοιες και οι όροι να συνταχθούν με τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό και να εγκαταλειφθεί η παλιά sui generis ορολογία και εννοιολογία της ελληνικής πολιτικής τάξης) δεν είναι ασφαλώς ένας σχηματισμός "λαπάς" που πάει από εδώ και εκεί αναζητώντας κυβερνητικές καρέκλες και τιμάρια εξουσίας, δεν μπορεί να είναι σύμμαχος, ιδίως στρατηγικός και  διαρκώς ευεπίφορος, των πολιτικών δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς.
Ο νέος προσδοκώμενος πολιτικός σχηματισμός ως πολιτική δύναμη της αριστεράς, με την ευρωπαϊκή διάσταση του όρου, πρέπει να στοχεύει στην προοδευτική διακυβέρνηση για την κοινωνική αναγέννηση και την παραγωγική ανασύνταξη μίας δυνατής σύγχρονης και ευρωπαϊκής Ελλάδας. Η συνέπεια στην προώθηση των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα, στην κοινωνία και την  οικονομία, η συνέπεια στην ανόρθωση της χώρας και στην ασφαλή έξοδο από την μέγγενη των μνημονίων, ο καθαρός και συνεπής προγραμματικός λόγος με επίκεντρο την κυριαρχία του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής, της γνώσης και της καινοτόμου επιχειρηματικότητας, η ανάκτηση της δύναμης της ρημαγμένης σήμερα μεσαίας τάξης, η κοινωνική αλληλεγγύη και η κοινωνική δικαιοσύνη, η συμμετοχική δημοκρατική και πολυεπίπεδη διακυβέρνηση  είναι μερικά από τα κρίσιμα διακυβεύματα που πρέπει να φέρει επιτέλους στην πολιτική ζωή του τόπου ένας νέος πολιτικός σχηματισμός που θα ενώσει όλες τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Ελλάδα.
Για όλους τους παραπάνω λόγους οι επικείμενες εκλογές είναι απλώς μία στιγμή. Ο δρόμος θα χαραχθεί μετά. Όταν ο χρόνος δώσει χώρο στη διαβούλευση, στο διάλογο, την συνάρθρωση των επιμέρους θέσεων και κυρίως στο νέο κοινωνικό και πολιτικό συμβόλαιο για την αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, στο κράτος και στην κοινωνική και οικονομική διακυβέρνηση, στο παραγωγικό μοντέλο.
Στο συγκεκριμένο, το νέο, το αναγεννητικό θα κερδηθεί το στοίχημα και όχι σε ανούσιες μάχες χαρακωμάτων που είναι για όλους χαμένες πολύ πριν δοθούν. 

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Δέκα μεταρυθμίσεις στη καρδιά του Πολιτικού Συστήματος που δεν αγγίζονται ούτε σε αυτές τις εκλογές......



H σύνθεση των ψηφοδελτίων αντικατοπτρίζει την κρίση ιδεών και πολιτικών αξιών και, με αυτή την έννοια, ήταν αναμενόμενη. Εξάλλου τα πολιτικά κόμματα όλο και λιγότερο μιλούν για την ανανέωση και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή για την μεταρρύθμιση του.
Προφανώς δεν αποτελεί προτεραιότητά τους.
Η κρίση του πολιτικού συστήματος διαρκώς προχωρά και αυτή είναι μία βαθύτερη αιτία για την αδυναμία του να βγάλει την χώρα από την οικονομική κρίση και την μέγγενη της επιτήρησης.
Άλλωστε πως το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα, ιδίως τα πολιτικά κόμματα, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αλλαγή  όταν αποτρέπουν ή δεν ενθαρρύνουν αλλαγές σε αυτά τα ίδια; Σε αυτά εξακολουθούν να καθορίζουν την ρότα τους βαρωνείες, κλειστές ομάδες ξεπεσμένων πολιτικών, ή κυκλώματα παιδιών του κομματικού σωλήνα που γέρασαν πολιτικά στις ίντριγκες και την εξουσιολαγνεία.
