Δημήτρης Ι. Κατσούλης

Έχει γραφτεί για την Κοινωνική Αλληλέγγυα Οικονομία ότι   « αποτελεί έκφραση, οργάνωση και δραστηριοποίηση της «κοινωνίας των πολιτών» και των «άμεσων παραγωγών» και έχει κινηματικά χαρακτηριστικά από «κάτω προς τα πάνω». Αποσκοπεί στην εφαρμογή «κοινωνικών καινοτομιών» και στην ενεργοποίηση του «κοινωνικού κεφαλαίου». Εμπεριέχει μια δυναμική μετασχηματισμού των σχέσεων παραγωγής – διανομής προϊόντων και υπηρεσιών, άρα διαφοροποίησης της οικονομικής βάσης, που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της απασχόλησης και σε μια προοπτική οικονομικής αλλαγής με κοινωνικό πρόσημο. Εφαρμόζει ένα διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο σε σχέση με τις συμβατικές (ιδιωτικές επιχειρήσεις) και το Κράτος (εργοδότη ή πάροχο υπηρεσιών), με τη χρησιμοποίηση – επανεπένδυση των κερδών για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τη διεύρυνση της παραγωγικής δραστηριότητας και την άμβλυνση του κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης.» (βλ. Γιάννης Θεοδώρου https://evia2030.blogspot.com/2019/04/blog-post_77.html ) ...

Πριν λίγες ημέρες συμμετείχα στη διαδικτυακή συνεδρίαση της Διευρυμένης Νομαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής Εύβοιας με ευγενική πρόσκληση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής Μανώλη Χριστοδουλάκη. Φαντάζομαι ότι έτσι συμμετείχαν και άλλοι από την Αυτοδιοίκηση και τους κοινωνικούς φορείς. Διάβασα και πριν και μετά τις διάφορες μεμψιμοιρίες που συνήθως διαρρέουν δικαιολογώντας την δεινή θέση στην οποία έχουμε περιέλθει ως παράταξη. Επειδή ξεκινώ πάντα από αφετηρία αισιοδοξίας επιμένω ότι μπορούμε να ανατρέψουμε την δεινή θέση εάν σοβαρευτούμε ως πολιτικά σκεπτόμενοι πολίτες και εάν επιλέξουμε την πολιτική συμμετοχή ως ανάγκη προσφοράς και ανάληψης ευθυνών και όχι ως μέσον κοινωνικής καταξίωσης και πολιτικού επαγγελματισμού.   Πρωτίστως όμως πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα.

Η περίπτωση της Σκύρου είναι η πλέον χαρακτηριστική της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο της διείσδυσης της αιολικής ενέργειας στο ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας αλλά ταυτόχρονα και το περίτρανο παράδειγμα της αποτυχίας του μοντέλου του συγκεντρωτισμού που διέπει την ενεργειακή πολιτική του πλέον συγκεντρωτικού και χειραγωγημένου κράτους της Ευρώπης. Από το 2008 και μετά γίνεται λόγος για τον Χωροταξικό Σχεδιασμό των ΑΠΕ ο οποίος θεσπίστηκε   κυρίως επί χάρτου με κριτήρια που αγνοούν την βιοποικιλότητα αλλά και την παραγωγική πολυμορφία της χώρας και κυρίως τις προτεραιότητες της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης. Μόνος σκοπός η διαμόρφωση άπλετου πεδίο για την ανάπτυξη μονοσήμαντα επενδυτικών σχεδίων που αγνοούν παντελώς το δικαίωμα των πολιτών να έχουν και να διατυπώνουν άποψη αλλά και να επηρεάζουν τις κρίσιμες αποφάσεις που τους αφορούν.