Εξάλλου το εγχείρημα της αλλαγής δεν είναι ούτε αόριστο ούτε αυτοσκοπός όπως συνήθως το εκλαμβάνει το αγοραίος κομματικός λόγος. Έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και κατεύθυνση. Είναι ασφαλώς δύσκολο να γίνει αυτό όταν πρέπει να αλλάξει το βόλεμα στις καρέκλες των κομμάτων και στα «βιλαέτια» της πολιτικής εξουσίας. Αλλά χωρίς την τόλμη του προσωπικού και κομματικού ξεβολέματος πραγματική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να γίνει. Μία διάσταση συνεπώς της μεταρρύθμισης είναι ξεβολευτούν οι βολεμένοι!!!
Η ενδοκομματική δημοκρατία ως διαδικασία εναλλαγής στην ευθύνη, με όρια θητειών, με αυστηρή προσήλωση στη διαφάνεια και τη λογοδοσία , με διαρκή και επίπονη διαβούλευση με τα μέλη και τον κοινωνικό  κύκλο του κόμματος, η ενεργή συμμετοχή των μελών στη διαμόρφωση των προγραμματικών πολιτικών κατευθύνσεων  και όλα αυτά από τον Δήμο ως την κεντρική Κυβέρνηση, όλα αυτά είναι η πραγματική- και όχι τυπική- ενδοκομματική δημοκρατία που είναι το αναγκαίο οξυγόνο για να υπάρξει το ανοικτό δημοκρατικό κόμμα ως αναγκαίος παράγοντας της σύγχρονης πραγματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Η ικανότητα έκφρασης των αναγκών και των προσδοκιών της κοινωνίας είναι και συνέπεια της δυνατότητας  που διασφαλίζει το κόμμα στην δημοκρατική ανάδειξη της ηγεσίας του, στην διαρκή ανανέωση και στην ενεργή  συμμετοχή των πολιτών- μελών στην διαμόρφωση της στρατηγικής του.
Στην σημερινή συγκυρία η δυναμική των κομμάτων θεμελιώνεται κυρίως στη διαχείριση της πολιτικής επικοινωνίας με όρους ικανοποίησης του θυμικού της απελπισμένης και χειμαζόμενης κοινωνίας, στη διαχείριση κυρίως του φόβου και λιγότερο της ελπίδας αφού εξάλλου δεν έχουν την ικανότητα να καταστρώσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση με όρους ευθύνης, ασφάλειας και κυρίως κοινωνικής και οικονομικής ανάκαμψης.  Η κατάσταση αυτή βασίζεται ή μάλλον αγκυρώνεται στην κυρίαρχη εμβέλεια των μέσων μαζικής επικοινωνίας και στη διασύνδεσή τους με τα οικονομικά συμφέροντα μίας κρατικοδίαιτης εν πολλοίς ελίτ που επιχειρεί να καθορίζει την διακυβέρνηση ενώ ο ρόλος της θα έπρεπε να είναι η υγιής επιχειρηματικότητα όπως και των μέσων μαζικής επικοινωνίας ο ρόλος πρέπει να είναι η διαυγής, αντικειμενική και ανοικτή ενημέρωση. Το πολιτικό σύστημα θα έπρεπε να έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης ελεύθερο και απαλλαγμένο από τα δίκτυα της διαπλοκής και υπαγόμενο μόνο στο εθνικό δημόσιο συμφέρον και στην συνταγματικά οριοθετημένη και οργανωμένη εφαρμογή της λαϊκής κυριαρχίας.
Η κατάσταση της χειραγώγησης του πολιτικού συστήματος σε συνδυασμό με τον εγγενή συγκεντρωτισμό των κομμάτων  με συνέπειες συγκεκριμένες και έκδηλες στη διοικητική δομή της χώρας όπως η αποδυνάμωση και εντέλει η υποβάθμιση όλων των μεταρρυθμίσεων που οδηγούσαν στην διαμόρφωση ενός πολυεπίπεδου συστήματος αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης, αποτελεί την τροχοπέδη κάθε μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος.

Γιαυτό και οι προσεχείς εκλογές, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από τις προηγούμενες εξαιτίας της κατάρρευσης του κυρίαρχου έως πρόσφατα αλλά αναπόφευκτα ψευδεπίγραφου διλλήματος Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο, διεξάγονται χωρίς συγκεκριμένο και δυναμικό διακύβευμα, την ίδια στιγμή που αυτό θα ήταν αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε, διότι με ταχύτητα στον πολιτικό χρόνο διαψεύστηκαν ιδεολογικές εμμονές και κατέρρευσαν μύθοι.
Ακούγοντας τον πολιτικό λόγο των κομμάτων και κυρίως των διεκδικητών της πρωτιάς φαίνεται ότι το διακύβευμα που προτείνουν στον λαό είναι οι αποχρώσεις της εφαρμογής του νέου μνημονίου, άδεια συγκεκριμένου περιεχομένου επικοινωνιακά διλλήματα περί παλιού και νέου, για το χθες και το αύριο, για την διαπλοκή και την καθαρότητα. Η εφαρμογή των όρων της νέας δανειακής σύμβασης θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη εφόσον είναι επίσης ένας εν δυνάμει δρόμος για να σταθεί όρθια, στο καθορισμένο μέλλον η χώρα και οι πολίτες της, στο πλαίσιο πάντως της ευρωπαϊκής ένωσης. Και το εθνικό σχέδιο για την αναγέννηση της χώρας, χιλιοειπωμένο κλισέ τα τελευταία  πέντε χρόνια εξακολουθεί να είναι το μέγα ζητούμενο που τα πολιτικά κόμματα δεν είναι ικανά να του δώσουν περιεχόμενο και να το σχεδιάσουν. Αρκεί όμως η εφαρμογή του Μνημονίου και ίσως ένα εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης όταν το θεσμικό υποκείμενο των αλλαγών, το πολιτικό σύστημα παραμένει ίδιο σε δομές, πρόσωπα και αντιλήψεις; Μάλλον όχι. Θα έρθουν ίσως και άλλα μνημόνια, ίσως να έρθει και η απομόνωση από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, ίσως να έρθουν και άλλα βάσανα για την κοινωνία και τους πολίτες. Με αυτό το σύστημα λειτουργίας του Κράτους, της Διοίκησης, των πολιτικών θεσμών, με αυτό το πλαίσιο διακυβέρνησης ο δρόμος για την αναγέννηση και την έξοδο της Ελλάδας από την μέγγενη της κρίσης και της επιτήρησης φαντάζει αδιάβατος.
Η νέα Βουλή θα έπρεπε να είχε ως αποστολή, πέραν από τα ζητήματα της μεγάλης συναίνεσης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και της επανένταξης της χώρας με ασφάλεια στην ευρωπαϊκή τροχιά, την μεγάλη πολιτική μεταρρύθμιση, την βελτίωση και την ενδυνάμωση των δομών και των διαδικασιών της λαϊκής κυριαρχίας, την πολιτική αυτονομία της διακυβέρνησης από την ελίτ της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, το κτίσιμο μίας σύγχρονης, δυναμικής και κυρίως δημοκρατικής Πολιτείας. Η νέα Βουλή και προπομπός μίας δραστικά αναθεωρητικής Βουλής πρέπει να γίνει αλλά και η ίδια να προχωρήσει άμεσα τις μεταρρυθμίσεις που δεν απαιτούν συνταγματική αναθεώρηση.
Οι βασικές κατευθύνσεις των μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα συνοψίζονται, κατά την γνώμη μας, στα ακόλουθα:
1.       Αλλαγή του εκλογικού συστήματος και της εκλογικής νομοθεσίας με άξονες:
Εφαρμογή γνήσια αναλογικού εκλογικού συστήματος
Κατάργηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών και καθιέρωση ολιγοεδρικών περιφερειών έτσι ώστε να ενισχυθεί η σχέση αντιπροσώπων και αντιπροσωπευομένων, να μειωθεί το κόστος της πολιτικής και να περιοριστεί η διαπλοκή.