Η αιφνίδια απόφαση της ΤΕΡΝΑ ΛΕΥΚΟΛΙΘΟΙ να σταματήσει την πλήρη λειτουργία του μεταλλείου στο Μαντούδι επικαλούμενη τις συνέπειες της κρίσης του κορονοϊού, διώχνει στην ανεργία 159 εργαζόμενους και περίπου άλλους 100 που δούλευαν σε εργολαβίες. Με θράσος τις αποκαλεί «εθελούσια έξοδο» και δήθεν υπόσχεται την επανεκκίνηση στο άγνωστο μέλλον. Κάθε άλλο παρά εθελούσια έξοδος είναι διότι αυτή θα προϋπόθετε την συναίνεση του εργαζόμενου. Πρόκειται για πραγματική απόλυση αφήνοντας 250 οικογένειες στην ανεργία και το οικονομικό αδιέξοδο σε μία δύσκολη εποχή ύφεσης και σε μία περιοχή που πληρώνει δεκαετίες τώρα την αποβιομηχάνιση και το «εμπόριο» φρούδων ελπίδων. Βέβαια σε αυτή την απόφαση την ενθάρρυναν οι πολιτικές και θεσμικές αλχημείες του Υπουργείου Εργασίας καθώς και το γενικότερο πλαίσιο της προστασίας μονοσήμαντα των συμφερόντων των μεγάλων εταιριών σε βάρος των δικαιωμάτων και της εργασιακής ασφάλειας των εργαζομένων. Το Μαντούδι όμως και η Εύβοια δεν μπορούν να αντέξουν άλλη αν...

Σήμερα έφυγε από την ζωή ένας μεγάλος πολίτης, αγωνιστής και κυρίως ο κορυφαίος σύγχρονος θεωρητικός της ελληνικής Αυτοδιοίκησης, Παναγιώτης Παπαγιάννης. Για την διαδρομή του Παπαγιάννη στην πολιτική ιστορία του αριστερού κινήματος είναι άλλοι πιο έγκυροι να μιλήσουν αλλά την περιγράφει και ο ίδιος στα αυτοβιογραφικά του κείμενα. Νεαρός επονίτης από την Μεσσήνη και μετά νεαρός φοιτητής της Νομικής γνώρισε την παρανομία, την φυλακή και την εξορία αλλά και την κοινωνική και πολιτική καταξίωση μέσα από την πρωτοπόρα πολιτική του διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση όπου προδικτατορικά εκλέχθηκε Δήμαρχος Χολαργού. Για την συμβολή του στην Αυτοδιοίκηση μπορώ να καταθέσω μία όσο γίνεται πιο αντικειμενική θέση. Ο Παναγιώτης Παπαγιάννης είναι μία ξεχωριστή περίπτωση αυτοδιοικητικού πολιτικού που επεδίωκε και κατόρθωνε να υπηρετεί και να αλληλοτροφοδοτεί την θεωρία και την πράξη. Σε ένα θεσμικό και πολιτικό χώρο που η θεωρία ήταν πάντα στο περιθώριο ο Παναγιώτης Παπαγιάννης κατόρθωσε να την αν...

                                                                                    Αθήνα, 22.4.2020 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ   Η Ένωση Δικαίου Προστασίας Καταναλωτή (ΕΔΙΠΚΑ) , στο πλαίσιο της προαγωγής του δημόσιου διαλόγου σχετικά με τη διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού δικαίου για την πτώχευση των φυσικών προσώπων, ανέλαβε πρωτοβουλία για την εκπόνηση πρότασης σχεδίου νόμου « για την αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας των φυσικών προσώπων και την προστασία της κύριας κατοικίας». Η αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας...

Πλημμύρα της 31.12.2004, κάμπος Οριού Του Δημήτρη Ι. Κατσούλη Τέως Δημάρχου Αυλώνος Λίγες μέρες μετά τις έντονες βροχοπτώσεις που προκάλεσαν πολλά προβλήματα σε υποδομές και περιουσίες στην Εύβοια και ειδικότερα στην περιοχή   της δημοτικής ενότητας Αυλώνος του Δήμου Κύμης Αλιβερίου και παρακολουθώντας τόσο κατά τις ώρες της επέλευσης των καταστροφών όσο και εν συνεχεία τα αναφερόμενα στο διαδίκτυο από συμπολίτες, αιρετούς και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης   κρίνω σκόπιμο να καταθέσω ορισμένες σκέψεις με αφετηρία την εμπειρία μου από την διαχείριση των τοπικών υποθέσεων του πρώην Δήμου Αυλώνος έτσι ώστε να αναδείξω και ζητήματα που δυστυχώς δεν έχουν τύχει ιδιαίτερης προσοχής. Η μεγάλη πλημμύρα από το Νεοχώρι έως την Μουρτερή δεν ήταν ασφαλώς πρωτόγνωρη αφού και στο πρόσφατο παρελθόν είχε συμβεί, δύο ή τρεις φορές επί της δημαρχιακής μου θητείας, με τελευταία τον Σεπτέμβριο του 2009. Η συχνότητα αυτή είναι πολύ πυκνή αν λάβουμε υπόψη ότι οι μελέτες των πλημμυρικ...

Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και θα βρεθούμε για πολλές εβδομάδες ακόμη είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Είτε είναι απλώς μία υγειονομική κρίση είτε είναι «υγειονομικός πόλεμος» είναι πρωτόγνωρη και απαιτεί προσωπική (όχι ατομική) ευθύνη, δηλαδή ευθύνη που έχουμε ως πρόσωπα και ως πολίτες. Στην έκτακτη ανάγκη που μάλιστα αφορά την υγεία και την ζωή όλων μας είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε αυστηρά τις αποφάσεις της Πολιτείας. Αξιολογούμε την αποτελεσματικότητα των αποφάσεων αυτών αλλά τις εφαρμόζουμε. Στο πρωτόγνωρο καθεστώς της απομόνωσης συνειδητοποιούμε την αξία της ελευθερίας και της κοινωνικότητας, την αξία της υγείας και των άλλων δημοσίων και κοινωνικών αγαθών, έχουμε τον χρόνο για να σκεφθούμε και να στοχαστούμε, να δοκιμάσουμε στην πράξη αρετές ή ελαττώματα σε καθεστώς αυτοπεριορισμού και να αναθεωρήσουμε ίσως συμπεριφορές και τρόπο ζωής. Το επίσης πρωτόγνωρο για την εποχή μας είναι ότι αυτές τις ευκαιρίες τις έχουμε πλέον όλοι ως κοινωνία. Συνεπώς αναλογιζόμαστε ...

1.      ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Το σχέδιο για την αλλαγή στο Κράτος, για την μετάβαση σε ένα κράτος αποκεντρωμένο. δημοκρατικό και συμμετοχικό, το σχέδιο για την πολυεπίπεδη δημοκρατική διακυβέρνηση -   στην παρούσα ιστορική συγκυρία και δεδομένου ότι το ελληνικό είναι το πιο συγκεντρωτικό και γιαυτό αναποτελεσματικό κράτος της Ευρώπης -   δεν μπορεί παρά να είναι στον πυρήνα της στρατηγικής για την προοδευτική πολιτική ηγεμονία. Οι λόγοι που το κρατούν το ελληνικό κράτος συγκεντρωτικό είναι ιστορικοί και δομικοί ενώ παράλληλα αναπαράγεται και γιαυτό συντηρείται η πελατειακή σχέση των επιπέδων του πολιτικού και διοικητικού συστήματος με αρνητικές επιπτώσεις στην αναπτυξιακή, οικονομική και παραγωγή διαδικασία. Από το 1981 έως και το 2010 συντελέστηκαν κρίσιμες μεταρρυθμίσεις που μετέβαλαν την εικόνα του συγκεντρωτισμού ως προς τις δομές και μετέφεραν την Αυτοδιοίκηση από το περιθώριο στο επίκ...

Σε ένα πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον όπου κυριαρχεί η επιβολή της   στρατηγικής των ισχυρών πολιτικών δυνάμεων δια μέσου της επιβολής του επικοινωνιακού λόγου και της μετατροπής του σε βηματοδότη της συντήρησης του status quo η σταθερή προσήλωση στην διαμόρφωση και στην κατοχύρωση της πολιτικής αυτονομίας είναι μονόδρομος για την   επιβίωση των λιγότερο ισχυρών πολιτικών δυνάμεων. Ιδίως στο καθεστώς του νέο-διπολισμού ο οποίος εκτρέφεται και από την ιστορική αλλά και ιδεολογικοπολιτική ιδιοσυγκρασία των δύο πόλων, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, η σταθερή και σκληρή διεκδίκηση της πολιτικής αυτονομίας δεν είναι μόνο όρος ύπαρξης αλλά και ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Γράφω τα παραπάνω για το Κίνημα Αλλαγής που ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2017 με άλλες προϋποθέσεις και σήμερα παραμένει εκεί που είναι. Συχνά, με την βοήθεια και των κοινωνικών δικτύων, αναδεικνύονται αντιπαραθέσεις, ιδεολογισμοί και ψυχολογικές εμμονές που αποπροσανατολίζουν ...