Κατάργηση του σταυρού προτίμησης και εφαρμογή προκριματικών διαδικασιών επιλογής των υποψηφίων
2.       Νομοθετική και εν συνεχεία συνταγματική κατοχύρωση της ενδοκομματικής δημοκρατίας, αποτελεσματικός έλεγχος του πολιτικού χρήματος, και περιορισμός της χρηματοδότησης των κομμάτων, έλεγχος των πηγών χρηματοδότησης για την αποτροπή φαινομένων διαπλοκής.
3.       Καθιέρωση ορίου θητειών σε όλα τα αιρετά  αξιώματα και στις θέσεις διακυβέρνησης.  Συγκεκριμένα όριο δύο πλήρων θητειών ( οκτώ χρόνια)  για Βουλευτές και αντιστοίχως για Υπουργούς και λοιπά κυβερνητικά στελέχη (πέντε ή έξι χρόνια). Δύο θητείες (δέκα χρόνια) για Δημάρχους και Περιφερειάρχες και τρεις θητείες για Δημοτικούς και Περιφερειακούς Συμβούλους (δεκαπενταετία) και αντιστοίχως  έως τρεις θητείες ( θητεία=2,5 χρόνια) για Αντιδημάρχους και Αντιπεριφερειάρχες. Πέντε χρόνια για μέλη των διοικητικών επιτροπών των Δήμων και Περιφερειών.
4.       Ενδεχομένως στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης να πρέπει να εξεταστεί η συγκρότηση δεύτερου νομοθετικού σώματος με παράλληλη πάντως μείωση του συνολικού αριθμού των Βουλευτών. Για παράδειγμα Βουλή 180 Βουλευτών και Γερουσία 80 Γερουσιαστών εκλεγμένων στις Περιφέρειες με λίστα.
5.       Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Μόνο διαδικασίες για γρήγορη απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις που εμπλέκονται πολιτικοί (Υπουργοί, Βουλευτές, Περιφερειάρχες, Δήμαρχοι) κατά τα λοιπά εκδίκαση όλων των υποθέσεων από την Δικαιοσύνη με ιδιάζουσα, ίσως, δωσιδικία, χωρίς την παρεμβολή της Βουλής.
6.       Εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από ειδικό εκλεκτορικό σώμα με τη συμμετοχή των Βουλευτών, των Περιφερειακών Συμβούλων και των Δημάρχων καθώς και των Διοικητικών Συμβουλίων των σημαντικότερων κοινωνικών οργανώσεων.
7.       Αποκέντρωση νομοθετικών αρμοδιοτήτων επιπέδου κανονιστικών πράξεων στα Περιφερειακά Συμβούλια για θέματα που αφορούν αποκλειστικά την περιοχή της Περιφέρειας και σε τομείς αρμοδιοτήτων της.
8.       Αλλαγή εκλογικού συστήματος και συστήματος διακυβέρνησης σε Δήμους και Περιφέρειες με βάση γνήσια αναλογικό σύστημα και διαδικασία δημοκρατικής νομιμοποίησης των εκτελεστικών οργάνων με άμεση εκλογή Δημάρχου και Περιφερειάρχη αντίστοιχα.
9.       Μεταρρύθμιση του Κράτους με ανάδειξη ολιγάριθμων επιτελικών Υπουργείων και μεταβίβαση των εκτελεστικών, εφαρμοστικών αρμοδιοτήτων στις Περιφέρειες και του Δήμους στο πλαίσιο ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού και δημοκρατικού συστήματος πολυεπίπεδης διακυβέρνησης.
10.   Διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου, εφαρμογής συστημάτων ποιότητας και διαρκούς, αντικειμενικής και αποδοτικής αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης. Αναδιοργάνωση όλων των υπηρεσιών με όρους αξιοκρατίας, μέτρησης αποτελεσμάτων και κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού της Διοίκησης. Απλούστευση διαδικασιών και Διαφάνεια παντού.

Στις παραπάνω δέκα μεταρρυθμίσεις μπορεί να προστεθούν και άλλες, αυτές όμως είναι ο κρίσιμος πυρήνας για την αλλαγή και κυρίως την ανανέωση και την δημοκρατική αναγέννηση του πολιτικού συστήματος. Παραμένουν πάντως στα αζήτητα του προεκλογικού πολιτικού λόγου ίσως γιατί ξεβολεύουν τους βολεμένους και ανατρέπουν την ραθυμία της παρακμής.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Το ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος....Η περιπέτεια των παραλιών της Οκτωνιάς και η προτεινόμενη λύση.


Σε συνέχεια των όσων αναφέρουμε σε προηγούμενο δημοσίευμα (http://dimitriskatsoulis.blogspot.gr/2015/08/x.html) αναζητήσαμε πληροφορίες και στοιχεία για την συγκεκριμένη επιλογή του Β2 σταδίου του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος. Από αυτά προκύπτουν νέα δεδομένα που επιβεβαιώνουν τον πολιτικά και επιστημονικά ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο εκπονείται ο κρίσιμος για τον τόπο μας χωροταξικός σχεδιασμός.
Συγκεκριμένα, η αρμόδια Διεύθυνση Περιβάλλοντος & Χωρικού Σχεδιασμού Στερεάς Ελλάδας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, η υπηρεσία που θα εγκρίνει τελικά το ΣΧΟΟΑΠ και θα το στείλει για δημοσίευση στο ΦΕΚ, με την γνωμοδότησή της επί του Β1 σταδίου, με το έγγραφο 1557/58296/31-7-2014 γνωμοδοτεί αρνητικά για το προηγούμενο στάδιο της μελέτης και υποδεικνύει την επανάληψή του και την εκ νέου διαβούλευση επί αυτού δεδομένου ότι οι παρατηρήσεις που πρέπει να ενσωματώσει είναι πολυάριθμες και μεταβάλλουν σημαντικά την πρόταση του Β1 σταδίου. Η επανάληψη αυτή φαίνεται ότι δεν έγινε ούτε ασφαλώς και η νέα διαβούλευση.
Η πρόταση του Β1 σταδίου αποτυπώνεται στον ακόλουθο Χάρτη.


Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας εγκρίνει το Β1 στάδιο της μελέτης του ΣΧΟΟΑΠ Αυλώνος και ανοίγει τον δρόμο για την εκπόνηση του Β2 τελικού σταδίου καταγράφοντας και τις παρατηρήσεις που οι μελετητές πρέπει να ενσωματώσουν στο τρέχον Β2 στάδιο. 
Επί του επίμαχου ζητήματος της πολεοδόμησης στις παραλίες της Οκτωνιάς η γνωμοδότηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης είναι εκτενής και αναφέρει:
«xiv. Για την έγκριση δημιουργίας ΠΕΠΔ- ΤΑ (Τουρισμού Αναψυχής) θα πρέπει να τεκμηριωθεί η συμβατότητα δημιουργίας της με τις διατάξεις του Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τον Τουρισμό.
Στην ΠΕΠΔ-ΤΑ θεωρούμε ότι δεν πρέπει να οριστεί εξαίρεση από τα όρια κατάτμησης και τα όρια αρτιότητας και να ισχύουν τα γενικά οριζόμενα από την κείμενη νομοθεσία.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να μειωθεί η παραθαλάσσια ζώνη που αυτή καταλαμβάνει ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία (σε συνδυασμό με τον οικισμό Μουρτερής, την προτεινόμενη επέκταση αυτού και τον προτεινόμενο οικισμό Αγ. Μερκουρίου) μεγάλης και συνεχιζόμενης ζώνης οικιστικής ανάπτυξης κατά μήκος της παραλίας.
xv. Από τις οριοθετημένες  εκτάσεις οικισμών (όριο 800 μ) για τις οποίες δεν προτείνεται η πολεοδόμηση θα πρέπει να αφαιρεθούν οι εκτάσεις που υπάγονται σε ΠΕΠ για τις οποίες ούτως ή άλλως καθορίζονται περιορισμοί και απαγορεύσεις  ως προς τη δόμηση.
xvi. Για τον προτεινόμενο οικισμός Αγ. Μερκουρίου θα πρέπει να διευκρινισθεί αν πρόκειται για υφιστάμενο οικισμό προ του 23 (με αναφορά στο σχετικό ΦΕΚ όπου αυτός καταγράφεται μη οριοθετημένο ή για νέο οικιστικό υποδοχέα.
Για την οριοθέτηση οικισμού θα πρέπει να τεκμηριωθεί η σχετική ανάγκη από υφιστάμενη δόμηση. Σε περίπτωση που τεκμηριώνεται η ανάγκη οριοθέτησης οικισμού τα όρια να καθοριστούν με βάση την υφιστάμενη δόμηση και να προηγηθεί γνωμοδότηση των Δασικών Υπηρεσιών για την μορφή των περιλαμβανομένων εκτάσεων.
Επίσης να εξαιρεθούν τα ρέματα, οι ζώνες προστασίας αυτών καθώς και οι γεωλογικά ακατάλληλες περιοχές.
Xvii. Για την περιοχή επέκτασης του οικισμού της Μουρτερής (δημιουργία β΄κατοικίας) θα πρέπει να εξετασθεί η μετάθεσή της στα νοτιοδυτικά όρια του οικισμού και όχι στο παραθαλάσσιο μέτωπο ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία μεγάλης και συνεχιζόμενης ζώνης οικιστικής ανάπτυξης κατά μήκος της παραλίας.
Πριν τον καθορισμό ορίων επεκτάσεων να προηγηθεί αναλυτική γνωμοδότηση των Δασικών Υπηρεσιών για την μορφή των περιλαμβανομένων εκτάσεων. Δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στα όρια αυτού.
Επίσης να εξαιρεθούν τα ρέματα, οι ζώνες προστασίας αυτών καθώς και οι γεωλογικά ακατάλληλες περιοχές.
xxi. Ως προς τα δίκτυα υποδομής θα πρέπει να επανεξετασθεί, σε σχέση με τις προτεινόμενες χρήσεις, η διευκόλυνση της πρόσβασης στην παραλία Μουρτερής με νέα οδική χάραξη η οποία θα παρακάμπτει τον οικισμό Οριό.»
Από όλα αυτά η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με την Απόφαση έγκρισης του Β1 σταδίου υποδεικνύει για την πολεοδομική οργάνωση των παραλιών της Οκτωνιάς τα ακόλουθα:
«ΙΕ. Λόγω μεγάλου μη διαμπερούς μετώπου οικιστικής ανάπτυξης στην παραλία Μουρτερής- Αγίου Μερκουρίου, η περιοχή που προτείνεται ως ΠΕΠΔ-ΤΑ να καταργηθεί. Οι προτεινόμενες περιοχές ΠΟΑ-ΒΚ και ΠΟΑ-ΑΚ Αγίου Μερκουρίου να αποτελέσουν μία ενιαία Οικιστική Περιοχή ΤΑ (Τουρισμός- Αναψυχή- Παραθεριστική κατοικία) σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν.4269/11. Ομοίως η προτεινόμενη περιοχή ΠΟΑ-ΒΚ στον Κάλαμο θα αποτελέσει Οικιστική Περιοχή ΤΑ (Τουρισμός Αναψυχή – Παραθεριστική κατοικία) σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν. 4269/11.
ΙΣτ. Θα προταθεί παράκαμψη του οικισμού του Οριού του δρόμου προς Μουρτερή»

Η υπόδειξη της Περιφέρειας οδήγησε τους μελετητές στη διαμόρφωση της πρότασης του Β2 Σταδίου όπως αποτυπώνεται στον ακόλουθο Χάρτη

Η γνωμοδότηση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ζητά από τους μελετητές να τεκμηριώσουν την πρότασή τους για την πολεοδομική οργάνωση των παραλιών της Μουρτερής θέτοντας πάντως ως κρίσιμο όρο την μη κατάληψη από την προς πολεοδόμηση περιοχή όλου του παραλιακού μετώπου, δηλαδή διαφωνεί με την ενιαία συνεχιζόμενη σε όλη την παραλιακή ζώνη πολεοδόμηση. Θυμίζουμε ότι το Β1 στάδιο πρόβλεπε επέκταση του οικισμού της Μουρτερής με περιοχή Β΄κατοικίας, την οριοθέτηση οικισμού Α΄κατοικίας στο πρώτο τμήμα του Μερκουρίου και πέραν αυτού περιοχή Τουρισμού- Αναψυχής έως και τον Μπουρνιά. Η αποκεντρωμένη υποδεικνύει να μην είναι τόσο εκτεταμένη και κυρίως χωρίς αδόμητες ενδιάμεσες ζώνες το παραλιακό μέτωπο. Επίσης για τον λόγο αυτόν υποδεικνύει την επέκταση του οικισμού της Μουρτερής νοτιοδυτικά, δηλαδή προς την περιοχή Αγίου Αντωνίου και όχι σε συνέχεια του υφιστάμενου παραλιακά. Ζητά επίσης τεκμηρίωση, δηλαδή αιτιολογία για την οριοθέτηση του οικισμού του Αγίου Μερκουρίου λαμβάνοντας υπόψη την υφιστάμενη οικιστική κατάσταση και τέλος για την πολεοδόμηση περιοχής Τουρισμού- Αναψυχής ζητά επίσης τεκμηρίωση με βάση τις κατευθύνσεις του Ειδικού Χωροταξικού για τον Τουρισμό.

Όταν κλείνει μία εφημερίδα..... σβήνει μία φωνή για την κοινωνία και τον πολίτη.

Με αφορμή το τέλος του ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ....
Σχόλιο του Δημήτρη Κατσούλη

Η εφημερίδα “ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟ ΒΗΜΑ”, η ιστορικότερη εφημερίδα της Εύβοιας έκλεισε οριστικά. Η είδηση προξενεί συναισθήματα απογοήτευσης όχι μόνο για όσους μας  είχε φιλοξενήσει στις σελίδες της αλλά για όλο το αναγνωστικό κοινό. Μία γνήσια δημοσιογραφική και εκδοτική προσπάθεια, βήμα συνέχειας με την ιστορία της ευβοϊκής ελευθεροτυπίας, έφθασε στο τέλος. Απότοκος της οικονομικής κρίσης, των ραγδαίων μεταβολών στην άσκηση της εκδοτικής δραστηριότητας στην επαρχία, της καταιγίδας του διαδικτυακού, λεγόμενου ηλεκτρονικού τύπου, απότοκος της κρίσης θεσμών, πνευματικών αξιών και οικονομικών σχέσεων το κλείσιμο μίας ακόμη επαρχιακής εφημερίδας. Σε αυτήν όμως την συγκεκριμένη, πέραν της ιστορικής διαδρομής και της  δημοσιογραφικής παράδοσης, είχε καταξιωθεί η συντηρητική μεν πλην όμως άπλετα δημοκρατική και ελευθερόφρονη δημοσιογραφία με τρόπο που σπανίζει ακόμη και στις περιώνυμες   εφημερίδες της Αθήνας και των άλλων ευρωπαϊκών πόλεων. Ήθος, κυνήγι της αλήθειας και ανάδειξη των μεγάλων αναπτυξιακών αγωνιών της ευβοϊκής κοινωνίας. Η ιστορική και ηθική παρακαταθήκη αυτής της ευβοϊκής δημοσιογραφίας δεν πρέπει να σβήσει και να αφεθεί στην λήθη που επιτείνεται σήμερα από την εύκολη και εν πολλοίς ανεξέλεγκτη ηλεκτρονική φλυαρία των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης που στοχεύουν στον εντυπωσιασμό, στην εξασφάλιση “κτυπημάτων- προβολών” για την προσέλκυση χορηγών, ενίοτε και στην παροχή υπηρεσιών  σε  ιδιοτέλειες και συμφέροντα.
Εντέλει όταν κλείνει μία εφημερίδα κλείνει και μία φωνή για τον πολίτη και την τοπική κοινωνία. Και όταν κλείνουν φωνές και επέρχεται σιωπή κάτι δεν πάει καλά για την Δημοκρατία και την Ελευθερία. Αυτά έχοντες υπόψη ας ευχηθούμε η παρακαταθήκη του ΠΑΝΕΥΒΟΪΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ να παραμείνει ενεργή και να βρεθεί ο νέος της κύκλος στη σοβαρή και δυναμική ευβοϊκή δημοσιογραφία.